O povo é quem mais ordena

Primeiro soou Despois do adeus, de Paulo de Carvalho, e a penas dúas horas máis tarde chegou o sinal definitivo: Grândola, vila morena, de Zeca Afonso. Así, a través do medio radiofónico, o Movimento das Forças Armadas iniciou a caída dun longo réxime ditatorial –o salazarista­– que levaba afogando o pobo portugués durante case medio século. Ese 25 de Abril de 1974, que o pasado mércores estivo de aniversario, estalou a Revoluçao dos Cravos no país veciño.

É curiosa a estratexia comunicativa das revolucións que xurdiron ó longo da historia. Non existía entón un Twitter no que reunir a miles de persoas nuns minutos, e aínda así a forza coa que as persoas se rebelaban era ben maior que a de agora –eran outros tempos, tamén. O caso é que o ser humano sempre atopou o xeito de comunicarse a grande escala. E un caso ben curioso foi o da caída do Estado Novo portugués, coa que todos podemos imaxinar ós soldados saíndo á rúa mentres nos receptores de radio soaba unha melodía que semella ter nacido para alentar un movemento así.

Sempre nos vimos na necesidade de comunicarnos rápido e extensivamente. E o xornalismo non viviu alleo a isto. Agora chegamos a un punto -a era dixital- onde esta inquedanza acadou o seu cume. O problema está en que ninguén sabe se será a cima da montaña ou o bordo do precipicio. Todo é relativo segundo se aplique.

(O vindeiro día 10 de maio, o Auditorio de Galicia acollerá unha homenaxe ó cantautor luso Zeca Afonso e á súa coñecida canción protesta Grândola, vila morena. Máis información en www.terradafraternidade.com)

Liñares García, GBCP

Posted on 2 Maio, 2012, in Sen clasificar and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. 7 Comentarios.

  1. Encantoume o teu post Olalla! Creo que a frase “Agora chegamos a un punto -a era dixital- onde esta inquedanza acadou o seu cume. O problema está en que ninguén sabe se será a cima da montaña ou o bordo do precipicio. Todo é relativo segundo se aplique.” é moi certa. A inmensidade das posibilidades que ofrece a era dixital lévanos a un mundo confunso e relativista, onde non sabes se estás na cume ou no precipicio. Así, aínda que as redes sociais facilitan a comunicación, tamén a fan máis difusa, de aí que as revolucións actuais se cadra teñen menos forza que as pasadas. A sociedade é moi heteroxénea, e iso non é malo, pero ás veces o individualismo impídenos levar a cabo accións conxuntas que si se terían desenvolvido noutras épocas nas que a comunidade tiña un maior peso nas nosas vidas…

  2. Hai uns cantos anos xa que cada 25 de abril a escoito:
    se hai algo que lle envexo ó pobo portugés eso é a REVOLUCIÓN DOS CRAVEIS !!
    “Em cada esquina um amigo
    Em cada rosto igualdade
    Grândola, vila morena
    Terra da fraternidade”
    Saúdos

  3. Lara Lozano Aguiar

    A verdade e que esta nova era está a cambiar moitas cousas e con respecto a temas que requiren a unión da sociedade máis. Pero non lle vexamos todo o lado negativo…Tentemos pensar que grazas a esas redes sociais facer unha quedada, por poñer un exemplo, é algo máis sinxelo. O que pasa é que a xente non se involucra coma antes, aí está o problema.

  4. Agora vai por twitter todo e así dubido que fagamos unha revolución co levantamento do twitter. Somos máis de quedar no sofá e non facer nada.

  5. – Marcos e Rivera: aí está a clave, parece que cada vez a comunidade ten menos peso nas nosas vidas, porque estamos tan acomodados que xa non precisamos a unión para saír adiante.

    -Todos: quedo cunha frase que dixo un día Xosé Manuel Pereiro, decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia: “o xornalismo dixital é coma as enerxías renovables: sabemos que está aí e que é o futuro, pero aínda non sabemos moi ben que facer con el”.

    Pois iso.

  6. Moi ben aplicada a metáfora Olalla e moi ben traídos de novo a nosa memoria eses recordos daqueles tempos nos que comunicarse a través dos “grandes”medios non era a prostitución de agora, senón unha necesidade.

    Aquí deixas ver un concepto moi intersante de transfondo, como é ese paso dos medios, a aqueles que tamén o eran,(o pobo) para chegar a ser fin. O pobo se adona do que é seu, a comunicafción, así como dos medios para exercela, esa canción en Portugal é unha das cousas máis pequenas e curtas, e á vez de maior significado que haberá na historia.
    Falas dos medios dixitais como unha pegada máis da evolución nos nosos hábitos diarios. Para mín tamén é así, Internet,é para nós o que o mp3 foi ao tocadiscos. Pero non soamente iso, senón que tamén abriu unha porta moi importante, a toda aquela xente sen voz ansiosa de expresasr as súas inquedanzas. Eu, lonxe do que a veces moita xente pensa, creo que este novo camín, fai máis posible a comunicación local. Calquera persoa pode plasmar a situación do seu lugar; e a súa vez os seu semellantes, poden enriquecela.Tichenor xa incidiu bastente sobre este aspecto defendendo o equilibrio que se pode acadar entre o localisme e o cosmpolitismo; segundo o uso que lle de a xente.

  7. Olalla Liñares

    Recalco o que dis sobre a comunicación local. É moi complicada a sustentabilidade dun medio en todos os pequenos lugares que hai espallados por Galicia, por exemplo. Porén, grazas a internet vemos como as persoas vinculadas a un entorno van creando diferentes espazos na rede onde compartir, discutir ou informar. Non digo que isto se trate puramente de xornalismo, pero si de comunicación. A ver se pouco a pouco conseguimos que a través de internet se traten todos os temas que atinxen a minorías -neste caso xeográficas- e que os grandes medios non poden (ou non queren) chegar a cubrir.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: