Author Archives: titorizado5a

Central Folque: Estudo

Localizador do grupo: 142.A00

Estudo Central Folque

Unha ollada sobre estes meses con aCentral Folque

Os días previos á primeira xuntanza coa Central, as nosas expectativas eran moi dispares: algunhas esperabamos atoparnos con xente máis hippie, outras cun grupo vestido cos traxes tradicionais galegos. Ao involucrarnos na asociación, decatámonos de que os nosos “prexuízos” iniciais pouco tiñan que ver coa realidade. Nada de hipiolos con rastas, pendentes e bandeiras nacionalistas por doquier. Os rapaces da Central son traballadores como os de calquera outro negocio porque, e isto é algo que nos deixaron claro dende un principio, aCentral, máis alá de tódolos intereses pro-musica popular galega que poida ter, é unha empresa e, como tal, precisa dunha base económica sólida que os sosteña. Explicámonos: non traballan por amor á arte.

Isto foi algo que nos chamou a atención ao comparalo con outras asociacións coas que están a traballar outros compañeiros. Por exemplo, no caso de Corcoesto, trátase dunha asociación veciñal que loita gratuitamente pola preservación do patrimonio natural galego; en Alcólicos Anónimos e Down Compostela non teñen ánimo de lucro (ninguén ten que pagar por recibir axuda).

Que non se malinterpreten as nosas palabras: é unha empresa, pero ao longo dos anos tamén conseguiron formar unha comunidade cuns lazos fortes e cun interese ou preferencia clara:  a música popular galega.

escola-livre

Ao final, cremos que do que se tratou foi da fusión de dúas comunidades: a que nós, como compañeiras co obxectivo en común de sacar a materia adiante conseguimos crear; e a que eles conforman. Neste proceso, atopámonos con obstáculos (fallos na comunicación) e éxitos (Bassalto! e a Escola Livre), con niveis de acceso e límites (imposibilidade de acceder a algunhas aulas por petición dos profesores) que nos axudaron a comprender mellor tódalas fortalezas e debilidades que carrexa esta comunidade.

Estes meses con aCentral supuxeron a comprensión práctica da teoría da materia. A través da colaboración mutua, da asistencia a actividades organizadas por eles, fomos quen de artellar as chaves da materia: comprendemos as redes sociais, as súas características e o seu funcionamento. Tamén, nos levamos cousas alén da experiencia académica. Xa rematando o noso traballo coa Central é inevitable non fixarse nestes aspectos. Finalmente, aprendemos ben cousas, a todos os niveis.

Titorizado 5A 142.A00

Bassalto! (Baile Assalto na Gentalha!)

Os bailes Assalto que teñen lugar na Gentalha do Pichel os segundos venres de todos meses, están organizados pola organización coa que estamos a traballar nesta materia: aCentral Folque. O proxecto xurdía, fai xa uns meses, co obxectivo principal de tender pontes cara outras culturas irmás a través da danza e da música popular, dándoas a coñecer, deste xeito, aos veciños e veciñas de Compostela. O pasado venres, probamos a ir, e non decepcionou. Bailamos durante varias horas ao son de músicas bonitas e alegres. Aprendemos, tamén, costumes doutros pobos.

_untitled_ 069
Desfrutamos tanto que non dubidamos da nosa presencia no próximo Assalto. As danzas tradicionais bretonas non se caracterizan pola excesiva expresión corporal, porén pegados os uns aos outros, movéndonos a pasos pequenos e suaves, pasámolo en grande. Acompañadas da Tanda bretona e da Tanda Variété gozamos ao ritmo da boa música tradicional europea.

_untitled_ 065

_untitled_ 059
Aquilo parecía unha gran familia bailando. A pesares de non coñecérmonos de nada, o trato era familiar e próximo. As parellas mesturábanse e cambiaban continuamente seguindo o ritmo da música. Os organizadores, a xente de aCentral, tamén se animaron e uníronse ao baile. Comprobamos á perfección como a música é elemento cohesionador dunha comunidade, como propicia a relación e o diálogo entre as persoas.
A experiencia foi inmellorable. De feito, os Assaltos na Gentalha non deixan de aumentar o seu público mes tras mes. Nós, polo menos, repetimos seguro!

_untitled_ 063

Titorizado 5A  142.A00

aCentral Folque, ¿música por interés?

Nos pareció interesante profundizar en unos temas que abarcaron diferentes comentarios y que generaron dudas entre nuestros compañeros. Nos estamos refiriendo a la cuestión de si realmente hay comunicación dentro de Folque de acuerdo a su forma de trabajar y si la relación que mantienen con otras comunidades, su actitud práctica, está justificada.307641_10151396462929993_1620492851_n

En primer lugar, según lo que nos han explicado, hemos llegado a la conclusión de que la comunicación sí existe, pero es una concepción distinta de la que se tiene habitualmente. El elemento principal que une a la comunidad y permite la comunicación entre ellos es la música. El individualismo está presente únicamente en el ámbito administrativo, pero cuando es necesario para pugnar por sus objetivos en común, son capaces de tener un compromiso y una participación que los lleva a comunicarse y mantener una verdadera comunidad.

En segundo lugar, se ha hablado de que la Central se aprovecha de los grupos con los que establece una relación, al cortarla cuando han dejado de ser productivas. En nuestra opinión, consideramos que no es así. Folque no se aprovecha de nada. Por lo que hemos visto hasta ahora, muchas veces diferentes partidos les han instado para que permanezcan en una zona o para que continúen su relación, como si de esa forma pudiesen “hacerlos suyos”. Pero ellos se van, no por motivos personales con respecto al partido sino porque el nexo ha perdido su sentido y alargarlo perjudica el alcanzar su verdadero objetivo, que es la defensa y difusión de la música tradicional gallega.

En definitiva, puede que se trate de una organización diferente pero no por ello menos efectiva. Prueba de ell0s es que aCentral Folque lleva ya catorce años dando la nota.

142.A00

Cando non quedan palabras

Levo máis dunha semana pensando no tema deste post, e segue sen ocorrérseme nada que non sexa pura palla sen utilidade algunha para a materia. O motivo de que non teñamos contidos novos que tratar moitos xa o saberedes, porque xa no seu momento Alicia, Cintia, María e Xoana o explicaron nas súas respectivas entradas.

Elas empregaron as palabras. Esgotado este recurso, eu vou empregar algo un pouco máis visual. Velaquí tedes o resultado dos nosos problemas de comunicación coa Central Folque:

-.-

Até o de agora asemella que nós, máis que estudar a comunicación dentro da asociación, estamos aprendendo en que situacións esta comunidade de músicos amosa unha mala comunicación, entre eles e de cara a nós…

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

Libertad laboral

Como ya sabes, y si no lo sabes ahora te lo digo, mi grupo y yo estamos trabajando sobre aCentral Folque, una organización que impulsa la música tradicional gallega.

En nuestra primera reunión, pudimos mantener una charla con un integrante que nos cedió una hora y algunos minutos para orientarnos un poco sobre la estructura y los antepasados de aCentral Folque. Una de las cosas que más me llamó la atención fue la manera de organizarse en cuanto al trabajo: dijo que todos iban bastante por libre. Normalmente, en todo trabajo hay un superior que dirige a los demás una pautas que estos deben seguir. Comúnmente le llamamos jefe. En otros casos cabronazo.

Esto me llevó a reflexionar hasta qué punto es conveniente la libertad en el trabajo, en cualquier tipo de trabajo. ¿Podemos realmente ser constantes cuando se nos cede la libertad de ser nuestro propio jefe? En cualquier caso puede ser puramente personal. En algunas ocasiones, puede que esa libertad se le ceda a una persona desorganizada, poco constante, poco paciente, no muy responsable o con otro tipo de prioridades; en otras, podemos cedérsela a alguien que  lo de todo y que flexibilice los horarios a su antojo de manera que el resultado sea muy bueno. En todo caso, y como cada persona es un mundo, no me paré a pensar en las infinitas posibilidades personales que la libertad inculca pero, lo que sí quedó, como digamos en una idea fija, es que considero que la libertad en el ámbito laboral nos podría otorgar un amplio abanico de posibilidades y nos ayudaría en muchos casos a desarrollar nuestra creatividad sin ser oprimidos por unas pautas o normas. ¿Es posible? Se ve que sí.

Pedrosa París, Cintia 142 A05

En los detalles

Soy de las que opinan que puedes conocer mejor a una persona por lo que no dice. Por todo aquello que se calla, y que al final resulta más importante que todas las palabras que se lanzan desde el otro lado del escritorio. Los silencios definen a las personas. Y aunque parezca difícil, de eso es de lo que voy a hablaros. De lo que la gente no escucha.

De mi visita a la oficina de aCentral, saqué un par de conclusiones. La primera, confieso, no tuve que pensarla mucho. Puede que porque la propia desnudez de la habitación me la gritaba. Todos pensarán, a estas alturas, que el símbolo que une a los miembros de Folque es la música. Y no se equivocan, claro. Es lo evidente. Sin embargo, hay otro aspecto que los mantiene férreamente ligados, un nexo común en su personalidad, en su forma de ser y de ver el mundo. Son espíritus nómadas. Gente de coche y carretera, en constante cambio. Pocos viven en un lugar el tiempo suficiente como para asentarse. Unos meses, puede. Nada demasiado extenso.

carretera

Tampoco se atan demasiado a otros grupos. Mantienen relaciones con ellos mientras éstas son productivas, pero las abandonan en el momento en el que la reciprocidad, necesaria para un vínculo real, se estanca. Sin penas y sin llantos. Lo secunda la estridente risa de Chito, que aún resuena en mi memoria.

Por otra parte, encontré el individualismo. Un aspecto curioso dentro de la comunidad. Normalmente, cuando pensamos en una organización social, damos por sentado la interdependencia. Sin embargo, cada miembro de Folque mantiene una libertad extraña, como si no se necesitasen realmente.

Y finalmente, hallé temor. Conocer a una persona es convivir con sus miedos. Y ellos tienen. Temen la inestabilidad económica. Temen el tiempo, que hace que tengan que mirar atrás para ver su juventud. Que les obliga a velar por su futuro, porque ya no está tan lejos ni es tan irrelevante.

Son las cosas que nadie dice. Las cosas que veo.

PARDO CREGO, ALICIA 142. A04

O sentido non tan común

Geertz[1]Cando a un experto alfareiro zande se lle rompe unha das súas pezas mentras a está elaborando, o seu sentido común díctalle que foi cousa de bruxería, porque está seguro de que levou a cabo o proceso co maior coidado posible. Mentras que nós probablemente pensariamos que o fallo o produciu calquera outra cousa (unha pequena distracción, un segundo de torpeza, unha pequena arenisca).

Esta diversidade de “sentidos comúns” é o que nos expón Clifford Geertz no texto El sentido común como sistema cultural. Nel explica que para o que para nós cae de caixón, para outros non o é, porque varía segundo a cultura, a época, e a experiencia. Por tanto, o que nos chamamos sentido común, en realidade non é tan común. 

Pero a pesar desta diversidade, tamén propón unha definición xeral do que sería o sentido común, independentemente das variacións que poida haber entre as persoas: ‘Cuando decimos que alguien tiene sentido común no sólo queremos sugerir el hecho de que utiliza sus ojos y oídos, sino que, como decimos, los mantiene -o así lo intenta- abiertos, utilizándolos juiciosa, inteligente, perceptiva y reflexivamente, y que es capaz de enfrentarse a los problemas cotidianos de una manera cotidiana y con cierta eficacia”.

Na miña opinión, creo que o que di Geertz é certo. Penso que varía en funcións dos factores que el expón no texto. Por exemplo, condenar a unha suposta bruxa a morte era algo lóxico na Idade Media, en cambio a día de hoxe pareceríanos unha aberración.  Ademais, nalgúns aspectos e situacións, considero que o sentido común é algo máis subxectivo. Seguro que non é a primeira vez que, nun determinado momento, discutiches con algunha persoa porque o que ti considerabas lóxico, a ela lle parecía irracional. A experiencia é un factor que inflúe na hora de tomar decisións e empregar o sentido común, pero non hai dous humanos no mundo que teñan o mesmo percorrido vital.

Tampouco creo que as persoas carezan de sentido común, senon que teñen un concepto diferente del. Por exemplo, unha persoa pode facer algo que a nós non nos pareza lóxico, que tome unha decisión que nós non tomariamos, etc. E sen embargo esta persoa cre que foi a mellor opción. Non quere dicir que sexa estúpida, ou que o sexamos nós, simplemente temos unha cultura diferente, un razoamento diferente e/ou unha experiencia diferente, e consideramos que as nosas propias decisións eran mellores que as outras. 

En relación coa Central Folque, creo que moitas persoas tildarían como “falta de sentido común” a decisión dos músicos de traballar como tal, e máis agora que algúns deles teñen familia, posto que non é unha profesión estable, que teña uns ingresos moi elevados. Certamente, é unha profesión na que é moi difícil obter altos ingresos, e que é moi inestable, xa que nos tempos que corren a cultura é un ben prescindible en favor de bens e servizos máis necesarios. Pero para eles esta é unha forma de vida tan respetable como calquera outra, e é a forma de vida que decidiron escoller, porque era realmente o que lles gustaba e lles satisfacía persoalmente. Entón, por que non ían facelo? 

Orge Fernández, María 142 A02

Comunidades xerativas imprescindibles

Rodeados de violencia, inmersos na hostilidade, bailamos ao ritmo que outros nos marcan. Convertémonos en comunidades negativas sen nada ou pouco que aportar á sociedade. Deixamos que unha “elite” exerza a violencia sobre nós baixo as ordes do liberalismo máis salvaxe. Unha violencia que non só é física, senón tamén institucional, económica e mediática. Violencia que, exercida ao longo do tempo, remata por naturalizar o control social, perpetuado co único obxectivo de manter o status quo das forzas hexemónicas.

Minorías contra-hexemónicas

Porén, hai pequenos indicios de cambio social. Diso é do que fala o texto de Raquel Paiva: dunhas minorías contra-hexemónicas capaces de producir e promover renovadas formas de acción social, acompañadas por anovadas maneiras de relacionarse co mundo, sen esquecer a relevancia, que na actualidade, teñen os media en toda mediación social. E é neste aspecto no que quizais radica un dos principais erros destes grupos: a busca do mediático. Moitas das súas accións son actuacións puramente mediáticas, ás veces, sen transfundo político algún. Minorías flutuantes que duran o que dura o acontecemento mediático. Exemplo de “minoría flutuante” ben podería ser FEMEN, organización con moi pouca actividade salvo pequenos e determinados actos públicos controvertidos, xeradores de gran polémica mais cun escaso background político e ideolóxico.

As comunidades xerativas son imprescindibles porque exaltan valores tan elementais como a cooperación, a solidariedade, a tolerancia, a fraternidade, a amizade, a xenerosidade e tamén a docilidade, a reacción máis rabiosa contra esta sociedade violenta. Raquel Paiva tamén fala no texto da caridade. Porén, este termo debería ser substituído por humanidade, ao meu parecer un concepto máis acaído. As comunidades xerativas tamén son imprescindibles porque pulan por unha sociedade libre, creando novos xeitos de convivir en comunidade.

Pardo Abuín, Xoana    142.A03

Come mierda y págala

Con los avances, nuestra alimentación cambia como también lo hace nuestra manera de comprar. Los productos que solemos llamar “caseros”, los frescos, los que se venden en los mercados de toda la vida están en decadencia en cuanto a la demanda. Con la industrialización y la masificación de la producción de los alimentos en las fábricas, a través de procesos a veces químicos, nos resulta más fácil y, en ocasiones, más económico ir al supermercado a comprar la leche, la fruta, las hortalizas e incluso el pescado. No nos paramos a pensar en la calidad del producto en cuando a naturalidad y frescor porque ya damos por hecho de que lo que nos venden es bueno, fiable y lo mejor.

En el documental “Nosotros alimentamos al mundo” nos muestra las dos caras de una misma moneda: el método artesanal y el industrial. Uno de los temas que toca es el derroche de alimentos por parte de las grandes empresas que, al no agotar la oferta, optan por tirar la comida que todavía está en buen estado y es comestible y ni siquiera dan la posibilidad de cogerla para aprovecharla. Una de las cosas que nos enseña es cómo faenan los típicos barcos un día más y la calidad del producto que cogen para, más tarde, compararlo con otros de menos calidad que a primera vista y con tan solo una ojeada no se ven tan apetecibles.

En definitiva, aunque a veces resulte un poco más costo veo como un buen acto impulsar el producto natural, elaborado a la vieja usanza y alejarnos un poco de los manoseos que sufre nuestros alimentos antes de comerlos.

Pedrosa París Cintia 142 A05

Relacións e (in)comunicación

As relacións sen unha comunicación correcta e axeitada non funcionan. Comprobámolo o pasado luns en primeira persoa. Quedaramos ás 16:30 co responsable de produción de aCentral Folque, porén un imprevisto non comunicado truncou a nosa visita á Escola Livre da Música Popular Galega, no centro sociocultural a Trisca. Tíñamos ganas de coñecer ao profesorado e máis ao alumnado, mais tocaranos agardar ás vindeiras semanas.

Malia este pequeno imprevisto, a nosa visita a semana anterior ás oficinas de Vista Alegre axudounos a encamiñar un pouco mellor o noso traballo, así como a trazar as primeiras hipóteses sobre relacións sociais e comunicación. Ramón Piñeiro, membro da dirección da escola, explicounos as orixes de aCentral Folque. Un grupo de coñecidos cun elemento común: a música popular galega e o folk.

Co tempo as relacións mudaron, aumentou a confianza e o rango de coñecidos foi substituído polo de colegas. Son colegas, non amigos, así nolo dixo Ramón Piñeiro. O motivo? Cos colegas as fronteiras e os límites son máis claros que cos amigos. Entre eles hai moito aprecio e, sobre todo, moito respecto como persoas e como profesionais, mais saben non extralimitarse, coñecen as liñas que non deben traspasar.

aCentral (IMAXE)

Outro dos trazos máis característicos do seu vínculo é a responsabilidade. En aCentral non hai horarios nin salarios preestablecidos. A confianza é absoluta e mutua. Todos saben das súas tarefas e funcións, que desempeñan con compromiso e seriedade. A relación entre profesorado e alumnado non difire moito. Buscan principalmente xente moza, con compromiso e vontade de aprender. A relación entre eles, dinos Ramón, é de proximidade. Algo que se consigue con clases con poucos alumnos como as da Escola Livre da MPG.

Semella que a comunicación funciona entre eles. Seguramente debido á confianza e ao compañeirismo. Porén, certos acontecementos non se poden previr. E cos imprevistos xa se sabe, ás veces a súa comunicación, por un motivo ou outro, non chega aos receptores da mensaxe.

Pardo Abuín, Xoana 142.A03

Dignidade e loita

Os Nadies teñen nomes e apelidos, historias vividas e por contar. Son arxentinos e arxentinas que durante a bestial crise vivida en Arxentina, entre o 2001 e o 2002, desbotaron a súa condición de vítimas, oprimidos, pobres e marxinados para pór en marcha unha serie de alternativas encamiñadas a mudar a súa realidade máis próxima.

O documentario relata pequenas historias de xente sen nome, xente sen casa, xente con fame.  Homes e mulleres que reaccionaron fronte as inxustizas acometidas polo poder, orixinando diferentes proxectos para mellorar a vida dos máis desfavorecidos: comedores comunitarios, recolectas de medicamentos…

La dignidad de los nadies mostra a situación socioeconómica da Arxentina do Corralito. Reflicte as grandes protestas contra o desemprego, contra as subvencións á banca que retiña os aforros de milleiros e milleiros de cidadáns. Revela a desesperación dos arxentinos, a rabia e a indignación. Tamén a forte represión policial realizada polas autoridades e que, en moitos dos casos, remataría en tráxicas mortes. Destapa sen tapuxos as miserias da Arxentina de comezos do século XXI, mais tamén as súas grandezas, evidenciando que a realidade se pode mudar con vontade e a base de pequenas accións.

A soberanía dos pobos é outro dos temas presentes no documentario, a defensa do propio. Aí están as mulleres arxentinas que loitaron polo que era seu para que ninguén ni nada llo puidese arrebatar. Mulleres que entoando o himno arxentino defenderon a soberanía dun país e dun pobo. Na Galiza, na década dos 70, mulleres e homes tamén batallaron pola soberanía da terra. Fixérono nas Encrobas, en Xove e na marisma de Baldaio.

Así, con dignidade, na procura constante da liberdade.

Pardo Abuín, Xoana  142. A03

Te escucho

Estamos acostumbrados a las noticias que consideramos “las de siempre”: muertos, accidentes, catástrofes, decisiones políticas, cómo quedó el Real Madrid ayer…

Sin embargo, existen muchas alternativas que, con los diferentes medios de hoy en día, son posibles llevarlas a cabo. Gracias a Internet tenemos una gran vía de información que se aleja de las editoriales y, consigo, de lo que sí y lo que no quieren contar. Tenemos acceso a blogs de personas que se dedican a informar sobre temas que no son comunes en la prensa escrita, en televisión ni, muchas veces, en la radio. Las redes nos han abierto un camino muy amplio respecto a la información particular.

Muchos de nosotros estamos cansados de ver lo mismo todos los días y a todas horas. Muchos sabemos que nos engañan o que nos ocultan información y parece que con eso tenemos que estar conformes. El texto destaca la radio como el medio menos costoso y el cual podemos aprovechar para manifestar nuestra información a todo tipo de personas. Es curioso que un periodista esté cansado del periodismo, pero es así. Ya  basta de quejas y lamentos sobre “¡qué mala información!” o “¡no usa la objetividad!”; usemos mejor ¡Voy a cambiarlo! El camino no es fácil pero tampoco imposible.

Seamos libres y demos una información libre, sin censuras. En el mundo también existen cosas buenas y alentadoras, existen grandes historias que todavía están sin contar, existen multitud de acontecimientos que los medios rechazan o ignoran y que pueden servir de ayuda o interés para otras personas. ¡Seamos los media!

Pedrosa París Cintia 142 A05

Actualidad

 “El sentido del relato, de la historia y de la narración se ha perdido”.

byod_reportaje_actualidad_2_618x345

Neste ensaio, Isaac Joseph fala da fugacidade do tempo. O “actual” é efémero, cada día máis.  “Leo con avidez ciertas noticias; luego me doy cuenta de que data de un mes atrás o del día anterior y entonces deja de interesarme”. Xa se pasou, o periodo de novidade do acontecemento xa expirou e deixou de ter importancia. As noticias de actualidade xa non buscan a profundidade, a boa documentación, o bo tratamento da información estase deixando de lado en favor da instantaneidade (xornais dixitais, aplicación, redes sociais… a competencia é tremenda).

“O historiador conta o tempo pasado e o xornalista conta o tempo presente”, destacaba unha compañeira nun post en relación co que di o autor do papel do xornalista no mundo (“testigo do seu tempo”). Estou dacordo, pero penso que non hai que esquecerse dunha serie de pautas e normas xornalísticas (veracidade, contraste…) que lle aseguren ao lector unha información concisa e fidedigna; é interesante poder aportar datos case ao momento, pero considero máis importante garantir que esas informacións sexan correctas. Xa non só polo feito de que engana aos receptores, senón tamén por aqueles aos que se pode danar ao poñelos no punto de mira de xeito errado.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

“La alegría está en sus manos”

En España, a gran maioría quéixase da situación actual. O paro, a pobreza, a crise, a desaparición de empresas… Pero dentro desa gran maioría, a inmensa parte non fai absolutamente nada para intentar cambiar esa situación. “Para que, se total non vai servir de nada?”, pensarán. Pero o caso é que, se todos pensamos así, obviamente non nos van a escoitar, porque estamos en completo silencio.

b5ba66a963c1a1b50ec153fb92c6d9cb51d02836b4b81

“No” (2012), unha película de Pablo Larraín, trata sobre a campaña que levan a cabo os líderes da oposición chilena cando o dictador Pinochet, debido á presión internacional, se ve obligado a convocar un plebiscito. O protagonista, René Saavedra, é un publicista que forma parte do equipo que levará a campaña en contra de Pinochet, o NO. Este filme fai ver que unha minoría que ademais, neste caso, está controlada polo poder dictatorial, é capaz de crear o suficiente ruido como para facerse oír. Un non se pode rendir antes de comezar, ten que loitar ata que non lle queden forzas, para intentar cambiar aquilo que o perxudica. Tamén creo que esta película é un bo exemplo de que o pobo é realmente o que ten o poder, e que é o que ten que levar as rendas do seu destino. Ninguén pode sobrepoñerse a el, e si o fan, hai que levantarse contra os opresores.

NO

Outra das cousas que nos mostra este filme é o poder dos medios de comunicación de masas e da publicidade. É incrible ver como podemos ser facilmente manipulados por un bando ou por outro na medida que van presentando os seus argumentos en contra da oposición, como se van deixando podres uns a outros. Hoxe en día, todo o que saia na televisión, na radio e na prensa vai á misa. Dá medo pensar que podemos ser manipulados en calquera momento, que dende os medios nos poidan enganar con tanta facilidade. Unha clara proba atopámola no falso documental dirixido por Jordi Évole, “Operación Palace”, e que foi emitido o pasado domingo. Con el non só pretendía mostrar unha falsa teoría do acontecido no 23-F, senón a facilidade que teñen os medios para manipularnos e a debilidade das nosas mentes ante todo o que eles din.

“Cuando el gobierno teme al pueblo, hay libertad”

Este texto hace una crítica y un análisis de la situación actual del sistema capitalista. Nos ofrece una visión diferente sobre los hechos reales que nos envuelven y nos rodean y de los que, actualmente, muchos de nosotros queremos escapar.

Anuncia el fin del capitalismo como consecuencia de la actuación de aquellos que lo quieren cambiar, los rebeldes, los indignados, los que no están conformes y deciden tomar la iniciativa. Hace alusión al control que ejerce el gobierno sobre nosotros, las leyes que son hechas para algunos e impuestas para los demás,  los cambios y nuevas alternativas que surgen en la alimentación, en la educación, sanidad, en el hábitat e incluso en el mercado. Deja de manifiesto que la economía está creciendo por encima de sus posibilidades y que ello no traerá sino un desequilibrio, tal y como estamos viendo con nuestra queridísima y ya amiga crisis.

En general, coincido con lo que aporta el texto. John Berger compara el mundo actual con una prisión y no está mal encaminado ni lejos de serlo. Los gobiernos no hacen más que oprimir lo que no es suyo, nuestras vidas, nuestra libertad, nuestros derecho y nuestra dignidad. Podemos verlo cuando nos controlan a través de la red o simplemente obligándonos a hacer una declaración de la renta cada año; nuestra libertad depende de sus normas las  que ni ellos mismos cumplen y, más tarde, se atreven a hablar de justicia.  Estado-nación, homogeneización de las culturas en una para tenernos enfilados y mirando hacia donde su yugo quiere, es así como nos ven. Jefferson: “cuando el gobierne teme al pueblo, hay libertad”.

Existen alternativas de mercado como la conexión que hacen algunas personas de ciudad con otras de campo alejándose de lo convencional; alternativas en el aprendizaje poniendo en práctica el ser autodidacta, lejos de lo que el Estado quiere enseñarte para que lo veas como un Dios que está para salvarte y ayudarte; existen alternativas medicinales más naturales que las que la empresa farmacéutica quiere venderte a toda costa y que, por supuesto, tienes que pagar precios, en ocasiones, desmesurados; existen alternativas en cuanto a la residencia personal, el movimiento okupa cada vez es mayor, ¿por qué no ocupar “la casa del banco”? El banquero va a cenar caliente igual esa noche; existen también alternativas al intercambio como lo es el trueque, alejándose del objeto/servicio-dinero.

Sin embargo, en el texto no vemos una clara forma de lo que vendrá después de la revolución, sería hipócrita luchar contra el poder e imponer el tuyo. Lejos de lo que decía Hegel “la gente no puede gobernarse a sí misma” yo pienso que sí, que sí se puede porque nadie está por encima de nosotros ni nadie es más que otra persona para imponer su poder. Me niego.

Pedrosa París Cintia, 142 A05

Ametralladoras que disparan palabras

Radio Favela é a auténtica radio, a verdadeira das favelas. É a radio que denuncia as inxustizas, que busca alternativas aos problemas e as necesidades da comunidade. Radio Favela é a experiencia froito da organización comunitaria. Fundada por catro amigos nos anos 80, naceu encamiñada a pular pola defensa dos dereitos das xentes das favelas, fustrigadas a miúdo polos abusos policiais, a marxinalidade e a ausencia de camiños cara un futuro máis prospero que o presente. A verdadeira radio da favela tamén buscaba reflectir a realidade oculta do Brasil. Unha país cuxa poboación é maioritariamente negra, mais que se ve afectado pola lacra do racismo.

Neste camiño, o filme tenta reflectir a partir dunha iniciativa concreta a función das radios comunitarias, non só no Brasil ou en Latinoamérica, senón en calquera recuncho deste planeta. Estas iniciativas tentan concienciar á sociedade da realidade, dos problemas que os atizan, que ás veces agochados como están baixo as aparencias precisan dun pequeno pulo para xurdir na superficie. Deste xeito, estes proxectos orixínanse como unha alternativa aos medios de comunicación hexemónicos ao servizo das clases sociais dominantes. Uns medios que na procura de amplos beneficios económicos, só pretenden manter o status quo dos poderosos, desleixando a denuncia social e a loita contra as inxustizas.

As radios comunitarias nacen encamiñadas cara a toma de conciencia colectiva. Radio Favela, reflectía a vida das súas xentes, os problemas ligados ao narcotráfico (visto frecuentemente como a panacea do diñeiro fácil pola mocidade das favelas), criticaba ferozmente as prioridades do gasto público e o racismo, sobre todo o racismo. Do mesmo xeito, e non menos importante, tamén traballaba pola promoción cultural da favela. A verdadeira cultura do Brasil. Non producida pola burguesía, seguramente pouco comercial para os residentes do “asfalto”, mais en definitiva a música dos habitantes da favela. Radio Favela non só facía denuncia social, tamén difundía a cultura propia xamais transmitida polos grandes medios de comunicación. Iguamente, tentaba previr dalgunhas lacras sociais como o narcotráfico.

Imaxe

No Brasil, aquí na Galiza e en calquera parte, precisamos máis destes medios. Uns medios que defendan a cultura e a lingua propias, que as dignifiquen, ao tempo que anden á procura constante da mudanza social, da transformación da sociedade. Nun contexto como o actual, de crise económica, social, política e ética, estas iniciativas revélanse máis necesarias que nunca. Precisamos de radios, xornais, televisións tamén, que nos conten a realidade tal cal é, sen distorsións marcadas polos intereses dunha minoría con cartos e poder. Queremos novos medios, dispostos a denunciar, a sinalar co dedo o que haxa que sinalar. Medios transformadores, medios da xente e para a xente. En Compostela temos a sorte de ter unha destas radios: A Kalimera. A radio libre de Compostela, que comparte todas estas intencións.

Son necesarios, polo tanto, máis espazos de participación cidadá, negados até o de agora polo monopolio dos grandes medios. Necesítanse máis escenarios para a expresión democrática, para reflectir os problemas cunha óptica diferente e auténtica, cunha estética renovada e polo tanto descoñecida. Novas vías para acadar fins comúns. En definitiva, máis ametralladoras que disparen palabras contra o sistema.

Pardo Abuín, Xoana 142.A03

“Coffee and cigarettes are best when shared with you”

SONY DSC

Coffee and cigarettes are my only escape. 
I got my cup of Joe, my pack of stokes. 
And I’m on my way[…] And sing my cares away.

Nevershoutnever: “Coffee and cigarettes” 

Parece mentira como algo tan simple como tomar un café mentras se fuma un cigarro pode crear tantas conversas interesantes. Nun acto tan sinxelo coma ese pode xurdir tanto unha profunda reflexión filosófica como unha broma estúpida e sen sentido. Un acto que comparten miles (ou incluso millóns) de persoas cada día, pero que ao mesmo tempo pode crear situacións tan variadas como infinitas. Cantas persoas ao día se citarán con outra para tomar un café? Aínda que ao final non se tome o café, porque non lles gusta ou non lles apeteza ou non lles quede aos do bar da esquina. Porque a frase de “queres tomar un cafe” hoxe en día xa se convertiu nun sinónimo de “apetéceme verte e falar contigo”.

Tomar un café en compañía probablemente sexa un dos poucos actos persoais aos que estamos dispostos a enfrentarnos de bo grado e que implican un contacto directo nos tempos que corren, entre tanto aparello electrónico. Benditos sexan eses cara a cara nos que diante desa taza de café quentiño recordamos bos tempos, ou expresamos os nosos sentimentos, ou pechamos un pacto importante. Café, conecting people.

Este feito vese perfectamente reflexado na película “Coffe and cigaretes” (2003). O seu director, Jim Jarmusch, contanos múltiples encontros entre persoas en torno a un mesmo fío conductor que se mantén ao longo de todas elas: unha taza de café e un cigarro. Conversas sobre os inventos de Tesla, a suposta existencia dun irmán xemelgo de Elvis Presley, a situación de dúas primas, o perxudicial que é o tabaco, os polos de café para os nenos… Son situacións comúns, que se poderían dar na vida real, que nos permite ver como flúe a comunicación entre as persoas. É moi curioso ver como os personaxes comezan a falar sobre un tema e rematan falando de outro completamente diferente. O caprichosa que é a comunicación humana, a que si?

 Coffee and Cigarettes Renee French

A continuación, déixovos cunha iniciativa bastante simpática relacionada co café e as conversas. Loulogio é un youtuber que nos seus comezos gravaba unha serie de vídeos cómicos doblando películas de maneira cómica. Posteriormente, creou unha sección chamada Café con Lou, na que realiza monólogos nos que fala de temas do máis variopinto. Velaquí varios exemplos:

Café 113 de 365: Sandro Rey y su batamanta

Café 116 de 365: Viendo la peli de Hannah

Café 121 de 365: Sálvame y tal

Café 220 de 365: Whatsapp y Eurovisión

Orge Fernández 142 A02

Cando falla a comunicación

Ás catro e media estabamos coma un clavo esperando na porta. Apretaba o frío, pero quedaramos o mércores anterior con Mauro, o encargado da produción dos eventos d’aCentral Folque, para ver como funcionaba a Escola Livre de Música Popular Galega. Poderiamos ver algunhas das clases de múscia que se impartían en vivo e en directo, e poderiamos charlar cos profesores e alumnos. Pero o tempo pasaba, e a pesar de que levabamos varios minutos esperando ante a Trisca, ninguén aparecía pola rúa de San Pedro. A porta do edificio, ademais, estaba pechada.
Ao cabo duns minutos de espera apareceu un profesor da escola que nos abriu a porta e nos explicou que os luns estaban pechados para o público e que só atendían aos alumnos, e que por iso estaba todo pechado e as luces apagadas. Resgardámonos no recibidor do edificio, mentres liamos revistas de 2008 e 2009. Mauro seguía sen aparecer. O prefesor que nos abrira a porta retornou e pedímoslle que chamara a Mauro. Non había resposta. O home deunos o teléfono do produtor para que nós mesmas nos puxeramos en contacto con el. Pero pola nosa parte tampouco había resposta, nin ás chamadas nin aos Whatsapps. Dúas horas despois, Xoana, a coordinadora do noso grupo, recibiu unha chamada de Mauro explicando que non se presentara á nosa cita por un imprevisto e que non se pudera poñer en contacto con nós.
Con feitos coma este, dámonos de conta de que en calquera organización ou planificación, se falla a comunicación, xa sexa por omisión ou distorsión, vense abaixo todo o traballo. A comunicación e o entendemento son as bases de calquera empresa que queiramos levar a cabo.

comunicacion

Orge Fernández,  142 A02

 

Culturas en Contrapunto

“Reconocer la presencia de múltiples voces es una cosa, y hallar la manera de apreciar su valor y crear un marco que proteja su integridad y las haga visibles es otra bien distinta”.

simpson-epilepsia

O peixe grande cómese ao pequeno. Iso sempre foi así. O caso das culturas minoritarias e as maioritarias tampouco é unha excepción. Durante séculos conviviron centos de culturas e etnias con máis ou menos seguidores, pero é nos últimos centos de anos cando a coexistencia destas distintas civilizacións parece comezar a ter máis encontronazos. O principal culpable, a globalización, a posibilidade de coñecer case calquera dato de practicamente calquera parte do mundo ao momento.

O autor do texto fala da idea de que vivamos nun mundo no que haxa unha polifonía de voces máis, pola contra, o certo é que a día de hoxe non tódalas voces teñen a mesma presenza. Os exiliados, por exemplo, cada día máis e máis, atópanse coa dificultade de atopar un medio no pais ao que emigran que lles ofreza información relacionada cos seus intereses. Outro caso serían as etnias minoritarias dun pais, como pode ser a etnia xitana en España, que non contan con medios propios, o que demostra a súa invisibilidade mediática e a súa exclusión da sociedade na que viven.

Ao non lles permitir obter unha representación no marco mediático, estamos mentindo, agochando, axudando a que se cren estereotipos e clichés sobre esas minorías.  Se os medios dun determinado territorio non representan a toda a súa comunidade, entón penso  que non é un medio fidedigno. “Los medios sólo son importantes en la medida en que generan significados”, di Silverstone.

Todo isto lévame a reflexionar sobre por que non se crean máis medios enfocados a pequenos colectivos. ¿Falta de audiencia?, ¿a barreira do idioma?, ¿falta de presuposto?, ¿inutilidade, tal vez? Eu digo que non. O motivo é que non interesa. Porque enrevesa as cousas. Fai que haxa maior variedade de ideas, gustos e tradicións, e iso complícao todo. É moito máis fácil dirixir a unha multitude que vaia a misa tódolos domingos, unha que só se divida entre a esquerda e a dereita ou que sintonize tódalas semanas o reality de turno.

 Se, como di Silverstone, o papel dos medios é decisivo para a formación dunha moral no mundo, e só temos un puñado de medios que só representan a un grupo da poboación (por máis que se diga que é o grupo maioritario), entón o que están tratando de facer é crear unha moral común para todos. Fóra ideas dispares, adeus gustos diferentes, esquecédevos das melodías da vosa patria. É a hora de adorar á gran caixa tonta.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01