¿Qué es la inteligencia emocional?

A veces, cuando le preguntamos a alguien cercano que tal esta y nos responde bien, nos quedamos pensando en la respuesta. En ocasiones, hay algo en su manera de contestar o en la ganas de cambiar de tema que nos hacen desconfiar. Precisamente, es a esa capacidad de reconocer y de alguna manera descifrar los sentimientos de los demás lo que algunos denominan inteligencia emocional.

Este término fue acuñado por Daniel Goleman en 1995 que lo definía como la capacidad de conocer las emociones y sentimientos propios, manejarlos, reconocerlos, crear la propia motivación y gestionar las relaciones.  Aun así, a lo largo de la historia no se ha conseguido establecer una única definición del término. Howard Gardner diferenciaba entre la inteligencia interpersonal (la capacidad para comprender las intenciones, motivaciones y deseos de otras personas) y la inteligencia intrapersonal (la capacidad para comprenderse uno mismo, apreciar los sentimientos, temores y motivaciones propios). Thorndike, en 1920, utilizó el término inteligencia social para describir la habilidad de comprender y motivar a otras personas.

Aunque con distinto nombre, existe una conexión común entre todas las definiciones: la habilidad de comprender y conocer a la otra persona y a nosotros mismos. Puede que en la teoría no tengamos una única definición, pero en la práctica sabemos que hay personas que tienen una gran capacidad de percepción y una habilidad especial para saber lo que se esconde detrás de tu respuesta.

No se si con este post he conseguido aclarar el término, pero me parecía interesante hacer referencia a esa cara B que todos tenemos, esa cara B que al parecer se denomina inteligencia emocional.

Cid Nieto; S1D, 1B1

Posted on 8 Abril, 2012, in Sen clasificar and tagged , , . Bookmark the permalink. 10 Comentarios.

  1. Miriam Varela Fernández

    Fai unhas semanas, fixen unha reflexión semellante sobre a comunicación intrapersoal e interpersoal. Para comunicarse coa outra persoa, comprender e coñecela como ti tamén dis, eu creo que primeiro é fundamental comprender e coñecerse a un mesmo, ter unha boa comunicación interna. Como me comentaba Tensy, “o Un está na base de toda comunicación”. Ti que opinas sobre isto?

  2. hortensia gesteira estévez

    Quizais o maior erro nesta comunidade está en que sempre cremos estar comunicados cos demais, sen antes reflexionar un mesmo. Sempre se di que debemos pensar antes de falar e iso pode ter que ver con esa comunicación cun mesmo antes que co “Outro”.

  3. Eu claro que creo que para coñecer ós demais primeiro temos que coñecernos nós, pero tamén é certo que hai outros aspectos que cómpre destacar. A hora de relacionarnos é importante deixar de pensar en nós por un momento e pornos no lugar do outro. Saber escoitar é a base de toda boa conversa e a mellor maneira de entender mellor o que o “outro” quere transmitir.

    • Miriam Varela Fernández

      Estou totalmente de acordo contigo. De feito, esta semana un compañeiro adicou o seu post á “comunicación efectiva”. Precisamente unha das estratexias que eu creo que son fundamentais para tal efecto como lle comentaba é a escoita activa, porque ás veces estamos tan inmersos nas nosas propias emisións, que nos esquecemos do que realmente significa comunicar, “poñer en común”.

  4. Hai unha frase dun ensaísta español que di: “o importante non é escoitar o que se di, senón averiguar o que se pensa”. Eu penso que para o segundo é imprescindible o primeiro. Sen dúbida aprender a escoitar, é unha das cousas que como persoas e xornalistas temos que saber poñer en práctica.

  5. A verdade e que todas as vosas reflexións me parecen moi interesantes e dende logo comparto a idea de intelixencia emocional. O que non teño tan claro é o de que para coñecer a alguen é necesario primerio coñecerse a un mesmo. Creo que non ten por qué ser así. Hai persoas, e de feito somos moitos os que vemos antes as cousas alleas que as nosas propias. Moitas veces son as persoas de fóra, as vivencias dos demáis as que nos fan darnos conta do que nos acontece a nós mesmos, e non ao revés. Iso sí, coincido en que hai que saber escoitar aos demáis para poder despois aplicar a un mesmo.

  6. Juan Caamaño Canabal, GOBE

    Non hai dúbida. Detrás dunha simple resposta hai moito máis que normalmente non nos paramos a reflexionar. Interesante tema o do teu post. Noraboa

  7. Paréceme moi interesante o punto de vista de Javi e estou dacordo en que en moitas ocasións vemos antes os problemas alleos que os propios. Sen embargo creo que para poder empatizar con outra persoa é importante pararnos e reflexionar porque nós pensamos e actuamos dunha determinada maneira. Por suposto que os demáis poden ver en nós aspectos dos que nin sequera nos decataramos, pero coñecerse a un mesmo é, dende o meu punto de vista, o primeiro paso para poder coñecer os demáis.

  8. Non podo estar máis dacordo con Javi. Efectivamente, é imposible coñecernos a nós mesmos se antes non coñecemos á sociedade, ó entorno que nos rodea, pois o ser humano, na súa complexidade, é un produto social. Así, cómpre aprender a escoitar e adquirir intelixencia interpersoal para ser quen de desenvolver unha intrapersoal, que resulta clave pra poder estar a gusto con nós mesmos e, en consecuencia, sermos felices.

  9. Parécenme moi interesantes os vosos puntos de vista. Definitivamente coñecer o entorno que nos rodea é necesario para poder desenvolvernos socialmente. Aínda así, creo que en moitos casos se lle da máis importancia a este factor que o feito de comprendernos a nós memos. Creo que ambas cousas son necesarias para unha boa comunicación.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: