Retornan os migrantes cara a súa terra galega

IMG_0939

Porque tal e como dicía Rosalía de Castro no seu poema ¡Pra a Habana!:

“Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van…”

Moitos fóronse algún día e moitos voltaron xa. Galegos e galegas que se alonxaron do seu fogar en busca dunha mellor calidade de vida e agora ao voltar atópanse cunha chea de dificultades. Dificultades que entorpecen a súa adaptación á vida cotiá no que eles pensaban que era a súa terra. Terra que din “lles están a roubar”.

ASOCIACIÓN DE EMIGRANTES RETORNADOS “MARUSÍA”, O NOSO PAPEL

Asociación que busca a reintegración de todos aqueles retornados. Dende as súas experiencias individuais no extranxeiro, aportan o alí aprendido para mellorar a súa situación agora aquí en Galicia. Intentan deste xeito, eliminar os problemas existentes para frear a migración dos nosos días (a fuga de cerebros), ou polo menos mellorar as condicións dos que hoxe marchan coa esperanza de atopar máis portas abertas.

O noso traballo resúmese na achega das vivencias dos migrantes e o motivo da relación que hoxe establecen. Tocaremos dende o porqué da súa ida ata a adaptación na súa volta. Pasaremos pola vida dos migrantes, tanto do home como do papel da muller, non só botando un ollo se non tamén facendo eco de moitas das dificultades e da defensa dos dereitos que están a pasarlles factura.

Porque calquera podería hoxe ter que formar parte do fluxo migratorio galego, e hai moitos que cren que isto non vai con eles. Porque non só defenden o seu, tamén están loitando por unhas mellores condicións de vida, quen sabe se para unha persoa coma ti. E logo aínda hai persoas que suben a voz para dicir que os retornados merecen menos axudas que os que quedaron na terra, mais despois defenden a igualdade. Os retornados non piden axudas, piden igualdade e calidade de vida. Non é isto xusto?

Demandantes de información, xa que á falta de información é ao que achacan o seu descoñecemento en temas burocráticos, de traballo ou de nova integración. Desinformación que sae á luz, que debaten entre eles e que están a reivindicar. Reivindicacións como a deste próximo venres, cunha mobilización na capital galega diante de Facenda pola problemática das pensións (<http://www.lavozdegalicia.es/noticia/santiago/2014/02/08/plataforma-emigrantes-retornados-retoman-movilizaciones/0003_201402S8C29923.htm> ).

E nós como futuros xornalistas, galegos, e posibles migrantes e retornados reivindicaremos con eles esta falta de información tentando achegarnos as súas relacións interpersoais.

Rodríguez Bello, Cora 143 C02

Advertisements

Posted on 10 Febreiro, 2014, in Posts individuais and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. 17 Comentarios.

  1. Moi interesante a vosa proposta. A apreciación dos puntos de vista de persoas que viviron, e seguen a vivir un dos máis tristes condicionantes vitais que en décadas pasadas azoutaron á poboación galega en particular semella algo deixado ó marxe e de necesaria revisión para coñecer de forma próxima unha realidade chea de dor e frustración. O impacto da migración na nosa sociedade no último século e a súa pegada no noso selo cultural non debe ser esquecido en favor dun reflexo nítido do que supuxo un claro punto de inflexión na personalidade do pobo galego. Un necesario exercicio de concienciación cidadá.

  2. Tchán¡ A idea baixo liña que abre a sra. Rguez. Bello de que roubannos a Terra é importante. Os seus símbolos, a súa voz, o seu vivir cotiá que nos trocan por débeda. En fin que voume pór a chorar coma Rosalía, e non procede tal ironía. Máis que contar o traballo (a pesares que non queda outro aranque) gostaría que fixeran o labor de expresarse tamén respecto do tema. Por ver que hai compromiso real con il, nada máis.

    • Expresarei tal. O compromiso verase pouco a pouco mediante as palabras que representarán os feitos. Tentaremos deixar a nosa pegada.
      E non chore… que xa chora o gaiteiro:
      Falas, i o meu pensamento/
      mira pasar temerosas/
      as sombras deses cen portos/
      que ó pé das ondiñas moran,/
      e pouco a pouco marchando/
      fráxiles, tristes e soias,/
      vagar as naves soberbas/
      aló nunha mar traidora./
      I, ¡ai!, como nelas navegan/
      os fillos das nosas costas/
      con rumbo a América infanda/
      que a morte co pan lles dona,/
      desnudos pedindo en vano/
      á patria misericordia,/
      anque contenta a gaitiña
      o probe gaiteiro toca,/
      eu podo decirche:/
      Non canta, que chora./

      Rodríguez Bello, Cora 143 C02

      • La verdad tanta Rosalía me agota. Prefiero a Georges Brassens y su poema “Le métèque”. Cuadra más con mi idea de una migración de siglos, más amable, menos dramatizada.
        Gracias. Un saludo

  3. Es un tema muy interesante, y estoy muy de acuerdo con lo que dices de que todos pensamos que no va con nosotros. No sabía que existía esa asociación, pero me parece muy importante que se ayude a los que vuelven porque esta no deja de ser su casa y no hay nada más triste que sentirte un extraño en ella.

    Andrea Espiñeira
    141 D03

  4. Alicia Pardo Crego

    Es un tema reivindicativo, y nos toca muy de cerca, sobre todo a esta nuestra “generación perdida”. Por lo demás, estoy totalmente de acuerdo con Andrea Espiñeira. Los gallegos nos hemos visto obligados a abandonar nuestra tierra a lo largo de la historia, pero nunca la hemos olvidado. No debemos permitir que nos olvide ella a nosotros.

