Author Archives: admicom1

La dignidad de los nadies de Solana

Deixovos subido xa o resumo da película documental sobre a crisis arxentina. O debate foi o día 9 de marzo. Espero que vos guste.

Davila Fernández, J BCP.001

La dignidad de los nadies

“Comunicación y Desarrollo” de Juan Díaz Bordenave

O día 4 de marzo levamos a cabo o debate sobre o texto de Juan Díaz Bordenave, “Comunicación y Desarrollo”, e aquí vos vai o resumo para que vexades o que debatimos. ¡A seguir traballando!

Davila Fernández, J BCP.001

comunicacion-para-el-desarrollo

“As Epistemoloxías do Sur”, de Boaventura de Sousa Santos

Botádelle un ollo ao resumo do intrigante e sorprendente debate sobre o texto “Introdución: As Epistemoloxías do Sur”, de Boaventura de Sousa Santos.

Moderador do GBCP: Melchor Fernández, Edgar BCP.004

 

"Sur" non é un concepto xeográfico, senón metafórico do sufrimento sistemático producido polo capitalismo, o colonialismo e o patriarcado. Tamén se refire aos grupos marxinados de Europa e Norteamérica.

“Sur” non é un concepto xeográfico, senón metafórico do sufrimento sistemático producido polo capitalismo, o colonialismo e o patriarcado. Tamén se refire aos grupos marxinados de Europa e Norteamérica. / Fonte: http://www.periodisticos.com

 

Psicoloxía social

A psicoloxía social defínese como o estudo científico da maneira en que pensamento, emocións e comportamentos individuais son influenciados pola presenza, real, imaxinaria ou implícita doutros individuos. Segundo esta rama da ciencia, o comportamento humano vén definido polas interaccións, ambientes e situacións inmediatas. Por esta definición, podemos dicir que a comunicación é unha das bases das estruturas psicolóxicas do ser humano; sen ir moi lonxe, a propia linguaxe, por dar un exemplo, configura a nosa maneira de ver o mundo en tanto que cataloga e define arbitrariamente unha serie de formas, porcións, sensacións e fenómenos contextuais que o falante desa lingua percibe como importantes ou senlleiros. A comunicación entre individuos, ou sexa o diálogo, expande, modifica e mestura conceptos e comportamentos entre individuos e grupos, xerando harmonía se unha ou máis partes non se impoñen sobre as demais. Da falta de harmonía poden xurdir trastornos, tanto nas partes activas como nas pasivas das relacións interpersoais, e viceversa, de trastornos xorde a falta de harmonía.
Certos trastornos de conduta nos máis pequenos, como pode ser o trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH), impiden, en maior ou menor medida, unha relación efectiva entre o neno e o seu entorno social debido a un motor de vida desenfreado e a unha ansiedade constante.

Outro concepto que toca a psicoloxía social é a resiliencia, a capacidade de sobrepoñerse aos desafíos que poden non só traumatizar a mente dos individuos, senón tamén dun colectivo. Nestes tempos de crise económica e moral a resiliencia é un apoio de vital importancia para moita xente á hora de superar as dificultades que hai por diante.

Tanto un caso como o outro amosan que as persoas non son suxeitos illados e que, dalgún xeito, a un nivel moi primario existe a a necesidade e a capacidade de comunicarse e empatizar. Así, os problemas comunicativos poden afectar a saúde mental e viceversa, polo que a sociabilidade é un beneficio básico. Ademais, os colectivos no seu total son sensibles aos humores dos suxeitos que os forman, polo que unha sociedade forte, como é obvio, depende dos individuos e as conexións entre eles.

PEREIRA VILA, JORGE 152.H02

“A obxectividade como ritual estratéxico: unha análise das nocións de obxectividade dos xornalistas” de Gaye Tuchman

Xa tedes aquí o debate sobre o texto “A obxectividade como ritual estratéxico: unha análise das nocións de obxectividade dos xornalistas” de Gaye Tuchman.

Os debatintes mais eu agardamos que vos guste!

objetividad_periodistica
GESTAL GONZÁLEZ, ANDREA BCP.002

“Estatus epistemolóxico da conversación”, de J.C. Aguirre

Xa tedes aquí o extracto do interesante debate sobre o texto “Estatus epistemolóxico da conversación e os seus aportes á práctica investigativa”, de J.C. Aguirre.

Moderador do GBCP: Melchor Fernández, Edgar BCP.004

 

As redes sociais están eliminando a conversación cara a cara, a verdadeira conversación. / Fonte: http://lounge.obviousmag.org/

As redes sociais están eliminando a conversación cara a cara, a verdadeira conversación. / Fonte: http://lounge.obviousmag.org/

Nuevas formas de hacer periodismo

Aunque seguimos preparando desde el grupo BCP (canal de vídeo) algunos post con los que explicaros o acercaros de una manera más amena el temario de la materia mediante vídeos, hoy aun no tenemos nada listo así que vamos a daros algunos vídeos sobre periodismo, especialmente para aquellos grupos que se dedican a trabajos sobre las expectativas del periodismo pero que pueden ser muy interesantes para cualquiera que vaya a dedicarse a esta profesión.

En primer lugar os aporto tres vídeos que son muy críticos con la situación actual del periodismo: Uno sobre el tiempo que se dedica a la cobertura global en EE.UU, otro es una crítica hecha por parte de un periodista a la manipulación mediática y, el último sobre el futuro del periodismo (por desgracia estos dos últimos solo permiten la opción de subtítulos en inglés, pero no os agobiéis que no es difícil de entender, también podéis usar la traducción automática de subtítulos aunque no es nada recomendable).

La otra parte de este post la dedico especialmente a las nuevas formas de hacer periodismo, desde los contenidos (que no de la plataforma). Os dejo un artículo de El Huffington Post que además de tratar el tema viene cargadito de links muy útiles y otros tres vídeos. El primero sobre la importancia de la independencia de la prensa (prensa independiente o free press), otro sobre el slow journalism y un último similar al que hizo un grupo preguntándole a los compañeros de clase sobre sus expectativas (en este caso con los alumnos de 1º de la UCM).

NAVARRO OTERO, PEDRO 152.H01

Born into Brothels, de Kauffman & Briski (2004)

Aquí vos deixo o resumo do longo e proveitoso debate sobre o documental Born into Brothels.

Moderador do GBCP: Melchor Fernández, Edgar BCP.004

Protagonistas de Born into Brothels

Protagonistas de Born into Brothels / Fonte: http://www.faithandreality.ca

Xuntarse, moverse, chegar

Todas as ideas necesitan de forza e a forza créase en grupo. Este razoamento tan simple e lóxico é o punto de partida de todos os colectivos autoxestionados que, grazas a unha filosofía proactiva de acción e innovación, estanse a converter nos maiores transmisores de ideas e cultura do panorama social.

Como un exemplo destas iniciativas está o proxecto MGK (Mulleres Galegas Kañeras), no que está a traballar un dos grupos do blogue, e que xurde como resposta a unha situación de inxustiza que perciben no seu entorno. A solución?: xuntarse. Xuntarse arredor dunha idea, implicar ao resto da xente e crear significado. Isto último é o que está a mudar nos últimos tempos: a forma na que se fan trascender as ideas, a través das novas canles e a multiplicidade da mensaxe en diferentes plataformas.

Un colectivo autoxestionado que responde a esta nova forma de agruparse e xerar significado é o colectivo ourensán PORNO, que co motto de ‘prescinde dun autómata, faino ti mesmo’ están a cambiar a forma na que os grupos musicais establecen as súas mensaxes. Un rasgo clave destes grupos é a multidisplinariedade (aquí deixo o seu fanzine) da súa mensaxe e o desenvolvemento da idea do colectivo a través de diversas canles. Non se trata de crear unha mensaxe arredor dun grupo, senón de que o grupo forme parte dunha mensaxe maior, coa capacidade de expandirse en varias direcións e da que todos sexan partícipes.

Hai dous conceptos básicos que se poden extraer de todo isto. O primeiro é que a comunicación crossmedia e transmedia están marcando a diferencia en canto á eficacia na profusión da mensaxe. Multiplicar as plataformas nas que aparece a túa mensaxe e xerar unha historia arredor del é unha forma non só de asegurar a recepción da mesma senón tamén de darlle unha dimensión máis humana. O segundo concepto é a colaboración. Colaboración como filosofía de creación e contracultura nun contexto tan hostil e individualizado como o actual.

A estes dous conceptos súmaselle un terceiro que se corresponde coa parte da acción, da iniciativa, e que completa o cadro ideolóxico destes grupos: o Do It Yourself.

(Este último está só está en inglés, pero se alguén lle quere dedicar un esforzo merece a pena)

VAZ ÁLVAREZ, MARTÍN 152.H05

Local Hero de Bill Forsyth (1983)

O debate da película “Local Hero” que tivo lugar o martes 24 xa está neste link.
Agardamos os debatintes mais eu que vos guste!

GESTAL GONZÁLEZ, ANDREA BCP.002

La realidad de las radios comunitarias o “el tercer sector”

Antes de empezar, como miembro encargado del canal BCP, me gustaría ponerme pragmática y recomendaros una entrada de la –tan recurrida- página de Clases de Periodismo. Esta vez, la colaboradora Lucía Calderón Portugal nos ofrece una serie de herramientas que considera pueden ser útiles a la hora de desarrollar un trabajo colaborativo. Dado que en esta materia, y en tantas otras, nuestro objetivo es elaborar un proyecto de curso junto con algunos compañeros, nunca estaría de más echarle una ojeada por si aparece algún recurso interesante de lo que podamos hacer uso.

Aquí os dejo el enlace y os animo a dedicarle unos minutos

En temas más concretos, un grupo con el que trabajaré este cuatrimestre dedicará sus esfuerzos a “despedazar” el mundo de las radios comunitarias. A ellos en particular y a todos en general os invito a que conozcáis El Toque, la propuesta que la Radio Netherlands Worldwide (productora independiente e internacional holandesa) ofrece para las nuevas generaciones de América Latina. Además de un programa de radio, El Toque cuenta con blogs, infografías y material audiovisual. Esther Vargas, colaboradora también de la página Clases de Periodismo, publicaba hace poco menos de un año una entrevista con el editor jefe del departamento latinoamericano de RNW, Pablo Gámez.

En esta línea, en el informe presentado por Javier García García bajo el título “Transformación en el tercer sector: las radios comunitarias en España”, su autor expone la problemática legal de este tercer sector audiovisual, analizando el caso de las radios libres y comunitarias en España, poniendo especial interés en la relación entre las emisoras con internet y las redes sociales. Apenas 20 páginas.

Finalmente, os dejo un vídeo algo más antiguo pero no menos interesante. Hace cinco años, se presentó la “I Jornadas de Radio: Radios libres: una alternativa ciudadana” de la Universidad de Zaragoza. En la Facultad de ciencias de la comunicación se sucedieron los profesionales que trataron temas como el estado de las radios libres, sus antecedentes, los géneros informativos radiofónicos o las formas de autogestión en las radios libres. Lleva algo de tiempo, pero merece la pena dedicárselo.

SÁNCHEZ ÁLVAREZ PAULA 152.H04

A dimensión humana

Repasando definicións históricas do concepto de ‘comunicación’, onte insistíase en clase na dimensión humana da comunicación. Ao falar desta dimensión, referímonos á creación de formas de comunicación entre iguais para formar unha comunidade, o que remataba con desembocar na política, na contrución da convivencia e da coexistencia. ‘Común’ é a palabra clave neste caso, que sinala á unión, á participación, a ese intercambio de débeda, dons e obrigas sociais. Nesta economía social, idealmente equitativa, vive a comunidade harmónica. Sen emargo as comunidades non viven illadas e, se acaso, non existe unha identidade global que aúne a tódalas persoas, agás a clasificación como seres humanos.

Existen conflitos avivados polo choque entre comunidades, polos enfrontamentos entre intereses e polas desigualdades, nun ou noutro aspecto, entre diferentes grupos.
En Rio de Janeiro, nas xornadas previas e durante o Mundial de fútbol do ano pasado, as forzas do Estado e as comunidades descontentas, compostas por estudantes, veciños de fabelas e cidadáns cariocas disconformes e descontentos. O goberno deixou de lado as necesidades das comunidades marxinais ou con menos voz parasatisfacer as presións da comunidade internacional, ou sexa, da FIFA e das institucións e empresas globais.

E non moi lonxe de Rio, no Amazonas do Brasil, tribos indíxenas, illadas ata hai relativamente pouco, perden terreo e dereitos fronte á civilización occidental.

E, sen ir máis lonxe, o pasado novembro todo o país tremía, uns de incerteza e outros de temor, en expectativa do referendo catalán. Neste debate nacionalista, entre independencia e unión, ambas partes expresaban os seus pareceres sen que existise acordo comunmente favorable. A comunicación era aparente máis non existía entre os líderes enfrontados porque primaban intereses que pouco tiñan que ver coa identidade nacional. Nesta ruidosa discusión ninguén atendeu a razóns ou a acordos nsobre un punto medio, era unha comunidade rexeitando a outra por ousar sentirse rexeitada.

Nestes tempos de crise, dicíamos na aula, as institucións fallan e aparecen comunidades que cubren as necesidades e carencias da sociedade. O barrio sevillano de Las 3.000 Viviendas é un claro exemplo do abandono ao que se ven afectados certos sectores da sociedade, que ante o desamparo acoden ou crean asociacións irregulares ou directamente ilegais cuxas funcións entran en conflito coas autoridades estatais e coa veciñanza.

Son só uns poucos exemplos que nos ensinan que a diversidade se comprende, mais existen sectores que non a admiten ou prefiren ignorala. A pervivencia, a persistencia e a permanencia do común terxivérsanse cara algo máis semellante a un darwinismo social. Non hai lugar para as comunidades pequenas e disconformes, deben mutar e adaptarse ou desaparecer. A comunicación é un dereito de todos, non é normal que a tecnoloxía e a capacidade comunicativa se concentre en determinados lugares e grupos. O xornalista, non, todos temos a obriga de ser mediadores e de dar ecuanimemente voz e forza ás comunidades máis débiles ou marxinais para construír o camiño cara a comunidade (ou aldea) global.

Grupo BCP (H) 152.H00

Santi Montes, secretario del SXG, explica qué es un observatorio de medios

MARTÍN REBOREDO, MARCOS. 152.B01

Santi Montes, secretario del SXG, explica qué es un observatorio de medios

MARTÍN REBOREDO, MARCOS. 152.B01

Entón… Polley ou non Polley?

Como unha arañeira nun recuncho é a familia de Sarah Polley. Ao abeiro da sombra, protexida do vento e do Sol. Non é que sexan cazadores pacientes, senón que a artificiosidade coa que se construíu é digna de análise artística e, entendela, fai que o espectador se impregne desa tea branca como a mosca na casa deshabitada.

Unha nai que faleceu por un cancro deixando a seu marido con cinco fillos e unha sospeita de adulterio. Sarah é a pequena deses cinco fillos e, tamén, a proba fidedigna de que a súa nai si tivo un amorío extramarital. Pódese chamar adulterio -e alimentar o odio cara o suxeito- ou nomealo como busca do amor que lle sesgou a parella -e provocar a compaixón ao longo de cento e pico minutos-. En definitiva, o amante acepta o seu rol de dobre para as escenas de frenesí -o Jackie Chan do drama- e o marido entende que non conseguiu amar tanto como ela, a nai da directora, necesitaba.

En Stories we tell, Polley consegue que o cara a cara coa súa familia e con algún achegado de súa nai conte a súa historia e lle devolva o seu antigo “mundo da vida”, o mundo fundamentado no coñecemento e na experiencia propia ou transmitida por outras persoas.

Son interesantes as dúas actitudes, tanto a do amante como a do amado da nai de Polley, cando ela pregúntalles que podería facer para aproximarse ao que realmente aconteceu. Por unha banda, Harry Gulkin (o amante) di que a única realidade do pasado da outra vida dela, tena el, que é o único dos dous actores principais que segue vivo e, polo tanto, os seus recordos son os que gardan valor: “o resto son damnificados”. Pola outra, Michael Polley (o amado) insiste en que o máis próximo ao verdadeiro do asunto sería “a proxección desas seis horas de brutos previos á montaxe da película”.

A directora fai que a través da comunidade de amigos e familiares que orlaron a súa nai, Diane Polley, se conte unha historia que ten como fío vertebrador a comunicación interpersonal do devandito grupo e, como factor común, a presenza, case sempre detrás das cámaras, da filla da paternidade ambigua.

RODRÍGUEZ ALONSO, JAVIER H. BCP.005 

Memoria final

MEMORIA FINAL
BCP 2013/2014

BÚA DEL RÍO, SILVIA. BCP 101
GARCÍA GUILLÍN, NURIA. BCP 102
GÓMEZ SAL, LUCAS. BCP 203
OCHOA GARCÍA, DIEGO. BCP 204
PÉREZ FRAGA, PAULA. BCP 205
PICALLO DOCE, IRENE. BCP 306
RODRÍGUEZ VARELA, CARLA. BCP 307

PARTE GRUPAL

1.- Organización do Blog.
1.1.- Obxectivos e resultados conseguidos. Utilidades, coñecementos previos e Innovacións para os Usuarios.
O obxectivo principal para o grupo BCP era o de coordinar a toda unha clase, formada ademais polos nosos propios compañeiros. Facerse respetar, insistir para que fixeran o seu traballo, ter unha comunicación interna fluida e continuada eran as complicacións máis salientables. Foi unha experiencia moi enriquecedora para todos. Non sempre se traballa con grupos 100% eficientes, pero a capacidade de xestión e mando serve para resolver moitas situacións de dificultade.
Como novidade e mellora. O grupo BCP 2013-2014 trouxemos unha comunicación interna mellorada. Empregamos as redes sociais para a comunicación, realizamos debates entre os distintos grupos nos que traían os seus temas ao encontro e iso axudou a unha involucración final mellorada.
1.2.- Fases da organización da ferramenta. Evolución e adquisición de competencias dos membros do blogue (equipo e usuarios).
Poderíase resumir este apartado en tres apartados ou fases ben diferenciadas:
1.- Oscuridade absoluta. As dúas primeiras semanas foron as peores para os sete membros do BCP. Atoparse cunha asignatura de cuxo contido non sabiamos nada, co reto de coordinar a toda unha clase e un blogue do que non coñeciamos nin o nome, foi unha dura montaña que escalar.
2.- Acendemos as luces. Unha vez divididas as tarefas, compostos os nosos calendarios e tras o primeiro contato cos nosos grupos, a roda comezaba a xirar. Había falta de empurróns polo camiño, pero tras ir esquivando obstáculo a obstáculo, acadamos unha coherencia tanto a nivel estilístico coma de comprensión e unión do grupo.
3.- A luz á fin do túnel. A mágoa é que fora tan tarde, pero podemos dicir que as últimas semanas foron de un traballo de equipo nunca visto ata o de agora. Tanto internamente no BCP coma cos nosos respectivos grupos. Mesmo había loitas por conseguir conferencias para os nosos grupos.
1.3.- Comunicación: entre os membros do grupo; entre o equipo e os usuarios. Dispositivos e efectividade.
Desde o primeiro momento a comunicación foi eficaz entre todos os grupos e os seus coordinadores. As vías polas que contactabamos eran Facebook, o email e Whatsapp. Algunhas veces esquecíanse das mensaxes e non repostaban. Pero en xeral, houbo boa comunicación.
1.4.- Evolución do deseño. Estética, Accesibilidade e Visibilización.
A primeira modificación importante foi o cambio de tema. Eliximos entre todos as posibilidades aquela que semellaba máis didáctica e ofrecía todas as opcións de visualización. Por exemplo un dos problemas máis comúns era que en determinados temas desaparecían as opcións de ver as etiquetas ou os comentarios de cada post directamente. Logo modificouse o menú, facéndoo máis accesible e cómo para todos. Ó longo das semanas desapareceron submenús e creáronse outros, sempre acorde coas circunstancias. Tamén fíxose o mesmo cos widgets e demais opcións de visibilización.
1.5.-Coordenación: detallar itinerario segundo reportes semanais (datar): contrastación entre o equipo. Hábitos dos usuarios na publicación. Viabilidade e Participación e mudanzas propostas desde os usuarios: adecuación e resultados.
Houbo varios traballos para os que levamos diferentes itinerarios ao longo do curso:
– Para o calendario de post e comentarios sobre o estudo os responsables do BCP iamos lendo os post e mirando que os compañeiros comentaban para despois enviarlle os venres o control ao profesor. Por parte dos usuarios ao principio, habia moitas preguntas, problemas de estilo e incluso coas claves. Conforme foi pasando o tempo, xa se tiña a dinámica collida e non había problema na maioria dos casos.
– Para as lecturas seguimos o calendario das reunións nas que cada responsable do BCP era o encargado de moderar o debate e redactar a memoria da reunión. Nestes debates, os compañeiros involucráronse e cremos que sairon ideas bastante interesantes. Tamén houbo de todo. Xente que acudiu e xente que non o fixo pero en xeral a percepción que temos é boa.
En cuanto ás mudanzas, propoñemos que os calendarios deberían ser máis flexibles. Iso faría que cada un comentase ou lese os temas que lle parecen interesantes e incluso os post poderían ter unha maior calidade. Tamén propoñemos que os temas de horarios extraescolares como as reunións dos debates do mes de marzo deberían ser avisados con máis adiantación.
2.- Test (estratexias).
2.1.- Labores de planeamento. Temporalizacións e grao de cumprimento. Cronogramas e flexibilización. Avaliación dos usuarios e resultados.
Todos os calendarios que fixamos cumplímolos. O 28 de febreiro cando non se puideron entregar máis lecturas o cumplimos sen ser flexibles, os post ou comentarios cando non se facían deixábamos facelos pero puxémolo nos controis, todas as reunións das lecturas foron o día e á hora que marcaba o calendario e as memorias, as conferencias e o estudo tamén. En xeral, cremos que un dos nosos obxectivos era lograr que se nos fixera caso e conseguímolo.
2.2.- Labores de servizo en eventos, conferencias e exposicións. Promoción e publicitación temática e extracurricular. Resultados e avaliación.
Se realizaron tres conferencias, unha asociación de cada seminario, e os responsables do BCP estivemos alí para levar a cabo a recollida, montaxe e gravación de cada unha das charlas e ao finalizar levamos o equipo aos técnicos. Fixemos a comprobación da cámara e dos micros. Tamén nos encargamos de avisar a xente cando había clases obligatorias.
2.3.- Xestión de materiais: a) materiais do blog utilizados (apuntamentos, libros,…); b) materiais recabados desde os grupos de traballo (detalle): usos. (comentar ó detalle). Avaliación e resultados.
Os materiais que empregamos foron destinados ás reunións dos libros e películas, así como aos informes e para axudar ós compañeiros con cuestións do blogue.
No que se refire aos apuntamentos non os tivemos que empregar para axudar a ningún dos nosos grupos. O material que manexamos foron precisamente as entradas dos nosos compañeiros tanto grupais como individuais, a memoria explicativa da asignatura mandada ao principio do curso e algúns libros e recursos na rede virtual para a elaboración de post e para ás reunións sobre as lecturas e películas. Tivemos bastantes recursos ao noso alcance para cumprir a nosa función. Así que, neste senso, non houbo ningunha complicación e o balance é positivo.
2.4.- Labores de externalización. Procesos, avaliación e resultados:
a) asociacións e institucións colaboradoras
En canto ás asociacións, estas estriban tematicamente entre peñas deportivas, asociacións contra o racismo, alcohólicos anónimos, síndrome de down, seminarios, proxectos como “la educación prohibida” ou “escola livre” e itínera.
No tocante ás institucións colaboradoras destacamos a personalidades coma Jorge Prieto (presidente del Comité de Empresa de Navantia, Ignacio Naveiras (portavoz del Comité de Empresa de Navantia Ferrol), Vicente Vidal (delegado comarcal del metal).
b) medios colaboradores
Dentro deste eido podemos incluir a numerosas colaboracións de xornalistas, voceiros de múltiples medios de comunicación. Figuras como a da xornalista Beatriz Couce, Xurxo Salgado, María Paredes ou Raúl Salgado.
c) enlaces
A externalización dos temas de cada grupo con outros é unha das materias pendentes dentro das comunidades.
d) comunidades educativas e alumnos estranxeiros
Contamos coa compañía de alumnos estranxeiros algúns grupos, os cales se puideron nutrir das comunidades establecidas neste proxecto de blog.
e) publicacións externas no blog. (comentar ó detalle).
Contouse coa colaboración de entrevistados nalgúns posts, como é o caso de Jorge Pan no grupo de saídas do xornalismo ou o grupo Marusía.
2.5.- Relacións co docente. Valoración. Apoio do equipo á docencia. Avaliación e resultados.
Tan só fai falla revisar a bandexa de entrada dos nosos correos electrónicos para dar conta de que o profesor, cando menos, estivo en todo momento preocupado polo noso traballo e en constante comunicación. Outra cousa é que ás veces sentimos que o docente non estaba implicado na axuda aos nosos grupos aos que coordinabamos. É certo que en certos momentos chegamos a pensar que estabamos realizando algunha labor que non nos correspondía a nós senón ao propio docente, mais tamén é certo que isto nos permitiu aprender a desenvolvernos para comunicarlle as cousas aos diferentes grupos e xestionar mellor o noso tempo e os nosos recursos.
En resumo, cremos que realizamos unha labor que en algúns casos debería corresponder ao docente (realización de calendarios, comunicación cos grupos…). Polo resto, e aínda así, cremos que nos comprenetamos ben para levar a asignatura a bo fin e sen problemas.
3.- Percepción xeral e proposta de melloras para o blog.
Cremos que o blogue é un espazo de encontro moi bo para os estudantes dunha materia coma esta e que debe continuar realizando esta labor. Ao longo do curso fomos modificando certos elementos do mesmo, comezando polo deseño e continuando pola organización de categorías e adecuación aos traballos que eran modificados con respecto ao ano anterior. Ao noso parecer todas estas melloras realizadas foron notables.
Propoñemos aínda así, e dende o noso coñecemento, que a labor que realiza o blogue pódese ver cualitativamente incrementada se o mesmo fose máis dinámico. Cremos que iso sucederá na medida en que se flexibilicen en certa medida as datas de publicacións de posts e comentarios. É certo que isto dificultaría a revisión dos contidos, mais seguro que facía que os alumnos se metesen máis no seu papel de alumnos. Tamén cremos que quizais se debería ter explicado mellor na primeira clase a función do blogue e o seu modo de traballo, así como o enfoque que se le debe dar dende cada perspectiva dos diferentes traballos. Se estas dúas cousas trocan un pouco, o traballo será ideal.

PARTE INDIVIDUAL

BÚA DEL RÍO, SILVIA BCP 101
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
Ao comezar o curso, sentía que estaba a ser unha mensaxeira. ¿Para qué necesita este profesor sete persoas se só ten que explicar como funciona o blogue e xa está? A medida que pasaron os días, e fomos incorporando lecturas, localizadores, calendarios, problemas de estilo… Comprendín que o BCP era necesario xa que tiñamos que acostumarnos a unha nova e complexa estrutura de traballo. Despois de catro meses, podo dicir que aprendin cousas como coordinar e ir ensinando aos meus compañeiros a ir mellorando e avanzando na publicación e contidos da materia, a comentar os aspectos negativos do traballo dos compañeiros dunha maneira obxectiva (concretamente, isto, ó principio, era o que peor levaba de formar parte deste grupo) e incluso, puiden traballar con compañeiros cos que non tiña relación.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do aluno.
Recordo, que nas primeiras semanas, ningún sabiamos cómo organizar nin calendarios, nin o blogue, nin sabiamos qué era un localizador e para qué servía. Creo que esta materia está organizada dunha forma diferente polo que, debería haber unha reunión inicial na que se explicara ao BCP todas as funcións que van facer durante o curso e sen posteriores cambios. Creo que é moito máis doado unha explicación ao principio que ir mirando a guía e enterándose por correos das nosas funcións.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
Intentei que os grupos 141 A00 e 141 B00, comprenderan o mecanismo e foran mellorando o máis rapido posible xa que era a encargada de coordinalos. Moderei os tres debates das lecturas que me correspondían e tamén mirei que os post referidos a esas lecturas estivesen correctos dende o punto de vista do estilo. Dentro do BCP, fixen os calendarios de post e comentarios xunto con Carla, cambiei os localizadores que presentamos ata que foron válidos e fixen os calendarios da entrega de memorias. Estes días, estamos axudando a gravar as conferencias e recoller o material necesario previamente.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2013-2014: como aportar?
Eu vou cursar terceiro en Santiago así que confirmo a miña asistencia para servir de apoio aos novos membros do BCP (tanto en persoa como por redes sociais) no intercambio de documentos, claves do blogue…

GARCÍA GUILLÍN, NURIA. BCP 102
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
A labor realizada nesta asignatura é completamente distinta a esperada. A solicitude de alumnos que colaborase na xestión dun blogue por parte do profesor, mesmo antes de ter acabado o primeiro cuatrimestre, foi totalmente sorprendente. A miña impresión foi a dun traballo mecánico de pouca relación coa comunicación interpersoal ou coa comunicación en xeral. Mais pronto me decatei de que se trataba de todo o contrario.
Mediante a convivencia cos dous grupos que me tocou coordinar, comprendín que se trataba dunha rede interna formada por eles e por min. Ademais de levar o control das súas publicacións, preguntábanme aquelas cousas que non acababan de entender na aula. Fun asistindo a un progresivo melloramento das súas publicacións, unha mellora que se debía a unha mellor comprensión da dinámica da asignatura, pero tamén da súa mellor compenetración coa asociación ou tema. Isto viuse reflexado nas súas aportacións ao canal BCP e as súas constantes solicitudes para traer a firmas convidadas ou realizar conferencias. Formáramos por fin unha comunidade.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do aluno.
Dende o meu punto de vista a axuda inicial por parte do alumnado do ano pasado é esencial. A súa axuda constante durante o curso tamén foi de agradecer, pero as primeiras semanas non sabiamos nada da asignatura nin do que nos tocaba levar a cabo. Os correos de Álvaro Alonso, ou as reunións cos rapaces do BCP do ano pasado, servíronnos para comprender un pouco mellor a nosa labor. De todas formas, sempre é mellorable. Custounos moito adaptarnos e comprender de que se trataba a asignatura. Nese tempo poderíamos ter conseguido mellores resultados cos nosos grupos. Por iso, penso que máis que unha guía para o alumnado, son precisas máis reunións con outros alumnos, ou co propio profesor, onde se explique de maneira clara e concisa que hai que facer co blogue.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
A miña labor, ademais de organizar os grupos 141COO e 141DOO foi a de poñer en conxunto ós membros do BCP. Mediante varios grupos conxuntos en varias redes sociais, encargueime de dividir as tarefas e asegurarme da súa realización. Tamén colaborei con Paula no diseño do blogue. Na gravación das conferencias ofrecidas a final de curso, da mediación de tres das lecturas obrigatorias e da elaboración dos organigramas iniciais.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2013-2014: como aportar?
A miña dispoñibilidade segue sendo a mesma. Non sei se para o ano estarei aquí, pero sexa dende onde sexa estaría disposta a solventar as dúbidas que foran precisas os novos membros do BCP de igual xeito que este ano o fixo Álvaro Alonso. A miña colaboración sería a través de arquivos e organigramas que fomos formando a principio de curso e que lles facilitarán as claves para entrar no blogue. Explicacións da estrutura do curso, etc.

GÓMEZ SAL, LUCAS. BCP 203
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
Sendo completamente sincero, nun primeiro momento, cando fun escollido para a participación no grupo de xestión do blogue, pensei que quizais sería un traballo demasiado sucio (ter que andar molestando e dicindo os erros de tódolos compañeiros de clase…) e que, ademais, me quitaba a oportunidade de realizar un traballo de colaboración con asociacións que, a priori, parecía bastante interesante e innovador dentro das materias da carreira.
Co paso do tempo, cando menos desapareceu o primeiro temor. Creo que o feito de saber criticar construtivamente aos compañeiros é importante para calquera profesional, e máis no sector social do xornalismo no que queremos estar. Está claro que non sempre foi tan fácil: en parte grazas a algúns compeiros demasiado despistados e en parte debido quizais á non-tan-interactiva labor do blogue nalgunhas ocasións. De todos xeitos creo que o ter que revisar, falar e estar en constante contacto cos grupos que realizaban traballos fixo que aprendese algo, tanto do funcionamento e sentimentos/ideias encontradas dentro de cada asociación e grupos de traballo como de comunicación entre eles e con eles. Cada grupo e cada persoa é diferente, e eu creo que levei bastante ben o de comunicar pacífica e criticamente aos grupos que eu xestionaba.
Ao principio o traballo foi difícil de adaptación para algúns membros, pero creo que dende o BCP fomos solucionando todo bastante ben coa cooperación de todos. En resumo, non me arrepinto de ter realizado esta labor de xestión; seguramente ata aprendín algo (tamén a estar atento ao correo 24h e a realizar papeleos de seguimentos e resumos para o sempre atento Marcelo).
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do alumno.
Creo que o blogue estaría máis seguido polo alumnado se non tivese unha estrutura/calendarios de publicación tan axustados e estritos. Quero dicir: se cadra estaría ben que cada grupo tovese que publicar un post común-grupal cada semana e a partires de aí que os individuos particulares comentasen e se fomentase debate. A involucración dos alumnos é a clave ao final e creo que non se conseguiu en tódolos casos.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo. Ademais de coordinar aos meus grupos, fun o Community Manager do BCP comentando todo o que ía habendo que facer no grupo de Facebook que temos da clase conxunta. Tamén axudei nalgúns momentos de diseño do blogue.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2014-2015: como aportar? Eu estarei na Argentina disfrutando dun convenio bilateral, mais dende onde sexa estou disposto a botar unha man a través das redes para que os novos alumnos comprendan como vai isto.

OCHOA GARCÍA, DIEGO BCP 204
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
Básicamente fixemos o traballo de profesor: establecer unhas fechas de entrega, correxir e servir de exemplo aos nosos compañeros, axudar coas dúbidas… Non sei se aprendín moito sobre coordinar grupos, o que sei é que xa é díficil controlar a nove persoas como para ter que controlar a 70, e fai falta ter esa xente cando hai tantos problemas para usar o blog. Ao fin e ao cabo, son un par de semanas para organizar a materia e dar as pautas a seguir, despois era só estar atentos a que a xente fixera o seu traballo, e ahí e onde estaba a clave: establecer unha relación cos meus grupos, facer un seguimento do seu traballo e intentar que cada semana foran mellorando as súas publicacións.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do aluno.
Podo asegurar que as primeiras semanas todos os grupos andaban a preguntar ao BCP en que consistía o traballo coas asociacións e que tiñan que publicar nos posts. O problema é que nós tampouco o sabiamos, e penso que é porque non estaba demasiado ben explicado. Tamén penso que son demasiadas publicacións, me explico. É certo que cada persoa publicaba un post cada dúas semanas, que non é nada, pero moitas veces non sabían nin que poñer. Outro problema disto é que ao haber tantas publicacións, case todas quedan olvidadas, e elimina posibilidades de interlocución entre os grupos.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
A maiores de coordinar os meus grupos e levar as miñas lecturas encargueime do Twitter.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2014-2015: como aportar?
Creo que son dos poucos que andara por aquí, así que se fai falta boto unha man. Prefiro en persoa que nunca estivera tan atento ao correo como este cuatrimestre.

PÉREZ FRAGA, PAULA BCP 205
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
Ó principio sentía que os encargados do blogue estábamos a facer o traballo do profesor. Coordinar, resolver dúbidas (sobre todo resolver dúbidas), revisar o traballo dos alumnos… Servir de orientación xeral da sinatura parecíame máis propio dun becario que dunha alumna.
Pero co paso das semanas decateime de que eu tamén estaba aprendendo con esta dinámica. Persoalmente aprendín a buscarme a vida para responder as preguntas dos meus compañeiros, ademais de tomar decisións que influirían no comportamento doutros. Tamén serviume para aprender a manter a calma en situacións de descontrol e para traballar con persoas coas que nunca coincido.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do aluno.
Nas primeiras semanas todos andábamos bastante perdidos, e a miña impresión é que entendimos a dinámica da sinatura estas últimas semanas. Poderíase facer dunha forma diferente para que o blogue funcionase dunha maneira eficiente dende o primeiro momento. Por exemplo, ditando ben as indicacións e non cambialas. Así todo sería máis sinxelo e poderíamos sacar máis proveito da sinatura.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
Ademais de coordinar ós meus grupos (un dos cales debería contar como dous porque cada día preguntábanme novas dúbidas), modifiquei a apariencia, por exemplo ao elexir Nuria e eu o tema do blogue. Tamén encargueime da creación da biblioteca ou da instauración das firmas convidadas.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2013-2014: como aportar?
No curso 2014-2015 o máis posible é que non estea en Compostela, pero evidentemente estarei dispoñible por correo, Facebook e estas cousas.

PICALLO DOCE, IRENE. BCP 206
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
No caso dos meus grupos, creo que lles servín principalmente para orientalos temáticamente e estilísticamente nos post individuais e grupais. Ao principio non tiñan demasiado claro o xeito de facer os post das lecturas e tampouco relacionaban demasiado ben os post individuais coas fontes externas ou entre os post dos seus compañeiros. Pero pouco a pouco foron mellorando neste senso e no estilo (fontes, fotos, etiquetas, títulos…) Houbo boa comunicación en xeral. Eu creo que fixeron un bo traballo e iso vese reflectido na calidade dalgúns post. Os temas elixidos motivaron a ambos os dous grupos e por iso apréciase no contido o esforzo.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do alumno.
Deixar claro desde o principio do cuadrimestre o ten que facer exactamente o grupo en cada caso. Describilo con maior exactitude na memoria explicativa. Porque ao principio de todo tivemos moitas complicacións á hora de entendernos os alumnos do BCP co profesor.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
O grupo da asociación Marusía publicou no blogue un post dunha firma convidada.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2013-2014: Como aportar?
O próximo curso estarei dispoñible na época sinalada.
O importante para comentar ós vindeiros compañeiros da asignatura é un pouco en xeral en que consiste a labor, e compartir algúns documentos que lles sirvan de referencia.

RODRÍGUEZ VARELA, CARLA BCP307
A. Aproveitamento individual do traballo. Orientación.
Cos grupos cos que tiven a oportunidade de traballar, a miña labor reduciuse a simple orientación estilística e de libro de estilo. A relación entre os post individuais e os grupais non quedaba demasiado clara nun principio. Ademáis os avisos por non publicación non facilitaron para nada a organización e coordinación de ámbolos dous grupos. Cómpre dicir que a finalmente fructífera comunicación cos dous grupos, serviu de experiencia e práctica cara un tipo de comunicación organizacional ou de gabinetes na que persoalmente estou tremendamente interesada. Os grupos en xeral responderon bastante ben e iso enriqueceu o traballo de control interno.
B. Propostas de mellora na abordaxe da organización grupal por parte do alumno.
Estipular por parte do docente que é o que quere dende un principio e así evitar perdelo tempo inutilmente en calendarios e programas de publicacións que erróneos. Moitas veces nin nós nin o docente sabía responder a algunhas dúbidas técnicas co blog, o cal nos sitúa nunha encrucixada cos nosos compañeiros.
C. Actividades individuais a maiores realizadas no traballo.
Ademáis da coordinación e control dos meus grupos encargueime xunto con Silvia dos calendarios de publicacións.
D. Confirmación de asistencia de apoio no 2º cadrimestre do curso 2013-2014: como aportar?
O próximo curso estarei en Bolonia de erasmus polo que a miña colaboración e apoio cara o vindeiro ano será imposible. Aínda así, podo facilitar documentos ou calendarios que lles sirvan de referencia aos alumnos do vindeiro curso.

Himno do Celta Merlegos Celestes

Velaquí unha das mostras do sentimento que unha comunidade pode externalizar co canto do seu equipo.

141 C00

Nosotros malalimentamos al mundo

“Cuando 100.000 personas mueren de hambre, se dice que no podemos alimentarlos, o ¿es simplemente que no queremos alimentarlos?” We feed the world es un documental austríaco que nos cuenta las claves sobre cómo se produce la comida para el consumo de la gente, y trata otros temas como el hambre mundial, la explotación de trabajadores y la obligación a la emigración de gente para ganarse la vida (en África, por ejemplo, lo que ganan por producir no llega para mantener una familia), la industrialización o el “mercado libre”. Sobre el hambre, un par de aclaraciones aquí: http://es.wfp.org/historias/11-mitos-sobre-el-hambre-mundial

gato-egoista-600x407

Cosas como las que cuenta en We Feed the World, Vincent José Puhl dan que hablar. En Brasil se sigue destruyendo la selva amazónica para plantar cultivos de soja, que darán de comer a los animales de las granjas industriales de China, Japón y Europa, mientras una gran parte de la población pasa hambre. Y esto por poner un ejemplo de tantos, pero la actitud que hay actualmente hacia la comida como materia prima no tiene nada que ver con acabar con el hambre de las personas, sino que es destinada a necesidades industriales. ¿Qué sentido tiene que el mayor exportador de soja tenga a sus habitantes pasando hambre? Esta ironía es la que aparece en todo este mundillo que domina el capitalismo, en la que matan de hambre a personas para obtener el beneficio unos pocos. Otra prueba de esto es que aun habiendo semejante pobreza, cedan las tierras a grandes empresas quitando así terrenos para el cultivo propio. http://www.derechoshumanosdelcampesinado.org/pt/africa/262-mas-de-veinte-paises-africanos-ceden-tierras-al-extranjero-para-agricultura-intensiva-multimillonarios-y-megacorporaciones-tras-la-inmensa-apropiacion-de-tierra-en-africa.html

Es más, no deben tener suficiente que en cualquier comercio de África se pueden comprar productos europeos más baratos que los propios de allí.

Podemos ver cómo somos, y cómo las grandes empresas han cambiado nuestra mentalidad hasta el punto de pensar en que para que unos coman bien, otros deben morir de hambre. Y esto no es nada más ni nada menos que su forma de trabajo. Porque “con el actual nivel de producción agrícola se podría alimentar a 12 billones de personas”.

Ochoa García BCP 204

Actualidad – Isaac Joseph

Ya que no entiendo de microsociología, esa que tanto menciona Isaac Joseph en su ensayo “Actualidad” hablaré de lo que sé (por lo menos un mínimo), el periodismo.
El hecho es que la actualidad es uno de los principales motivos por los que se publica una noticia, esos que nos hacen llamar valores noticia, y si lo tecnológico se está comiendo a lo escrito aseguraría que la actualidad tiene mucho que ver. Básicamente porque los jóvenes vivimos una nueva era, pegados a la tecnología, y con un móvil podemos saber lo que está pasando en directo minuto a minuto. No quiero decir con esto que sea el único motivo de la crisis del papel (el dinero siempre está presente). Y sino leed el ladillo titulado “es imposible” en el enlace:

http://www.eldiario.es/zonacritica/Papel-prensa-fracaso-periodicos-Espana_6_130946927.html

“Abro un diario que lo cree que eres de él día y léelo con avidez ciertas noticias; luego me doy cuenta de que fecha de un mes atrás el de él día anterior y entonces deja de interesarme”.

Isaac Joseph defiende que nos interesamos por las noticias que sabemos que interesan a los demás, y no por el que es realmente bueno, que sólo nos interesa el que es de actualidad. Tal vez la luz al final del túnel esté en las publicaciones destinadas a un público sin prisa, que gusta de leer reposadamente un periodismo macerado, de actualidad pero elaborado con tiempo… Pero para eso tenemos que tener claro a quién queremos destinar nuestra información, y no intentar llegar a todo el mundo, porque cada persona es un mundo, y sería un mundo de mundos (me he liado).

Tiene parte de razón, estamos influenciados socialmente entre nosotros y el cuándo supera al cómo. Pero vivimos una época en la que todos parecen ser periodistas, véase Twitter, y destaca la competencia por ser el que sabe más sobre el tema. Pero, ¿Como pueden utilizar los periodistas Twitter a su favor?

http://periodistaseo.com/2013/03/21/periodismo-y-twitter/

Quiero decir con esto que existe ánimo de informarse día a día, de conocer, y los hechos pasados tienen sitio.

La segunda acepción de “xornal” de la RAG dice lo siguiente: “Periódico que se publica todos los días”. Para mí el problema es ese, querer publicar día a día, porque cotidianamente la tecnología tiene ventaja, pero la buena información siempre tiene cabida; las buenas revistas como National Geographic siguen teniendo lectores. National Geographic HD Wallpapers 48

El saber no ocupa lugar, y aunque el presente de hoy sea el pasado de mañana, seguirá ahí influenciando.

Como dicen en la Cope, estar informado.

Ochoa García BCP 204

Cuando el dinero no lo es todo. Local Hero: Un tipo genial.

Una película en la que los Dire Straits se encargan de la banda sonora no puede ser mala.

Local Hero cuenta la historia de Happer, un millonario estadounidense del petróleo que manda a su empleado Mac a un pueblo de Escocia a negociar la compra de todas las propiedades del lugar y montar allí una base petrolífera.

Este Mac es un tipo que arreglaba todos los negocios por teléfono. Pero esta vez es enviado personalmente por ser escocés, por ser un caso distinto, y poco a poco descubre que en persona no todo es tan fácil, ya que tiene que dar con personas muy diferentes y con un ritmo de vida totalmente diferente.

El dinero y la compra para montar la petrolífera cambian radicalmente el estado de ánimo del pueblo; el hecho de pensar en ser ricos no les deja ver que la naturaleza va a ser destruida. Es el cambio de mentalidad en ambos bandos: los que son propietarios de unos paisajes preciosos prefieren el dinero, mientras que los compradores Mac, Happer y compañía descubren nuevos paisajes, nuevos mundos, nuevas formas de vida y algo que marca mucho a los protagonistas, nuevas relaciones. De querer destruir un sitio pasan a estar molestos por los bombardeos de los aviones en prácticas sobre las playas escocesas.

Destacan las relaciones comunitarias y el hecho de cómo se toman las decisiones importantes en el pueblo, de cómo se informan. En una villa como ésta, que no tiene nada que ver con un pueblo desarrollado, los habitantes se reunían en una iglesia para tomar las decisiones importantes, en este caso aceptar o no el negocio, y se volvían a reunir cada vez que ocurría un suceso importante.

También es llamativa la comunicación; cuando Mac y Danny llegan al hotel, preguntan al recepcionista Roddy por un teléfono…

Roddy ¿Desean algo, caballeros?
Mac Quiero hablar por teléfono. ¿Hay alguno en el hotel?
Roddy Hay una cabina al otro lado de la carretera…
Danny Necesitará cambio.
Roddy Puede hablar con cualquier parte del mundo desde allí…

Solo hay una cabina en todo el pueblo, la que cobra protagonismo en la película, porque era la única forma que Mac y Danny tenían de comunicarse con Happer.

Imaxe

Una película que deja ver lo diferentes que son sus estilos de vida, desde el American Way of Life a la vida de un pequeño pueblo escocés, desde la tradición a la innovación. Mac llega a ofrecer a Gordon, propietario de la gran parte de los terrenos del pueblo, un intercambio de vidas, quedarse él en el pueblo, con Estela, mujer de la que se enamoró, y darle su trabajo en Houston, un porsche, un piso, ganancias de 80000 al año, lo que se supone que es una buena vida.

“Este lugar es de ellos, tienen derecho a hacer con él lo que quieran”

Este film y esta frase nos hace plantearnos si podemos someter la naturaleza a nuestro antojo con tal de obtener beneficios. Muchas veces la palabra desarrollo no va asociada a la mejoría. Las construcciones pasan a llamarse destrucciones, y se aplasta la naturaleza para montar una petrolífera; una petrolífera que dará dinero a los constructores y a los propietarios del terreno, pero que destrozará playas, contaminará el mar, contaminará el aire, y que a la larga solo tendrá efectos negativos.

Aquí os dejo un enlace a un blog que nos muestra el antes y el después de grandes ciudades en el mundo y el cambio que supuso el desarrollo en éstas.

http://arqpluss.blogspot.com.es/2012/01/ciudades-antes-y-despues.html

Pero como se dice en muchas ocasiones, aún tenemos esperanzas en el ser humano. Una sola persona, el propietario de la playa, es capaz de hacer que Happer retire su idea, que la naturaleza le encandile, que vea más allá del dinero. Y gracias a él, todo un pueblo podrá seguir viviendo algo más valioso que el dinero.

Y es que uno no sabe lo que tiene hasta que lo pierde.

Ochoa García BCP 204