AGADEA: “Retratos del Olvido” y otros vídeos

Esta es una pequeña recopilación de material utilizado por nuestro grupo en el ProT. Como no podemos subirlo todo, seleccionamos el material más relevante o el que menos utilizamos en nuestro post individuales o grupales

Como ya publicamos en nuestro último post grupal, este video “Retratos del olvido” es lo que prácticamente recoge todo el trabajo que hicimos durante estos tres meses. En él informamos sobre la enfermedad del Alzheimer y de actividades que realizan asociaciones como AGADEA para que la enfermedad avance más lentamente.

En este otro vídeo se recoge parte de una charla dada por la neuróloga Carmen Antúnez Almagro, que desenvuelve proyectos donde confluyen arte y memorial sensorial, beneficiosos para el tratamiento del Alzheimer.

  En este último mostramos una entrevista a Kuki Alonso, hija de una enferma de Alzheimer. En él nos cuenta cómo le detectaron la enfermedad a su madre y que síntomas tenía.

Posted on 27 Abril, 2013, in Canal BCP and tagged , , , , . Bookmark the permalink. 1 comentario.

  1. Antes de nada, noraboa polo voso vídeo. Os nenos e os anciáns sempre nos causan moita tenrura e, neste caso, tamén foi así. Non puiden evitar sentir melancolía cando vía que unha muller non se acordaba do nome do seu home, por exemplo. Son persoas que perden totalmente a súa identidade e pasan a vivir rodeados de para eles descoñecidos. Dicía unha traballadora de AGADEA que os familiares se estrañan polos cambios de actitude dos seus pais/irmáns/fillos, pois non entenden que non son eles os que actúan, senón a enfermidade.
    Como cambia a comunicación entre un familiar e unha persoa con alzheimer? Eu vivo coa miña avoa. Cando me dirixo a ela non teño en conta as súas fraquezas. Oe algo menos ca min e non entende algunhas das palabras que lle digo. Fóra disto, sempre me acaba entendendo. Pero, e se a miña avoa tivese alzheimer? A parte de falarlles pausadamente, con frases sinxelas, repetíndolle as cousas, para min é tanto ou máis importante a comunicación non verbal con eles. Un bico, unha caricia nas mans, unha aperta, un sorriso, unha mirada cómplice… Todo isto fai que se sintan máis seguros de sí mesmos. Se fixesemos todo o contrario e nos dirixísemos a eles con nerviosismo, mirando para o outro lado, cun tono de voz alto e angustioso, sería posible a comunicación verbal? Penso que non, porque dubido que fosen capaces de contestarnos por medio de palabras, ao mellor si cunha bágoa. Por isto, a comunicación non verbal é para min un elemento imprescindible neste caso.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: