Daily Archives: 24 Abril, 2012

El derecho de reunión, ¿en peligro?

El ejercicio del voto cada cuatro años es percibido por muchos españoles como insuficiente (yo me incluyo entre ell@s). Si aun por encima el político de turno llega al gobierno con un programa concreto y, una vez en el poder, opta por incumplirlo sistemáticamente, el panorama es realmente desolador; eso quiere decir que nuestra capacidad de decisión en los asuntos de Estado, en asuntos que nos competen porque rigen nuestras vidas es, en la práctica, nula. Para contrarrestar este despotismo, la desobediencia civil se convierte en un arma decisiva con la que el pueblo cuenta en legítima defensa de sus derechos. Martin Luther King, durante la revolución negra de los años 60, la practicó y, con su filosofía de acción directa no violenta, la comunidad negra se liberó del segregación racial que pervivía en una sociedad autodenominada (y reconocida como tal por sus parteners) democrática como la estadounidense. Vivimos años de recortes sociales, pero también de libertades y, por ende, nuestros derechos políticos están en juego. Poco a poco se están conociendo más detalles de la  reforma del Código Penal que anunció el ministro de Interior, Jorge Fernández Díaz, en la que se equiparará la resistencia pasiva a delitos de atentado contra la autoridad. Además de considerar un delito de integración en organización criminal difundir a través de Internet y las redes sociales convocatorias “violentas y que alteren el orden público”, se considerará un ataque a la autoridad encadenarse por los brazos unos a otros. Las redes sociales desempeñaron un papel fundamental en las primaveras árabes y en el 15 M español. ¿Será considerado este último una organización criminal?

http://www.publico.es/espana/430225/encadenarse-con-los-brazos-sera-atentado-contra-la-autoridad

Montes Mariano, S2B, 3A4

Profeta en terra allea: os retos do xornalista nunha cidade descoñecida

Os habitantes da urbe comparten unha serie de coñecementos acerca dese medio vital nos que poucas veces se repara: todos sabemos que este edificio foi construído en tal ano cunha finalidade concreta, sabemos os trapos suxos do actual alcalde, de cando “só” se dedicaba á construción, sabemos que o señor Xosé ten o restaurante onde se fan os mellores callos e, por suposto, sabemos que tal rúa sempre foi de dous carrís (por que esa teima por agrandar a beirarúa e facela dun so carril?).

Calquera persoa que chegue de fóra da cidade non saberá máis destes temas que o que escoite falar deles aos propios habitantes. Coñecer a maioría deles é un proceso que pode durar anos e que endexamais terá conclusión. O reto do xornalista que chega á nova cidade é coñecela, coñecer a tipoloxía das súas xentes, as súas construcións, a súa intra-historia, o tipo de cousas que non saen nos libros e que, ás veces, tampouco saen na prensa de antano. Inserirse na vida urbana coma un cidadán máis é unha necesidade. Tanto vale para o que fai xornalismo local, información dunha cidade dirixida a esa cidade, coma para o que fai información internacional, información desa cidade (país, nación…) dirixida a outra parte do mundo. Ollo! Neste caso, o xornalista que actúe como correspondente ten que ser do mesmo xeito coñecedor das sociedades receptores para adaptar a súa mensaxe informativa a estas e que a comunicación sexa o máis eficiente posíbel.

Hai atallos? Máis que atallos hai que ter interese pola orixe de todo, preguntar sobre aquilo do que a xente fala e todo o mundo, agás un mesmo, parece saber. Ver, estar atento, inserirse na rede cidadá, falar coa xente. Percorrer o mercado (ou a praza de encontro público que sexa). En definitiva, para ser bo xornalista local é indispensábel ser un cidadán.

Ríos Rodríguez, clx4

Ver, observar, explorar, interpretar e contar

As cidades son grandes escenarios con vida propia, nos que se desenvolven historias diferenciadas en distintos espazos e con temática moi diversa. As cidades senten e pensan, proporcionan sensacións e vivencias, falan e comunican todo o que acontece no seu seo. Están aí expostas, dándonos información continuamente.

Cultura, política, sociedade, deporte, ocio, son contidos que a cidade produce cada día e que nos ofrecen diversos puntos de vista dun mesmo entorno. A diversidade e a múltiple perspectiva que nos ofrece a cidade, debe ser recollida polo xornalista local que debe camiñar polo seu mundo máis próximo, observar, explorar, escoitar, interpretar e empaparse do que acontece ó seu arredor. Ten que ver a cidade coma unha fábrica de contidos e ademais debe coñecer ós cidadáns que nela habitan, entendelos e darlle resposta ás súas demandas, debe ser a súa voz pública.

Nada máis lonxe da realidade actual do xornalismo e do xornalista local que, normalmente repiten as mesmas información e transmiten literalmente os comunicados de prensa distribuídos dunha maneira abusiva polas axencias de comunicación sen buscar novas fontes nin contrastar a información que lle chega.

Nestes momentos a sociedade estase a volver máis esixente, están sendo máis críticos e están espertando do sono no que o sistema os tiña mergullados e o periodista local debe estar preparado para responder a eses novos requirimentos.

Rodríguez Martínez, Raquel CL4X

Xornalismo de expositor

Co maior número de viveiros de todo o país, Tomiño é considerado o xardín de Galiza. O excepcional microclima da zona xunto coa calidade das súas terras ácidas propiciaron un importante desenvolvemento do sector da planta ornamental, un dos motores económicos da comarca do Baixo Miño. Preto de 500 persoas, especialmente mulleres, dependen directa ou indirectamente das máis de 150 hectáreas dedicadas á produción de flor cortada e plantas ornamentais nunha actividade que nos últimos anos, e a pesares da crise, medrou tanto en termos de facturación como de exportación.

Cun contexto socioeconómico de partida tan característico, resulta sorprendente atopar informacións como a publicada este pasado sábado no Faro de Vigo a respecto da IX Mostra de Cultivos do Baixo Miño celebrada en Goián. O relato da xornalista (que cubriu tamén as oito edicións anteriores para este mesmo xornal), provoca a representación dunha sociedade fría, empregando a terminoloxía de Levy-Strauss, ao limitarse a rexistrar un feito concreto, un decorado ritualizado e presentado sen ligazóns a vida cotiá da comunidade nin ao futuro social dos membros que a compoñen (oportunidades, debilidades, retos aos que se enfronta o sector…). Tal e como indicaba W. Benjamin, o comunicador debe observar a realidade desde unha perspectiva dual  (socioeconómica e sociopsicolóxica), reflectindo o rostro e a alma das súas formas organizativas e actuando como ferramenta dinamizadora das interconexións nela latentes. Porén, no caso sinalado, a xornalista non é máis que unha visitante pasiva que ve, pero non mira.

Alonso Rodríguez, CL4X

O decreto que pechaba as bibliotecas

O desapego coa información vén marcada pola propia desafección do xornalista cos axentes informativos. Pola friaxe coa que se abordan os temas. Polos estranxeirismos e a falta de fontes humanas. Pero tamén se estila reverter o método: obviar as causas fundamentais de aquilo que nos rodea e falar dos acontecementos en si. De aí que os medios locais sexan os que mellor resisten as sacudidas da crise. Son feitos concretos moi vencellados á nosa realidade. Non son cuestións hipotéticas. Existen e, por tanto, interésannos. E pouco a pouco, estas práctica vanse estendendo ás redaccións de xornais coma o New York Times ou o Washington Post. Un dos xefes de redacción deste último xornal sinalaba a comezos da crise que era preciso un achegamento máis profundo á información local, con “historias máis curtas” que o lector estea disposto a ler.

A cuestión é que non fan falta ideas abstractas que acheguen enunciados universais “perda de dereitos” , “falta de liberdade”ou “ataque á democracia”, pero si explicacións das consecuencias que se desprenden de medidas globais. Ver en que se converten cando os arrincamos da literatura e habitan na realidade coma personaxes de carne e oso. Así, indignámonos cando nos din que un decreto do Goberno central prohibe a contratación de substitutos dos empregados públicos. Pero o verdadeiro enfado chega cando comprendemos que vai ser ese mesmo decreto o que nos deixe sen escola unha semana, o que nos impida tomar prestado da biblioteca un libro que precisabamos ou o que nos reteña na cola de Urxencias cando estamos enfermos. Sobre todo, se iso está pasando diante dos meus ollos. O que non debe esquecer o xornalista local é que non basta só con dicir que se pecha o centro sociocultural da nosa rúa porque non se cobren baixas. Hai que explicar que iso está recollido nun decreto, que esa é unha decisión que se toma entre un amplo abano de alternativas que non teñen porque levar implícitas recortes sociais e cales van ser presumiblemente as repercusións no futuro. A cuestión é se todas esas explicacións poden coller nun xornal que só deixa espazo para as “historias máis curtas”.

Ameixeiras Cundíns, CL4X

“Storytelling”

 A obra supón un percorrido por diversos exemplos de como o “storytelling”, é dicir, a arte de contar historias, tense instalado neste mundo globalizado ó servizo dos intereses dos gobernos e das grandes empresas, sen que apenas nos deamos de conta. Así, neste xeito de comunicación, o fluxo é unidireccional, pois non é o receptor quen constrúe a historia, senón que esta xa vén prefixada en función dos intereses do emisor. Nese senso, a frase de James Carville, asesor de campaña de Clinton, resume perfectamente o espírito do libro e do “storytelling”: “Eles contan unha historia, nós recitamos unha ladaíña”.

Fernández Lema, S2B, 2A3

La estragegia de Sherezade

Son as victorias electorais froito dun bo uso do relato? Segundo Christian Salmon, autor deste manual, non o 100%, mais si que o condicionan en gran medida. Segundo se comenta neste libro, é a batalla de historias, e non do debate sobre as ideas, o que determina a reacción dos votantes ante unha competición presidencial.

As boas historias, a capacidade de conmover ó público, de espertar reaccións a través de relatos persoais determinan a elección dos votantes o día dos comicios. Unha forma de carisma cuxas raíces xa non se atopan na historia colectiva, senón na biografía e nas cualidades persoais do líder político. Así, conquistando corazóns e mentes, políticos coma Kennedy, Barack Obama ou Hilary Clinton buscan a captación de votos dun xeito máis literario ca político.

Fernández Fernández, S2B, 2A3

“Un presidente, unha entrevista”

Dende o noso TS presentámosvos a reseña da nosa última proxeción do ciclo de cine Presidente Mitterrand. Dirixida polo realizador marsellés Robert Guédiguian, é unha película que aborda a controvertida figura do mandario francés no desenlace da súa vida.

As entrevistas entre Antoine Maureau, un xoven e ambicioso xornalista, e Miterrand son o hilo condutor deste film que intenta retratar os claros e escuros de toda unha vida adicada á política. A dimensión máis humana do mandatario sae a relucir ó longo do relato en conversas sobre as mulleres, a literatura, a filosofía e a morte. As imaxes dun Miterrand enfermo contrastan coas imaxes de home con autoridade e poder.

O presidente é reflectido como un haxiógrafo de sí mesmo; ególatra e carismático a partes iguais, persuade  coas súas dotes comunicativas tanto á esquerda como á dereita no seu imparable ascenso.

Máis aló das consideracións que pode espertar a súa biografía, o certo é que dende a perspectiva da comunicación política, foi un home cun gran poder de convición teña ou non ideoloxía.

En canto a Antoine, por unha parte quere saber a verdade, pero por outra, quere complacer ao ancián co que está a trabar unha amizade. Antoine nalgúns casos semella un íntimo confidente e noutros un duro xuíz.  Nel, atópanse en loita e contradición o seu pensamento político e as críticas que se derivan do mesmo cara o líder, e o seu crecente afecto polo embelesador de masas, o encantador de serpes que foi François Miterrand.

Fernández Fernández, S2B, 2A3

Que alguén avise ao xornalista local de que segue o rastro equivocado

Estamos fartos de repetilo: o xornalismo local non é xornalismo xeralista, senón información especializada. E como tal ten que ser entendida polo profesional que teña que traballar neste eido. É hora de que o comunicador asuma dunha vez por todas que o recurso de copiar e pegar a información enviada polas axencias de noticias non serve no local. E tampouco chega con botarlle un ollo ás previsións do día para saber que infraestrutura inaugura ese día o alcalde de tal sitio nin que centro de maiores visitará o rexedor de tal outro.

O xornalista local debe ter a súa propia listaxe de contactos e terá que compoñer a axenda do cidadán a base de establecer un contacto directo con el e co seu entorno. Terá que pasear a cidade ao xeito do flâneur descrito por Walter Benjamin, ser un transeúnte do espazo urbano, apropiarse del e comunicar -que non é o meso ca informar-  aquilo que lles afecte directamente aos seus lectores. Debe, en definitiva, pensar globalmentem para actuar localmente.

E para iso ten que empezar por deixar de perseguir ao poder político coma se fora a súa sombra para converterse nunha lapa -no sentido máis positivo do termo- do cidadán. Que importancia ten que a Xunta de Galicia elixa o concello de Tordoia para inaugurar un plan de banda ancha se non se fala das consecuencias que terá a medida para os veciños? Aínda diría máis, por que se presenta o plan en Tordoia? Hai que entender que o acceso a Internet é unha cuestión de máxima preocupación para os veciños do lugar ou a ubicación elixida para o desfile político é máis ben anecdótica?

Sexamos serios e poñamos en práctica o compromiso que como xornalistas asinamos co desenvolvemento social no seu conxunto. Para ser altofalantes da propaganda partidista xa están os gabinetes de comunicación. Aos xornalistas e, especialmente aos que se dediquen á comunicación local, correspóndelles a difícil tarefa de facer información útil para o cidadán.

Ríos Dafonte, CL4X

Viviendo el periodismo local

Llevamos todo el cuatrimestre debatiendo y divagando sobre cuáles deberían ser las características o las aptitudes de un buen periodista local. 

Gracias a esta asignatura me he tenido que desplazar hasta el barrio de O Eixo, a las afueras de Santiago de Compostela, para realizar un trabajo de campo. Y, gracias a esto, me he dado cuenta de muchas cosas. En primer lugar viví en mis propias carnes el miedo y el peligro que sufren los vecinos de esta zona al tener que cruzar una carretera, limitada a 80km/h, de 4 carriles,  sin ningún tipo de seguridad vial. Ni pasos de patones, ni semáforos, ni pasos elevados… NADA. Es cierto que los medios han recogido en varias ocasiones las quejas de esta comunidad, pero sólo lo han hecho en casos puntuales. Es decir, sólo se acuerdan de O Eixo cuando hay algún atropello, o alguna manifestación de protesta, y a eso se limitan. En mi desplazamiento a la zona he hablado con múltiples habitantes del barrio desde hace muchos años y es impresionante el clima que se respira entre ellos. Por un lado están resignados después de varios años de protestas en las que, ni el Ayuntamiento, ni el Gobierno han hecho nada. Y por otro lado continúan con miedo. Es necesario, imprescindible y urgente que los periodistas continúen o empiecen a reflejar la situación de la zona para que la opinión pública conozca esta situación de peligro, terror e inseguridad. El periodista local, debe pues, empaparse de los problemas de la zona, investigar, preguntar… pero sobre tosdo difundir e intentar apoyar a esas comunidades que como O Eixo sufren desde hace años la pasividad de los altos cargos políticos.

 

Doval López, Sergio  CL4X

Ir, ver e contar

Entrar na redacción a primeira hora da mañá, chamar á policía, revisar o correo electrónico, imprimir as notas de prensa, visitar ó alcalde de turno no Concello (e non facerlle preguntas moi comprometidas, non vaia ser que conte algo de proveito e te meta nun compromiso) facerlle un oco no xornal a un coñecido ao que lle prometiches que lle ías publicar certo tema, redactar as novas, copiar directamente dos comunicados, volver a chamar á policía (e que non pasara nada a estas horas, que a ver onde o meto) e abandonar a redacción ata o día seguinte.

Esta é a rutina na que caen moitos xornalistas, na súa maioría do ámbito local, convencidos de que cada ano pasan as mesmas cousas, nas mesmas datas, e perseguindo un traballo no que acomodarse , no que cobrar catro patacos a fin de mes que che proporcionen algo de estabilidade económica (o xusto para vivir, vamos) e que as horas na redacción rendan ben para non quedarse ata moi tarde. En definitiva, un xornalismo de oficina, de comunicados e notas de prensa. Pero é necesario chegar a este punto?

Os ámbitos locais son espazos vivos, cheos de noticias, de historias que contar e “chanchullos” que descubrir. E o xornalista é o encargado de descubrir todos estes aspectos das localidades e facerllos chegar á xente, ávida de información do seu entorno. E para conseguilo debe saír da redacción, levantarse da súa cadeira e percorrer a localidade, coñecer cada recuncho, falar coa xente, comunicarse co entorno, observar, aprender a mirar o global con ollos locais e cuestionarse moitos dos aspectos da vida cotiá, xa que só así poderá converterse nun verdadeiro xornalista e ofrecer información de calidade.

Rivas Martínez, CL4X

Estrategias para el periodista local

Frente a esta crisis que estamos padeciendo los medios conseguirían salir reforzados si saben reinventarse y adaptarse a los nuevos tiempos. En este contexto de cambio el periodismo local o regional, también llamado periodismo de proximidad tiene mucho que decir ya que los nichos de información hiperlocal profesional y de calidad tienen un excelente futuro en un país con una estructura territorial como España. Diversos proyecto e investigaciones apuntan que la clave está en recuperar al usuario como actor activo del proceso comunicacional usando como herramienta internet, más concretamente, las redes sociales,  para involucrarlo como parte de la conversación periodística. Esta conversación llevada a cabo en internet se podría utilizar, también, para recuperar la fidelidad del público en los medios impresos. Otras herramientas a utilizar dentro de internet es la creación de comunidades, poner widgets a disposición de los lectores, utilizar rss, e interpretar positivamente el fenómeno de los blogs ya que según un informe de Social Media y GFK, en 2008 el 54% de los internautas utilizaban los blogs especializados como principal fuente de información. Otra opción sería la creación de redes hiperlocales, una especie de medio cívico, zona de encuentro y servicios para el ciudadano de cada zona del país, y que fuesen supervisadas, gestionadas y moderadas por periodistas. En este sentido los medios impresos forman parte del proceso de convergencia coherente que se sustentan en el desarrollo de redacciones más pequeñas y eficientes, más flexibles, abiertas, conectadas y multimedia. Este hecho desencadenaría en menos papel durante la semana, pero de más calidad, con más agenda propia y siempre con hilo directo con las versiones digitales. El territorio del papel seguiría siendo el de los fines de semana, reforzándose su lugar como generador de opinión, gracias a textos interpretativos, con muchísimo análisis.

 

http://www.periodismociudadano.com/2012/04/11/como-estan-cambiando-las-redes-sociales-la-forma-de-trabajar-de-los-periodistas/

                                                                            Leira Castro, Patricia CL4X

“ProT: Entender Itinera”

Ao longo de todo este tempo en Itinera, levando a cabo a función de darlles clases a persoas con esquizofrenia, observamos que a relación que se establece entre a directiva do voluntariado e os usuarios deste non é unha relación igualitaria. Existe un líder que establece os horarios e pon as normas. Aínda así, a relación comunicativa si que é máis igualitaria, sempre dependendo do tipo de actividades. Por exemplo, no ámbito académico a relación é de profesor- alumno, mentres que nas actividades de debate o trato é totalmente ecuánime.

En base a isto, a organización xira en torno a un director que é o líder coordinador da fundación (Carlos Martínez), a uns voluntarios fixos, que se encargan das actividades que precisan dunha maior constancia e dos pisos tutelados, e a uns voluntarios temporais que axudan nas demais actividades.

A asociación posúe unha vinculación co Psiquiátrico do Conxo, ten pisos tutelados no centro de Santiago e dispón dunha revista anual onde explican e difunden todas as súas actividades. Aínda así, á hora da distribución publicitaria en redes socias e Internet, Itinera dispón de medios escasos, feito que se propón mellorar no futuro.

Outra actividade que a asociación estaría interesada en desenvolver no futuro é realizar un convenio coa USC. Así facilitaríase en próximos anos a busca de voluntariados nesta materia, e eles mellorarían o seu radio de difusión para buscar persoas dispostas a axudarlles.

Álvarez Patiño, S1E, S1A1

El deporte es la mejor terapia

El sábado pasado,  miles de personas estaban reunidas en un bar viendo el clásico    Barça – Madrid. Tanto para los seguidores del equipo vencedor como para los del… no vencedor, disfrutar de un partido resulta algo divertido. Aunque no estén pasando un buen momento ese rato en compañía de amigos y cerveza lo ha servido para desconectar durante un tiempo de sus problemas

El antropólogo Manuel Mandianes asegura que una “avalancha” de malas noticias relacionadas con el ámbito económico (como es el caso, actualmente) pueden provocar una sensación generalizada de pesimismo. Decía también a los medios que, en este caso, las noticias deportivas contribuyen a crear una situación psicológica de bienestar y de compensación por esas malas noticias y que resultan beneficiosas para mejorar el estado anímico. Aunque nuestra opinión sobre los problemas que tenemos no cambie, sirve para que el individuo pueda encararlos con más o menos positivismo.

A raíz de esto, el sábado pude leer en Twitter un montón de comentarios negativos sobre el clásico, diciendo que con la situación en la que estamos era de vergüenza que se le diese tanta importancia a un simple partido. No les falta razón en lo de que no se nos debe olvidar el resto del panorama actual, pero considero que  si a los que les gusta el fútbol  ese partido les ha servido para pasar un buen rato, solo por eso, debería de haber un clásico todas las semanas. Para una cosa en la que parece que España no lo hace del todo mal, disfrutemos de ella.

Domínguez Rodríguez, P  S2C, 2A2

Flanêurs versus ‘flanins’

Disque o xornalista local ten que ser unha sorte de flanêur da súa cidade, un individuo especializado na súa localidade, que coñeza as súas xentes, os seus pareceres e as súas necesidades e demandas primordiais. Pero sucede que moitas veces o ‘ten que ser’ non acaba de callar, e remata por ser un ‘podería ser’ ou, no peor dos casos un ‘como demos vai ser’. E en lugar de flanêurs temos ‘flanins’…
E neste momento preguntarédesvos, benqueridos amigos e benqueridas amigas, que raios é un ‘flanin’ (aparte do que todos e todas estaredes pensando…)? E, dígovos eu que, se estades pensando niso, non ides tan mal encamiñados. Porque o xornalista ‘flanin’ está moi relacionado con ese saboroso postre chamado flan, aínda máis, é a raíz etimolóxica da que provén dito neoloxismo (e tan ‘neo’, como que o acabo de inventar…).
Pois veredes, o ‘flanin’ é todo o contrario ó flanêur. Mentres que un deles se interesa polos cidadáns, o outro déixase influir por todos e cada un deles, sen rigor e sen filtro ningún, adquirindo tódolos sabores posibles que lle queiran dar. Así mesmo, mentres que o un se mantén firme ante as presións dos poderes, moitas veces inxustos, o outro simplemente treme ante eles, e deixa que o meneen sen ningún tipo de respecto. Un é duro, correúdo, indomable. O outro é doce, brando, dúctil.
E nós, que estamos nos albores da nosa vida profesional (Deus me oia…), temos que intentar por riba de todo non acabar coma se fosemos ‘flanins’… Se non queremos que nos papen…

Baruk Domínguez Grandío

CLX4

Veto!

Unha das cousas máis feas que se pode facer dentro da produción xornalística é vetar a unha persoa, entidade ou organismo determinado dentro dalgunha información na que a priori debería estar presente. E iso que a nós, xornalistas do século XXI, nos parece xa algo extremadamente decimonónico, aínda ocorre hogano, e con moita máis frecuencia da que poida parecer. Eu ilustrareivos con dous exemplos reais, que me sucederon este pasado verán no diario El Progreso.
En anteriores artigos falei das virtudes da miña curta estadía no xornal lugués, pero agora toca tamén facer algo de crítica, construtiva, como non podería ser doutro xeito. Resulta que, en dous casos diferentes, puxeron reparos a dúas informacións miñas debido a que non eran válidas para o xornal, ou mellor dito, porque nelas participaban entes que non lles interesaban o máis mínimo á cúpula directiva. A primeira delas foi unha reportaxe sobre unha web de compras a nivel galego, Flashwer, que tivo que saír publicada no suplemento local en vez de aparecer na edición para toda a provincia. Cal era o problema? Que ó ser unha páxina web, facía competencia á web de El Progreso. Aínda hoxe me pregunto que tipo de competencia… En fin…
O segundo caso, máis habitual en moitos máis medios, sucedeu durante a cerimonia de publicación das obras premiadas no Certame Literario das Festas de San Ramón, na que actuaba como mantedor un tal Xulio Xiz, xornalista, algo que non apareceu na noticia. Eu, inxenuo de min, redactei a información citando a susodito individuo no corpo, pero unha das compañeiras alertoume: ‘Quita iso, que está prohibido’. ‘Por que?’, preguntei. ‘Ordes de arriba’. Tampouco sei hoxe a razón dese veto… En fin… Outra vez será…

Baruk Domínguez Grandío

CLX4

Camiñar, escoitar e falar coa cidade

Para gozar ao máximo da vida na cidade hai que intentar coñecer cada un dos seus segredos, para así poder chegar a comprendela. A cidade é algo dinámico, que nace, que medra, que se reproduce e que incluso pode chegar a morrer. Que unha cidade sexa o que é débese aos seus habitantes, aos cidadáns que día a día moldean a cidade.

É case imprescindible para os cidadáns coñecer correctamente o lugar onde viven, xa que isto facilitará o seu transcorrer diario. Deste mesmo xeito, para un xornalista tamén é preciso coñecer o lugar sobre o que vai a informar.

Pontevedra dende A Caeira (Poio)

Vistas da cidade de Pontevedra dende o mirador de A Caeira (Poio)

Na miña curta experiencia como xornalista decateime de que é un requisito fundamental. Como vas a falar das cousas que acontecen na cidade se non coñeces o seu ritmo de vida? Como vas a informar aos veciños dos acontecementos se non hai unha memoria histórica que che axude a comprender certas cousas? Como vas situar os feitos se non coñeces as rúas e estradas?

Un xornalista debe ser ante todo un cidadán, unha persoa comprometida co avance da súa cidade, que coñeza as costumes, as tradicións, as queixas, as satisfaccións e a maneira de pensar dos seus veciños e, deste xeito, establecerase unha relación horizontal. Pero o reporteiro non pode esquecer os seus principios como informador, debe ser honesto, non debe tomar partido nos acontecementos, debe ser obxectivo (aínda que hai diversidade de opinións), debe contrastar sempre a información e ten que ser veraz.

Por último, o xornalista terá que demostrar se está á altura dos tempos que corren. A figura do redactor morre e nace a figura do informador polivalente, que ademais de crear un texto lingüisticamente perfecto sabe sacarlle todo o partido ao soporte elixido, que habitualmente soe ser a rede.

Xornalistas, deixémonos contaxiar das cidades e dos seus habitantes e somerxámonos por completo no mundo sobre o que imos a informar, xa que para falar con coherencia é preciso estar ben preto do que nos rodea.

Cardalda Vida, CL4X

Cambio radical

A vida humana é o que transcorre durante o tempo improdutivo, é dicir, as persoas viven realmente na súa condición humana e deixan de ser máquinas de producir tan só nas horas que traballan. Esta é unha práctica moi estendida sobre todo en traballos de tipo fábrica, onde os traballadores tan só realizan movementos aeróbicos continuos como as máquinas sen sequera ter que utilizar a mente por segundiño. Sen embargo a profesión xornalística é unha desas nas que a persoa que a desenvolve é ou debería ser capaz de levar a cabo sentido un pracer en moitos casos hedonistas.

O comunicador local é en moitos casos un deambulante que pasa notas de prensa a limpo como traballo, ( unha función totalmente mecánica e que quen sabe se poderían acabar realizando as máquinas) e que se dedica a desfrutar logo desas horas de traballo. Mais este xornalista debe cambiar as tornas, debe deixar de levarse por estas rutinas e prácticas repetitivas e sen interpretación ou conciencia crítica. Deben cambiar o seu tempo produtivo en tempo de pracer, onde desenvolvan tamén o seu ser como persoas. Esta é a solución para que moitas veces os medios locais e as súas informacións collan forza, sexan críticos de verdade e comecen a espertar conciencia crítica dos cidadáns. Pode que o capitalismo nos leve a un mundo de mercancías como dicía Benjamin, mais nin o xornalista nin o seu traballo deben de selo. Nese sentido debe cambiar e radicamente o xornalismo local.

 

Abuín Mallo, CLX4

Aprender a enseñar

En mi último intento de leer y estudiar diversos apuntes empecé a pensar en la importancia de saber divulgar conocimientos para que la gente pueda entender los conceptos explicados sin demasiado esfuerzo.

Recordé como Sir Roger Penrose, cuando recibió el premio Fonseca 2011 “por su capacidad de divulgar la ciencia”, conseguía, en la conferencia pública de la entrega del premio, hacer comprender sus complejas teorías sobre el BigBang y la creación del universo al auditorio al completo de la Fundación Novacaixagalicia. Simplemente con su dialéctica y unas sencillas transparencias de colores explicaba al público su teoría de los eones dejándolo claro para todos. Con cinco libros propios en el mercado, este físico de renombre ha conseguido acercar sus teorías a millones de personas.

Al mismo tiempo pienso en Eduard Punset que, con su programa de televisión Redes, nos expone las más diversas teorías de todos los campos científicos. El programa, de unos escasos treinta minutos, nos hace llagar la ciencia al sofá de casa de forma atractiva, interesante y, sobre todo y más importante, comprensible.

Por todo eso pienso que para explicar conceptos es necesaria cierta empatía además de la capacidad de expresar el mensaje de la forma más sencilla porque, ¿para que poner las cosas difíciles haciendo que nos esforcemos el doble, si podemos entenderlo en menos tiempo?

Gutiérrez Ramos, TS 2E ProT 2B2

“Vivieron felices y comieron perdices”

Tras estos meses de trabajo, cerramos hoy el proyecto que nos ha acercado a las conquistas de nuestros padres, abuelos y amigos. Con más de setenta encuestas realizadas y gracias también a vuestra colaboración con nuestro evento de speeddating, hemos podido analizar cuáles son los hábitos y costumbres de ligue.

Así hemos podido observar, como ya comentamos en nuestra exposición del pasado jueves, que a la hora de conocer a una persona y entablar una conversación el físico pasa a un segundo plano, dando importancia a los gestos como la mirada y las sonrisas. Además percatarnos de que, por lo general, todos usamos las mismas tácticas a la hora de intentarnos ligar al “fichaje” de turno; ser simpático, dar conversación, mostrar interés eran las formas más habituales á hora de intentar encandilar.

Aunque haya habido cambios tecnológicos y de tradiciones (jóvenes conociéndose por internet en contraposición a las conquistas de nuestros abuelos en el baile) podemos darnos cuenta de que generalmente todas las personas buscamos compañía de una u otra manera, ya sea algo formal si tenemos un futuro a largo plazo por delante o algo más independiente si tienes un estilo de vida ya establecido.

Por último agradeceros vuestro interés y participación con nuestro trabajo y desearos que tengáis suerte en el amor y encontréis la coordinación adecuada, ya que “es inútil hallar a la persona correcta si no es el momento oportuno”.

Gutiérrez Ramos TS 2E ProT 2B2