De minorías, maiorías e violencia

Benvidos, estamos no s.XXI, somos os fillos da historia, vivimos baixo un marabilloso sistema que conseguiu romper coas fronteiras, que fixo que todos sexamos “libres” e que todos teñamos igualdade de oportunidades.

Deriva da propia dinámica do sistema a creación de minorías, moitas das veces marxinadas, ao non ser capaz de integrar no seu seo as diferentes particularidades ou inquedanzas. Mais é na organización e actuación destas minorías onde está a posibilidade de facer fronte ao sistema. O problema radica en cando son privadas de voz ou, o que é peor, sometidas a distorsións por parte dos medios. Disto é do que parte o texto de Raquel de Paiva, de como acadar proxectos reais que se consoliden nunha renovación da realidade social.

Mais para acadar isto compre afastarse da prexudicial dinámica de acudir á violencia como forma de facerse ver, unha violencia carente de obxectivo e trasfondo útil, unha dinámica fomentada polos medios de comunicación, que funcionan máis como monicreques do poder económico que como reflexo da sociedade. Si, esa violencia que tan ben senta nas portadas.

27

Lacan chamou Passsage àl’acte a un movemento impulsivo á acción que non pode ser traducido ao discurso ou ao pensamento e que implica unha intolerable carga de frustración. É dicir, a asunción da violencia como admisión implícita de impotencia. É contra esta impotencia contra a que hai que loitar e cristalizala en accións transformadoras. Quizais por iso os medios buscan a fragmentación. Quizais non lles compense un cambio real.

Isto faime pensar nos altercados sucedidos na folga do 20F. Uns altercados que nacen dunha impotencia, para min, completamente comprensible. Achámonos nunha situación na que, en diversos ámbitos (ben como estudantes, ben como mulleres, ben como galegas) vemos como as nosas inquedanzas non son asumidas por un poder que xa hai moito pechou os ollos de cara a sociedade. Ante esta impotencia a reacción violenta ten asegurada un titular no xornal do día seguinte. Fin. Porén, o interesante é organizarse e loitar conxuntamente con un discurso ben estruturado. Facerlle ver aos que queren esmagar os nosos dereitos que somos nós os que imos ter a última palabra sobre eles. Porque a loita si é o único camiño.

En paralelo á existencia destas minorías dentro das sociedades existe unha gran maioría obviada. E é que agora volvémonos a ruborizar coas mortes de inmigrantes, mais estas mortes son froito dunha política que non é nova, que vén de atrás, e que se cimenta nun muro dende 2005. Aquí está a marabillosa globalización. Aquí está a marabillosa igualdade e liberdade (de mercancías, claro). Aquí está o muro de Ceuta, o muro de Gaza, o muro do Sáhara e tantos outros muros. E aquí están os marabillosos medios de comunicación para ofrecer imaxes arrepiantes pero non para contribuír a que algo cambie.

TUBÍO REY, OLAIA 143 C04

Advertisements

Posted on 24 Febreiro, 2014, in Posts individuais and tagged , . Bookmark the permalink. 2 Comentarios.

  1. De quién es esto??

    Rodróiguez Varela, Carla. BCP.307

  2. Síntoo, esquecinme. Xa está actualizado.

    TUBÍO REY, OLAIA 143 C04

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: