“Todos somos emigrantes”

DSC_5853

“Erguerémo-la espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no destero

e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,
compañeiros!”

(Celso Emilio Ferreiro)

“Todos somos emigrantes” contounos hoxe á mañá unha muller retornada, que sofre o problema das declaracións de pensións do exterior. Mentres a cicloxénese “Ulla” descargaba toda a súa forza ás portas da Facenda, nós escoitábamos a situación desta muller, a situación de vivir con fillos que non atopan emprego e de sobrevivir coa súa pensión como fonte de ingreso. Malia isto, a pensión procedente do estranxeiro non é demasiado elevada polo que o que foi obrigada a pagar considera que é pouco, que o seu caso non é dos máis graves, pero que, con todo, o sentimento de solidariedade está por riba.

A asociación Marusía promoveu unha manifestación esta mañá perante as portas de Facenda que culminou coa entrega nas oficinas de alegacións asinadas por varios afectados. A asociación organiza, ofrece consello e vías de loita a persoas que se viron desarmadas fronte a unha política que non chegan a entender. Que ninguén chega a entender. Con todo, máis alá da organización hai unha gran comunidade que se crea dende o momento en que unha persoa é obrigada a irse fora. Son persoas que non se coñecen, que non comparten destino receptor pero que todas elas sufriron, dende diferentes lugares e situacións, o mesmo problema, polo que dende o momento que un pé está fora da nosa terra aparece un sentimento de solidariedade e empatía de xeito automático. Un sentimento que hoxe é máis necesario que nunca, porque cando os que combaten están unidos a esperanza érguese con máis forza. E cando a solidariedade se espalla, comprendemos que, ao fin, “todos somos emigrantes”.

TUBÍO REY, OLAIA 143 C04

Posted on 14 Febreiro, 2014, in Posts individuais and tagged , , . Bookmark the permalink. 2 Comentarios.

  1. Creo que non hai ningún tema máis comprometido coa realidade galega, pasada e presente. Se xa nos flúe a morriña cando pasamos un tempo fóra da terra, non quero imaxina-lo que será facelo á forza. Pero é que hai. Non queda outra. C’est la vie…, escóitase. Pero non. Négome a aceptar iso.
    Olaia, é un post precioso. Din que a ‘espranza’ é o último que se perde, incluso nas noites longas e de pedra. Oxalá ninguén nunca o tivese que comprobar. Creo que o problema do emigrante é que perde a memoria. Vivir lonxe da túa terra a disgusto é como ser un enfermo de alzhéimer. Perdes o tempo.
    Cando o xornalista David Cantero lle preguntara ao xornalista Manuel Rivas: “¿Que tema merece unha ser tratado hoxe?”, Rivas contestou: “Os emigrantes”. ‘A man dos paíños’.

    Mosquera Montoya, Antonio 142.E01

    • Grazas, e comparto o que dis. Trátase dun tema esquecido. Sábese que o noso país foi dos que máis sufríu este problema, sábense as cifras, pero non se sabe que foi destas persoas e de como están vivindo agora, e o que poden axudar coa súa voz á xente que está tendo que irse de novo. É un tema que merece ser tratado sempre.

      Tubío Rei, Olaia 143 C04

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: