Nostalxia: a dor dunha vella ferida

Non será necesario afondar demasiado na trama da película “No”, xa que o fixeron antes outras compañeiras. En liñas xerais, pódese sintetizar que o centro da mensaxe é o poder da palabra. Máis que da palabra pode que da mensaxe en xeral, da creación dunha mensaxe atractiva.

A idea para articular a mensaxe digamos que se pode sustentar nun contido máis profundo e duro de tratar, como sería neste caso falar das torturas, da represión ou da dor en xeral; ou ben apelar a unha emoción, a un desexo. Que é o que as persoas de Chile máis botaban en falta? Cal era a súa nostalxia, a súa dor? A alegría. Unha vella ferida. Búscase librar a un pobo do medo que leva sufrindo durante anos e concentrar todas as promesas de todo o bo nunha única palabra, “no”, e nun único acto para acariciar a alegría, votar.

Mais como o que se está a prometer é a alegría, un concepto xeral, que se supón vai nacer coa democracia, estase a vender unha idea que non se deriva necesariamente. O protagonista, o encargado de orquestrar os 15 minutos de alegría televisiva, sábeo. Para el, o proceso de vender este produto (porque ao final a democracia véndese como iso, como un microondas) non vai a culminar nun verdadeiro cambio. Isto exemplifícase na repetición da frase: “O que van a ver a continuación está enmarcado no contexto social do Chile actual”en tres momentos moi diferentes, un deles ao final da película, para vender a mesma idea as tres veces. Porén, dedúcese que pouco cambiou trás a vitoria. Unha vitoria, por outra parte, que no filme se lle atribúe a un grupo de publicistas unicamente, cando a maior vitoria é a do pobo.

el-roto-espacio-reservado-para-publicidad

Ao pensar no fondo do asunto, no poder da publicidade e dos medios (que moitas veces acaban sendo publicidade tamén) a cousa asusta. E é que teñen a capacidade de controlar de forma implícita a nosa concepción da realidade, sobre a cal din que se fundamenta a nosa liberdade. Non hai máis que ver o exemplo de Goebbels, o ministro encargado da publicade na Alemaña nazi, que aínda que se cuestione se realmente foi tan importante na construción do discurso nazi, deixou escritos once principios para a propaganda, cos cales se poden analizar moitos métodos da comunicación de hoxe en día. E isto asusta. Asusta dobremente porque non é só que teñan o poder de facernos crer algo, de crearnos unha emoción, é que tamén o teñen para o contrario, para ocultala, para facer pasar por normais cousas que non o son. Que as inxustizas parezan menos inxustas, que o anormal sexa máis normal. Desconfíen e pensen, sempre.

“Sobre todo examinen o habitual. Non acepten sen discusións as costumes herdadas. Ante os feitos cotiáns, por favor, non digan: “É natural”. Nunha época de confusión organizada, de desoren decretado, de arbitrariedade planificada e de humanidade deshumanizada… Nunca digan: “É natural”, para que todo poida ser cambiado.” – Bertolt Brecht

TUBÍO REY, OLAIA 143 C04

Advertisements

Posted on 26 Febreiro, 2014, in Lecturas e filmes and tagged , , . Bookmark the permalink. Deixar un comentario.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: