Arquivo do blog

Central Folque: Estudo

Localizador do grupo: 142.A00

Estudo Central Folque

Unha ollada sobre estes meses con aCentral Folque

Os días previos á primeira xuntanza coa Central, as nosas expectativas eran moi dispares: algunhas esperabamos atoparnos con xente máis hippie, outras cun grupo vestido cos traxes tradicionais galegos. Ao involucrarnos na asociación, decatámonos de que os nosos “prexuízos” iniciais pouco tiñan que ver coa realidade. Nada de hipiolos con rastas, pendentes e bandeiras nacionalistas por doquier. Os rapaces da Central son traballadores como os de calquera outro negocio porque, e isto é algo que nos deixaron claro dende un principio, aCentral, máis alá de tódolos intereses pro-musica popular galega que poida ter, é unha empresa e, como tal, precisa dunha base económica sólida que os sosteña. Explicámonos: non traballan por amor á arte.

Isto foi algo que nos chamou a atención ao comparalo con outras asociacións coas que están a traballar outros compañeiros. Por exemplo, no caso de Corcoesto, trátase dunha asociación veciñal que loita gratuitamente pola preservación do patrimonio natural galego; en Alcólicos Anónimos e Down Compostela non teñen ánimo de lucro (ninguén ten que pagar por recibir axuda).

Que non se malinterpreten as nosas palabras: é unha empresa, pero ao longo dos anos tamén conseguiron formar unha comunidade cuns lazos fortes e cun interese ou preferencia clara:  a música popular galega.

escola-livre

Ao final, cremos que do que se tratou foi da fusión de dúas comunidades: a que nós, como compañeiras co obxectivo en común de sacar a materia adiante conseguimos crear; e a que eles conforman. Neste proceso, atopámonos con obstáculos (fallos na comunicación) e éxitos (Bassalto! e a Escola Livre), con niveis de acceso e límites (imposibilidade de acceder a algunhas aulas por petición dos profesores) que nos axudaron a comprender mellor tódalas fortalezas e debilidades que carrexa esta comunidade.

Estes meses con aCentral supuxeron a comprensión práctica da teoría da materia. A través da colaboración mutua, da asistencia a actividades organizadas por eles, fomos quen de artellar as chaves da materia: comprendemos as redes sociais, as súas características e o seu funcionamento. Tamén, nos levamos cousas alén da experiencia académica. Xa rematando o noso traballo coa Central é inevitable non fixarse nestes aspectos. Finalmente, aprendemos ben cousas, a todos os niveis.

Titorizado 5A 142.A00

Bassalto! (Baile Assalto na Gentalha!)

Os bailes Assalto que teñen lugar na Gentalha do Pichel os segundos venres de todos meses, están organizados pola organización coa que estamos a traballar nesta materia: aCentral Folque. O proxecto xurdía, fai xa uns meses, co obxectivo principal de tender pontes cara outras culturas irmás a través da danza e da música popular, dándoas a coñecer, deste xeito, aos veciños e veciñas de Compostela. O pasado venres, probamos a ir, e non decepcionou. Bailamos durante varias horas ao son de músicas bonitas e alegres. Aprendemos, tamén, costumes doutros pobos.

_untitled_ 069
Desfrutamos tanto que non dubidamos da nosa presencia no próximo Assalto. As danzas tradicionais bretonas non se caracterizan pola excesiva expresión corporal, porén pegados os uns aos outros, movéndonos a pasos pequenos e suaves, pasámolo en grande. Acompañadas da Tanda bretona e da Tanda Variété gozamos ao ritmo da boa música tradicional europea.

_untitled_ 065

_untitled_ 059
Aquilo parecía unha gran familia bailando. A pesares de non coñecérmonos de nada, o trato era familiar e próximo. As parellas mesturábanse e cambiaban continuamente seguindo o ritmo da música. Os organizadores, a xente de aCentral, tamén se animaron e uníronse ao baile. Comprobamos á perfección como a música é elemento cohesionador dunha comunidade, como propicia a relación e o diálogo entre as persoas.
A experiencia foi inmellorable. De feito, os Assaltos na Gentalha non deixan de aumentar o seu público mes tras mes. Nós, polo menos, repetimos seguro!

_untitled_ 063

Titorizado 5A  142.A00

aCentral Folque, ¿música por interés?

Nos pareció interesante profundizar en unos temas que abarcaron diferentes comentarios y que generaron dudas entre nuestros compañeros. Nos estamos refiriendo a la cuestión de si realmente hay comunicación dentro de Folque de acuerdo a su forma de trabajar y si la relación que mantienen con otras comunidades, su actitud práctica, está justificada.307641_10151396462929993_1620492851_n

En primer lugar, según lo que nos han explicado, hemos llegado a la conclusión de que la comunicación sí existe, pero es una concepción distinta de la que se tiene habitualmente. El elemento principal que une a la comunidad y permite la comunicación entre ellos es la música. El individualismo está presente únicamente en el ámbito administrativo, pero cuando es necesario para pugnar por sus objetivos en común, son capaces de tener un compromiso y una participación que los lleva a comunicarse y mantener una verdadera comunidad.

En segundo lugar, se ha hablado de que la Central se aprovecha de los grupos con los que establece una relación, al cortarla cuando han dejado de ser productivas. En nuestra opinión, consideramos que no es así. Folque no se aprovecha de nada. Por lo que hemos visto hasta ahora, muchas veces diferentes partidos les han instado para que permanezcan en una zona o para que continúen su relación, como si de esa forma pudiesen “hacerlos suyos”. Pero ellos se van, no por motivos personales con respecto al partido sino porque el nexo ha perdido su sentido y alargarlo perjudica el alcanzar su verdadero objetivo, que es la defensa y difusión de la música tradicional gallega.

En definitiva, puede que se trate de una organización diferente pero no por ello menos efectiva. Prueba de ell0s es que aCentral Folque lleva ya catorce años dando la nota.

142.A00

Cando non quedan palabras

Levo máis dunha semana pensando no tema deste post, e segue sen ocorrérseme nada que non sexa pura palla sen utilidade algunha para a materia. O motivo de que non teñamos contidos novos que tratar moitos xa o saberedes, porque xa no seu momento Alicia, Cintia, María e Xoana o explicaron nas súas respectivas entradas.

Elas empregaron as palabras. Esgotado este recurso, eu vou empregar algo un pouco máis visual. Velaquí tedes o resultado dos nosos problemas de comunicación coa Central Folque:

-.-

Até o de agora asemella que nós, máis que estudar a comunicación dentro da asociación, estamos aprendendo en que situacións esta comunidade de músicos amosa unha mala comunicación, entre eles e de cara a nós…

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

Actualidad

 “El sentido del relato, de la historia y de la narración se ha perdido”.

byod_reportaje_actualidad_2_618x345

Neste ensaio, Isaac Joseph fala da fugacidade do tempo. O “actual” é efémero, cada día máis.  “Leo con avidez ciertas noticias; luego me doy cuenta de que data de un mes atrás o del día anterior y entonces deja de interesarme”. Xa se pasou, o periodo de novidade do acontecemento xa expirou e deixou de ter importancia. As noticias de actualidade xa non buscan a profundidade, a boa documentación, o bo tratamento da información estase deixando de lado en favor da instantaneidade (xornais dixitais, aplicación, redes sociais… a competencia é tremenda).

“O historiador conta o tempo pasado e o xornalista conta o tempo presente”, destacaba unha compañeira nun post en relación co que di o autor do papel do xornalista no mundo (“testigo do seu tempo”). Estou dacordo, pero penso que non hai que esquecerse dunha serie de pautas e normas xornalísticas (veracidade, contraste…) que lle aseguren ao lector unha información concisa e fidedigna; é interesante poder aportar datos case ao momento, pero considero máis importante garantir que esas informacións sexan correctas. Xa non só polo feito de que engana aos receptores, senón tamén por aqueles aos que se pode danar ao poñelos no punto de mira de xeito errado.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

Culturas en Contrapunto

“Reconocer la presencia de múltiples voces es una cosa, y hallar la manera de apreciar su valor y crear un marco que proteja su integridad y las haga visibles es otra bien distinta”.

simpson-epilepsia

O peixe grande cómese ao pequeno. Iso sempre foi así. O caso das culturas minoritarias e as maioritarias tampouco é unha excepción. Durante séculos conviviron centos de culturas e etnias con máis ou menos seguidores, pero é nos últimos centos de anos cando a coexistencia destas distintas civilizacións parece comezar a ter máis encontronazos. O principal culpable, a globalización, a posibilidade de coñecer case calquera dato de practicamente calquera parte do mundo ao momento.

O autor do texto fala da idea de que vivamos nun mundo no que haxa unha polifonía de voces máis, pola contra, o certo é que a día de hoxe non tódalas voces teñen a mesma presenza. Os exiliados, por exemplo, cada día máis e máis, atópanse coa dificultade de atopar un medio no pais ao que emigran que lles ofreza información relacionada cos seus intereses. Outro caso serían as etnias minoritarias dun pais, como pode ser a etnia xitana en España, que non contan con medios propios, o que demostra a súa invisibilidade mediática e a súa exclusión da sociedade na que viven.

Ao non lles permitir obter unha representación no marco mediático, estamos mentindo, agochando, axudando a que se cren estereotipos e clichés sobre esas minorías.  Se os medios dun determinado territorio non representan a toda a súa comunidade, entón penso  que non é un medio fidedigno. “Los medios sólo son importantes en la medida en que generan significados”, di Silverstone.

Todo isto lévame a reflexionar sobre por que non se crean máis medios enfocados a pequenos colectivos. ¿Falta de audiencia?, ¿a barreira do idioma?, ¿falta de presuposto?, ¿inutilidade, tal vez? Eu digo que non. O motivo é que non interesa. Porque enrevesa as cousas. Fai que haxa maior variedade de ideas, gustos e tradicións, e iso complícao todo. É moito máis fácil dirixir a unha multitude que vaia a misa tódolos domingos, unha que só se divida entre a esquerda e a dereita ou que sintonize tódalas semanas o reality de turno.

 Se, como di Silverstone, o papel dos medios é decisivo para a formación dunha moral no mundo, e só temos un puñado de medios que só representan a un grupo da poboación (por máis que se diga que é o grupo maioritario), entón o que están tratando de facer é crear unha moral común para todos. Fóra ideas dispares, adeus gustos diferentes, esquecédevos das melodías da vosa patria. É a hora de adorar á gran caixa tonta.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

“Traballar con alguén non serve de nada se non hai corazón”

O noso traballo vai xirar ao redor de aCentral Folque, unha asociación que intenta impulsar a música tradicional galega. Para levar a cabo esta labor, contan cunha escola, a Escola Livre de Música Popular Galega. O noso primeiro contacto coa asociación foi a través do encargado da produción dos eventos, Mauro, quen nos citou para un encontro con eles. Este encontro serviunons para orientar o obxectivo do traballo e informarlles do que pretendemos conseguir unha vez finalizado o proxecto.

Na primeira reunión falamos con Ramón Pinheiro, “Chito”, e permitiunos orientarnos sobre como xurdiu, quen traballa para a central, cales son os seus intereses e como distribúen o seu traballo. Tralas explicacións puidemos interpretar e descubrir os primeiros detalles sobre a asociación.

escola livre

aCentral Folque é unha corporación cun núcleo central formado por Ugía, Ramón, Olga, Mauro e Maisa. Empezaron hai xa 14 anos, en Lalín, froito dunha serie de intereses e gustos comúns, establecendo unha amizade a través da música. Pero distintos factores (principalmente políticos) leváronos ata Compostela, onde teñen a oficina e a Escola. Na oficina, cada quen ten o seu cometido, pero Chito insistiunos en que é necesario que exista un forte compromiso entre todos eles: nin hai horarios, nin salarios establecidos, nin un lugar fixo de traballo. Cren que non precisan traballar xuntos para conseguir un obxectivo común. Así, aínda que cada quen ten o seu papel, e todos agardan que o outro sexa capaz de levalo a cabo, tamén é necesario que todo o equipo se poida facer cargo de calquera “fase do traballo” ante a posibilidade de que algún fallase polo motivo que fora. Teñen, polo tanto, unha relación baseada no respecto e a confianza, porque, como nos dixo Chito, “Traballar con alguén non serve de nada se non hai corazón”.

Afirman que a música non é un mero pasatempo, senón que se pode converter nunha maneira de gañarse a vida. É por iso que se mostran contrarios á regulación da actividade musical vixente en España. Este sistema xera unha inseguridade económica que a estas alturas da súa vida non están dispostos a asumir. Varios deles formaron unha familia, e non poden a arriscar a súa estabilidade económica como poderían facer cando ninguén dependía deles.

Os anos pasan e as situacións cambian, pero o seu interese co aCentral Folque segue intacto.

142.A00

aCentral Folque: en prol da música galega

Inculcáronme dende moi nena a paixón pola música: con catro anos, choráballe a miña nai para que non me deixase nas clases de música en movemento mais agora, con dezanove, son eu a que colle o coche os venres á noite para ir aos ensaios coa banda da vila. Gústame a música si, pero máis aló diso, admiro profundamente a aqueles que adican a súa vida a ela. É moi habitual que a un músico (dos de toda a vida, eh, dos que aprenderon as notas antes que as letras e teñen calos nas mans logo de tantísimas horas de ensaios) se lle pregunte “pero, e ti a que te adicas?” e cando este responde “son músico”, lle contesten “xa, xa, pero de que traballas?”. Señores, a música pode ser un traballo, e un do que non podes escapar logo das oito horas laborais porque, como acontece co xornalismo, para os bos profesionais vai máis aló e chega a converterse nunha forma de vida. Mal pagadas ámbalas dúas, pero formas de vida ao fin ao cabo.

Ese foi un dos motivos que me atraeu de aCentral Folque: coñecer cales foron os intereses comúns que levaron a estas persoas a xuntárense un día para iniciar este proxecto musical. O outro factor que me atraeu foi a súa labor de conservación e difusión da nosa música.

Ese xigante chamado Globalización tráenos constantemente músicas de tódalas partes do mundo: cada día aparece unha nova Lady Gaga, a enésima remasterización dunha cinta dos Beatles ou un novo dueto de Pitbull que nos fan esquecer o que se produce aquí, na terra. Son organizacións como aCentral Folque os encargados de recordarnos mediante actuacións, talleres e representacións teatrais ao longo e ancho da xeografía galega que si, a música “Made In Galiza”, como diría Séchu Sende, segue moi presente. 

Persoalmente, atopo moi inspirador que rapaces novos como os desta asociación leven acabo semellante labor de conservación de parte da nosa cultura e tradición. Logo da primeira sesión con eles, xa comezo a entrever algúns puntos de interese en común entre os músicos da Central Folque e mais eu: o valor de inculcárllela paixón pola música aos cativos, a importancia de manter a nosa tradición na sociedade actual e de transmitírllela ás seguintes xeracións para garantir a supervivencia da nosa identidade, e a intención de converter a oficio de músico nunha profesión propiamente dita. De seguirmos así, auguro unha moi boa experiencia a nivel particular que, espero, nos axude a compartir e desenrolar ideas e opinións.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01

Tinta Roja, moita xente e poucas persoas

Ímonos transportar a Perú, 2001, un rapaciño recén saído da facultade de xornalismo e que soña con converterse nun gran escritor, entra a facer prácticas no sensacionalista xornal El Clamor. O que comezara como un soño, transfórmase nun pesadelo e, baixo a tutela de Saúl Faúndez, o bo de Varguitas, como lle chama Faúndez, rematará por converterse nun xornalista sen máis principio nin ideal que o de redactar a noticia que sexa portada.

Esquécete da pirámide invertida, redacta un bo conto; no precisas fontes fiables, faite cun colega policía que cho sople todo; nada de escrúpulos, o teu deber non vai máis alá de redactar antes da hora de peche a mellor historia posible e, por suposto, prerárate para a glamurosa vida do xornalista: drogas, sexo & rock ‘n roll (ben… pode que non sexa exactamente rock ‘n roll, pero enténdese a mensaxe).

Mestura todo isto e tés o argumento de “Tinta Roja”.

Sin título

Xa que o meu grupo traballa cunha corporación musical de música tradicional, vou empezar falando da banda sonora do filme. A historia comeza cunha música moi característica da zona, cuns sons moi latinos que estarán presentes durante toda a cinta para recordarnos en todo momento en onde se ambienta a historia. Atopei moi interesante o emprego da música típica da zona recordarnos en onde se desenvolven os acontecementos.

A película pareceume entretida, si, pero quero crer que mostra visión moi esperpéntica do oficio. ¡Non pode ser que todo ao que se poida aspirar ao saír da facultade sexa isto! Evidentemente, haberá malos profesionales, como os hai en tódolos traballos, pero négome a crer que todo co que me vou atopar sexa xente sen escrúpulos, ávida por atopar a historia máis morbosa e chamativa coa que atraer ao lector (e, por certo, ¿ata que punto é culpa do xornalista, se o que compra a historia é o lector?). Négome a crer que no mundo do xornalismo haxa tanta xente e tan poucas persoas.

Como xa comentei no post doutra compañeira, se ser xornalista significa iso, se significa perderse a si mesmo, obviar o respeto aos demais, esquecerse de ser humano, entón supoño que non quero ser xornalista.

MELLE GOYANES, MARÍA 142.A01