  5. Un tema muy interesante y muy bien escogido. No sólo por nuestros emigrantes tradicionales, si no en especial por la presencia que vuelve a tener este fenómeno hoy en día en Galicia. Es interesante trabajar sobre la comunicación entre los retornados, la relación que mantienen entre ellos al regresar, y conocer si se crea de vuelta en casa o ya proviene de sus países acogedores. Es una relación muy llamativa la de aquellos que crean lazos por verse identificados en situaciones tan duras como es la necesidad de emigrar y dejar todo aquí. Pero también me parecería apropiado ver cuál es la relación de este colectivo, de esta generación, con la actual, con todos esos jóvenes gallegos que se están viendo obligados a salir de su tierra para buscarse el futuro, al igual que ya hicieron sus antepasados.

    Ana Barbosa
    141 B03

    • A nosotros también nos parece un tema a tocar, como dices, la relación de ese colectivo con la migración que representan los jóvenes de hoy en día. Tocaremos todos esos puntos que menciona, srta. Barbosa. No se preocupe que tendrá información de todo eso muy pronto.

      Rodríguez Bello, Cora 143 C02

  6. Puede ser una propuesta muy valiosa. Como bien dice el texto, muchos de nosotros acabaremos emigrando por diversos motivos. Pero lo cierto es que si decidimos volver no querremos vernos solos y sin un sitio a donde ir como les pasa a algunas de estas personas. Por otra parte también esta muy bien que deis a conocer a asociaciones como la Asociación Marusía, algo poco habitual pero que ayuda a solucionar un problema que esta delante de nuestros ojos sin que nos percatemos. Desde luego, no es justo como decís que no se les preste ayuda, muchos no decidieron irse y seguro que no fue fácil abrirse camino en un país diferente y muchas veces, solos.

    Paula Cañal
    141A04

  7. Ondiñas van e ondiñas veñen. Os que volven con elas supoño que, á parte do que comentas de loitar polos dereitos como comentas que fan, tamén teñen ganas de coñecer a outr@s na mesma situación e que entre eles se establecen fortes núcleos de unión (cando menos emocional).
    Escribes un poema algo triste da obra “Pra Habana!” da nosa Rosalía, eu respóndoche cunha canción un pouco máis leda doutra artista que da esta Terra!

    Gómez Sal, Lucas BCP 203

  8. Buena suerte con el proyecto, me parece un tema muy interesante. Más interesante aún cuando, por desgracia para nosotros, los gallegos -sumados al resto de españoles- nos vemos obligados a volver a abandonar nuestra tierra por un futuro un poco mejor. Con suerte, o sin ella, sacamos al país adelante cruzando fronteras pero, como dice Alicia: Galicia no olvida, ni nosotros a ella.

    Pérez Seijo, Sara 142 E04

  9. Ao igual que Lucas penso que non debedes tratar este tema como unha ledicia. A volta de familiares que viven fora, e digoo porque é un tema que me compete, trae moita alegría para todos e véxoos como uns valentes que se arriscaron a saír para poder vivir mellor. É certo que da unha mala imaxe do país pero axuda tamén ao contacto entre culturas. Por todo isto, espero moito do voso traballo e que teñades acceso a algunha das típicas comidas a inmigrantes porque seranvos de grande apoio.

    Fernández Ojea, Brais
    141C04

    • (Comentario Correxido)
      Ao igual que Lucas penso que non debedes tratar este tema como unha TRITEZA. A volta de familiares que viven fora, e digoo porque é un tema que me compete, trae moita alegría para todos e véxoos como uns valentes que se arriscaron a saír para poder vivir mellor. É certo que da unha mala imaxe do país pero axuda tamén ao contacto entre culturas. Por todo isto, espero moito do voso traballo e que teñades acceso a algunha das típicas comidas a inmigrantes porque seranvos de grande apoio.

      Fernández Ojea, Brais
      141C04

  10. Gracias pola súa corrección, non tiña concordancia o que dicía. Agora sí.
    Non é para nós unha tristeza, ó contrario, é unha honra. Tristeza é que estes galegos teñan que pasar polas dificultades polas que pasan e que trataremos de defender con eles, como ben lle expongo no post.
    E sí, valentes que foron e son (sen quitarlles mérito aos que quedaron tamén a loitar na nosa terra). Como vostede di, non hai mellor forma de riqueza que a riqueza que temos do achegamento entre culturas e tentaremos impregnarnos dela.
    Pronto teremos unha das comidas das que fala, gardareille un anaco do prato estrela.

    Rodríguez Bello, Cora 143 C02

  11. Me parece muy interesante esta propuesta y creo que puede dar mucho juego. Si bien siempre habíamos oído historias de la emigración de boca de nuestros abuelos ahora la historia se repite de nuevo. No es extraño tener hermanos, primos o vecinos que se hayan visto obligados a abandonar su tierra en busca de un futuro mejor. Una vez más las circunstancias económicas obligan a cada vez más jóvenes a abandonar Galicia. Aunque el perfil del emigrante ha cambiado radicalmente, de un campesino sin estudios a un joven con estudios superiores, la tragedia sigue siendo la misma. Dado que cada vez conocemos más casos de personas que han abandonado su tierra para labrarse un porvenir me parece muy acertada la creación de esta asociación, ya que puede ayudar a estas personas.
    Fátima Souto Taboada 143 A04

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: