Arquivo do blog

Protexido: Nos manifestaremos como hicimos ayer, la fabrica es suya pero nuestro el poder

Este contido está protexido por contrasinal. Para velo introduce o contrasinal a continuación:

EL GRITO MUDO DE TODOS

 Ayer fue día de salir a la calle. Ayer fue día de ser todos. Porque, como decían algunas pancartas #12M Somos todos. Ayer fue día de demostrar que nunca nos hemos ido. Que siempre hemos estado ahí. Fue día de gritar para que nos escuchasen. Ayer fue día de comunicarle a un gobierno y a un país que hay descontento ciudadano. Y ayer debía de ser día de tirar a la mierda los prejuicios. No estoy aquí para explicar qué es el movimiento 15M ni para rebatir opiniones ni entrar en debate. Estoy aquí para explicaros otra manera diferente de comunicar en el 15M. Un lenguaje universal.

Seguro que todos habéis visto como los indignados agitan sus manos en símbolo de aplauso. Este símbolo se adoptó por dos maneras: una forma de hacer que en las asambleas, mientras se habla, la persona que está en el micrófono pueda seguir hablando y los que escuchen poder aplaudir sus ideas sin interrupción. Por otra parte, es un símbolo universal que todos podemos entender.

Ayer, en la Puerta del Sol, a las 00:00 se hizo efectivo el grito mudo. Consistía en un silencio, mientras se agitaban las manos con un pañuelo blanco en ellas. Otra manera de simbolizar y patentar que es un movimiento pacífico en donde las únicas armas son las mentes y la palabra. El 15M comunica para todos, de todas las maneras posibles en dobles y triples vertientes.

El #12M15M es una lucha que lleva ya 365 días en marcha. Amigos de La Razón, vuestras verdades son las mentiras sobre el pueblo. Mientras, las verdades del pueblo, son las verdades de todos.

Barca Marrero, Karla S1A 1A1

“15-M: Non é un adeus, senón un deica logo”

Toca xa despedirse deste traballo que desenvolvemos a modo de análise comunicativo do movemento 15-M. Dende este derradeiro post do noso grupo TS, o S1F, pretendemos achegarvos tanto unha reflexión sobre o que supuxo este traballo para nós, as conclusións que sacamos nestes case tres meses de pesquisas ao mesmo tempo que vos contamos máis ou menos cómo estruturamos as labores e cómo organizamos todo o traballo.

Nestas dúas últimas semanas rematamos a montaxe e posprodución do vídeo e tamén a redacción da memoria.

Durante a elaboración do vídeo o máis difícil foi seleccionar as declaracións máis interesantes para o traballo de entre todo o material dispoñible. Foi sobre todo no caso do profesor en psicoloxía social, Sabucedo (podedes ver o resumo da súa entrevista pinchando aquí, e o resumo das entrevistas aos membros do Comité de Comunicación de #AcampadaSCQ e a Sofía Krysiak pinchando neste outro enlace), onde nos atopamos con este problema. Unha vez seleccionadas as declaracións, foi necesario ordenalas para que a peza audiovisual tivese certa coherencia e respondese ós parámetros temáticos que buscábamos no traballo. Esta tarefa foi máis doada do usual xa que decidimos dividir os cuestionarios en dous bloques, un de preguntas comúns para poder contrastar os puntos de vista dos distintos entrevistados sobre os mesmos items, e outro bloque adicado exclusivamente ao entrevistado en cuestión onde lle pedíamos un afondamento máis específico sobre o 15-M segundo fose o seu perfil de implicación. Finalmente, dedicamos dous días máis á posprodución de audio e vídeo, para que non houbese moita diferenza entre as tres entrevistas e se mantivese unha mesma liña estética.

Para a elaboración da memoria decidimos dividirnos cada un dos puntos que debían integrala entre os catro membros do grupo. Deste xeito, cada un dedicaríase a un dos bloques temáticos do traballo: 15-M, redes sociais, grupo social e cidade. Pero tamén se encargaría de describir os distintos puntos do proceso. O portavoz designado ó comezo do traballo encargaríase de reunir cada unha das partes e de envialo ó profesor, unha vez fose revisado por tódolos membros do grupo.

Sen dúbida, o que máis botamos en falta á hora de facer o traballo foi dispoñer de máis tempo para afondar nos distintos temas que tratamos. Isto fixo que se tocasen de forma moi superficial para o noso gusto, pero se cadra era un traballo demasiado amplo, que impedía este tipo de tratamento. Ademais, ter que compaxinalo con outros traballos complicou bastante esta labor. A todos nos pareceu un tema moi interesante, sobre o que nos gustaría continuar investigando no futuro.

Este traballo foi unha oportunidade para analizar o movemento 15-M dende unha óptica que non nos era familiar. Serviunos para sumerxirnos na organización interna das acampadas, no día a día nas prazas, nas razóns dos “indignados” manifestarse, pero tamén supuxo toda unha bagaxe histórica e cultural que nos marcou os puntos en común da “Spanish Revolution” co resto de revolucións, protestas e manifestacións que tiveron lugar neses axitados meses da primavera e verán do 2011, dende o goberno cidadán de Islandia ata as protestas cidadás de “Occupy Wall Street”, pasando por unha chea de primaveras árabes.

Se algo sacamos en claro é que o 15-M non está morto, chegou para quedarse pero, como todo movemento sen unha cúpula organizativa clara, terá momentos de maior e de menor actividade. A axitación está nas rúas, os cidadáns agudizaron o seu espírito crítico e son máis conscientes ca nunca de que está nas nosas mans e non nas dos dirixentes cambiar aquilo que non nos guste ou que consideremos abusivo. Dende a sombra, o movemento segue traballando, levando a cabo reunións e organizando novas protestas e actividades que, gran a gran, están a contribuír a que cambiemos, por fin, o rumbo do noso futuro.

Xa para rematar, volvemos colgar o froito do noso traballo, ese video-documental que editamos a partir das entrevistas realizadas a tres perfís diferentes de participantes do 15-M: o de manifestante, o de organización interna e o de estudo académico do movemento.

Agardamos que vos gustase o noso traballo ou, como mínimo, que vos aportase algo novo, que vos sorprendese ou chamase a vosa atención.

Moitas grazas por chegar ata aquí.

Bereijo Piñón, S1F, 1A3

Cereijo Vázquez, S1F, 1B1

Bo é o que ben remata

Despois de moitas horas de traballo, de crebadeiros de cabeza, de complicacións, de dúbidas, de días nas “cavernas” editando, de desesperacións e, como non, de momentos absurdos e de risas, xa está, rematamos.

Acontéceme o mesmo cada vez que remato proxectos coma estes. Síntome como unha nai que pare un fillo. Si, si, de verdade. E que despois de tantas horas de sufrimento, porque editando, queridos amigos, e máis aínda se é en AVID, sófrese. Non digamos aínda, facer unha páxina web sen ter nin idea de programación… ou de páxinas webs!

Pero despois, cando xa tes a web rematada e o vídeo exportado, tan bonitiño el… esquezo todas esas horas nas que me estiven tirando dos pelos e un sorriso debúxase na miña cara, porque mereceu a pena.

O video-documental sobre o 15-M poderédelo ver en breves, nun post do meu grupo TS que Juan Caamaño subirá dentro dunhas horiñas. E a web da Asociación Feitizo… bueno, teredes que esperar un pouquiño máis, en canto amañe con eles o tema do dominio, pero colgarei aquí o link nada máis o portal saia ao aire.

Cereijo Vázquez, S1F, 1B1

Nosotros, los indignados

Toca falar sobre eles. Quenes son eles?, contra que protestan? A esta serie de preguntas responde este libro sobre o 15 de maio, na que 4 persoas responden a moitas das dúbidas que todos nós temos sembradas sobre este movemento que xurdiu o pasado ano.

Todos sabemos que unha convocatoria a través das redes socias reuniu a milleiros de persoas en torno a setenta cidades españolas. Nesa mesma noite, moitos acamparon nas prazas, dando así lugar a unha das protestas máis significativas das últimas décadas en España. Pero, como aconteceu todo? Non foron os sindicatos os que desataron a chamada #spanishrevolution. Foro os cidadáns anónimos os que deron lugar a este movemento. Algunhas destas persoas, que son os primeiros indignados, exponen neste libro as súas razón polas cales participaron e as súas propostas para un futuro con ideas mellores.

Juan Caamaño Canabal, S1F, GOBE

Indignaos!

Image

Con este libro Stéphan Hessel fai un chamamento, toca as trompetas que despertarán á dormida pasividade e que farán  da indiferenza, un comportamento mal visto. Este libro sacado á luz no 20120 será unha das últimas chispas que prenderá o lume do sentimento de indignación do 15M.

Este chamamento ven dado pola mala situación do mundo, un mal contexto motivado por unha crise que non se pode palpar como a vilolencia dos totalitarismos europeos. Trátase segundo Hessel, da explotación da economía de mercado que fai que cada vez as diferenzas entre ricos e pobres sexan máis grandes. Hessel fala dunha situación de desigualdade marcada por unha clase pudiente que vela sempre polos seus intereses. Segundo este autor vivimos suxeitos  a un poder si cabe moito máis perigoso que os totalitarismos: a avaricia, o desexo de ter máis e máis ese consumo masivo e desmedido. Un contexto que  pouco ou nada se pode ver favorecido pola actitudes  dos medios de comunicación quenes lonxe de abrirlle os ollos a sociedade, o único que fain é enmascarar a relaiddade e propiciar o consumo desmedido e  facer ver que occidente é o mellor dos paraísos. Cando a realidade está moi lonxe de ser así. Polo tanto neste libro tamén se avoga  polo libre traballo dos medios lonxe das privatizacións e das coaccións dos máis poderosos. Teñen que representar e reflecitir  as preocupacións do pobo, non as dos mellores catro gatos.

Stéphane Hessel di que loitemos para salvar  os logros democráticos baseados en valores éticos, de xutiza e liberdade  prometidos tra-la dolorosa lección da Segunda Guerra Mundial. Pero el sempre  defenderá unha loita pacífica, a loita pacífica da palabra e da protesta, da dindignación. Xa que temos esa responsabilidade, a de indignarnos, se nos fixamos nas palabras do filósofo “Sartre” mencionadas neste libro: “Sois responsables en tanto que individuos”.  Isto é fundamental xa que fala da nosa libertade como seres humanos e de que as nosas decisións conlevan  unha responsabilidade; temos de velar polos nosos dereitos. Os Dereitos Humanos firmados  en 1948, nos que participou Stéphane Hessel, autor deste libro ademais de ser un diplomático de ascendencia xudea que tivo que vivir na súa proipa pela as barbaries do nazismo sendo torturado e recluidoe nb dosu campso de concentración dos cales non saba moi bien nin el memso como  logrou escapar. Polo que penso que sabe ben do que se fala e que a calque raque lese este libro en amiou r ou menor meida seguroq que lle fervbíai algo nso adentros cando voltoua escoitar flar de corrupción ou dae calquera tipo de abuso desoís de ler este lbiro. Pori iso o escollón como lectura xa que foi unha pez a  i8mportante a ter en conta na formaciónd o 15M.  Álvarez Gromaz, S1F. 1A3

O libro remata  coas seguinte frase:

“CREAR ES RESISTIR

RESISTIR ES CREAR”

Análise do grupo social do 15-M

Definir o grupo social que compón o movemento 15-M non é unha tarefa doada. Moitos son os debates orixinados ao respecto pero, aínda a día de hoxe, non hai unha resposta unánime e que convenza a todos.

Á hora de realizar o análise, centrareime exclusivamente en aqueles membros ou simpatizantes do movemento 15-M da zona de Santiago de Compostela, no que se denominou Acampada Obradoiro.

Para comezar, cómo se forman os grupos? O profesor en psicoloxía Tous i Ral, traballou sobre este aspecto e concluíu que a formación dos grupos é un proceso de catro fases. En primeiro lugar estaría o encontro, da socialización do encontro pasaríase á reunión, baixando un chanzo máis cara a socialización interpersonal formaríanse diadas e, da interacción entre as diadas xurdiría o grupo. Tous puntualiza que estas fases son mutuamente dependentes entre si.

Os acampados no obradoiro chegaron realmente a constituír un grupo social porque, ademais de reunirse durante un certo período de tempo nun espazo común ou de compartir unhas mesmas inquedanzas e reivindicacións, decidiron facer postas en común a través de Asembleas e das que posteriormente xurdiron distintos comités para levar a cabo as decisións acordadas entre todos. A asemblea constituíu o caldo de cultivo perfecto para a socialización do encontro ao grupo.

Pola súa banda, o profesor Sabucedo estudou as características da mocidade galega e a súa relación e interese pola política. Os resultados non puideron ser máis reveladores.

É certo que a mocidade galega manifesta un distanciamento e receo do sistema político, pero porque mantén unha actitude crítica ante o sistema, froito da percepción do afastamento das instancias políticas das preocupacións e problemas cotiáns da poboación. É dicir, a mocidade galega non se implica na vida política, pero iso non significa que non se preocupe por este ámbito, todo o contrario xa que para máis do 70% dos mozos e mozas non lles é indiferente quen estea ao fronte das instancias de goberno.

De forma maioritaria, os mozos galegos rexeitan a utilización de actividades violentas. A poboación debe aspirar e loitar non só por ser oída polos poderes públicos, senón tamén polo cambio social. Neste sentido, non debe escandalizar que aqueles sectores que teñen menos posibilidade de influencia política, fagan uso de diferentes estratexias de presión política, sempre e cando estas non se enfronten ás normas básicas de convivencia democrática, entre as que se atopa o abandono da violencia como forma de resolver os conflitos.

Como pode apreciarse, estes resultados non fan máis que marcar a tendencia do comportamento da mocidade galega. Unha tendencia de rexeitamento da violencia, de afastamento dunha clase política cada vez máis allea ás preocupacións da mocidade, de crítica construtiva e de diálogo democrático que se poría de manifesto nas pasadas reivindicacións de maio na  praza do obradoiro.

Con todo, pódese concluír que, se ben foron as mozas e os mozos os principais instigadores e o grupo maioritario que acampou no obradoiro, non foron os únicos. Os “indignados” son un grupo totalmente heteroxéneo que teñen en común o rexeitamento e protesta dunha situación que consideran intolerable.

Por unha banda está a pasividade da clase política ante os ditados dos mercados e, pola outra, as condicións persoais dos manifestantes, que se caracterizan por ser persoal altamente cualificado que se atopa en situación de desemprego, de precariedade laboral ou por ser simplemente simpatizar coas reivindicacións expostas na praza pública.

Por último, en canto á adscrición política do grupo social do movemento 15-M, si que é certo que se observa unha tendencia cara a esquerda, pero que non é determinante, xa que os manifestantes pertencen a todas as clases sociais e ideoloxías.

Cereijo Vázquez, S1F, 1B1

Fontes consultadas:

DELGADO, Lola e LOZANO, Daniel: Tribus Urbanas: Guía para moverse con soltura entre frikis, solidarios, cool, hiphoperos, tuneros, cutrefamosos… (1994). Ed. La Esfera de los Libros S.L., Madrid.

MARC, Edmond e PICARD, Dominique: La interacción social (1992). Ed. Paidós Ibérica S.A., Barcelona.

SABUCEDO, Xosé M. e ARCE, Constantino: Xuventude e Política en Galicia (1992). Ed. Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela, Santiago de Compostela.

TAIBO, Carlos: Nada será como antes: Sobre el 15M (2011). Ed. Catarata, Barcelona.

TOUS I RAL, Josep M.: Comportamiento social y dinámica de grupos (1993). Ed. Promociones y Publicaciones Universitarias S.A., Barcelona.

“Entrevistas 15M: #AcampadaSCQ e Sofía Krysiak”

A semana pasada, Lucía comentábanos cómo se desenvolveu a nosa entrevista co profesor Sabucedo e hoxe tócame a min recoller o testigo e falarvos agora do que nos contaron Belén e Cristina, encargadas do comité de comunicación da acampada obradoiro, e Sofia, participante activa nas manifestacións.

Belén é estudante de física e Cristina estudou xornalismo na nosa facultade. Ambas son participantes activas no movemento 15-M de Santiago de Compostela, máis coñecido como #AcampadaObradoiro ou #AcampadaSCQ, e encárganse da comunicación de actividades por medio do portal web e páxina de facebook da organización (déixovos ao final os links para que lles botedes un vistazo).

Preguntámoslles cómo viviron elas eses días na praza, e, principalmente, como foran as vías e estratexias comunicativas seguidas dende o seu comité ou o papel das redes sociais. Pero, se fixemos fincapé nalgún punto, foi no do trato que dende os medios de comunicación se fixo dos acampados. Elas nos comentaron que foi un papel lamentable ao principio, xa que ou ben desprazaban o tema por completo das súas axendas informativas ou ben sesgaban os datos non dando o número total de participantes ou pechando o encadre das fotografías e dos planos para que parecese que se houbese menos manifestantes na praza dos que en realidade estaban. Cando o movemento creceu en simpatizantes, os medios non tiveron máis remedio que cubrir o evento, pero tanto Cristina como Belén están de acordo en dicir que non se molestaron nunca por entender e transmitir de xeito fiable as reivindicacións dos manifestantes.

Pola súa parte Sofía Krysiak falounos de cómo viviu persoalmente eses días na praza do obradoiro, que para ela foi toda unha experiencia. De entre o que nos contou, fixo especial fincapé na importancia das redes sociais á hora de dar a coñecer o movemento, xa que sen estas ferramentas, cre, nunca tería tido as magnitudes e relevancia social que chegou a acadar. Ademais, ao igual que as responsables do comité de comunicación, tamén nos falou sobre o papel dos medios de comunicación que, segundo a súa opinión, considera que contribuíron de sobremaneira a crear esa mala imaxe inicial asociada ao movemento.

Como vedes, foron unhas entrevistas moi  interesantes. Dende o noso grupo TS, agora quédanos por diante o traballo de seleccionar e editar aquela información que consideremos máis relevante para facer un vídeo documental que colgaremos ao blog na entrada do luns 23 de abril. Esperamos que vos guste!

**Aquí vos deixo os enlaces directos ás páxinas web do grupo Acampada Santiago de Compostela:

https://www.facebook.com/AcampadaSCQ

http://www.acampadascq.info/

Cereijo Vázquez, S1F, 1B1

“José Manuel Sabucedo: O 15M non fallou”

Image

Nesta semana fomos falar cun profesor da factuladde de psicoloxía, José Manuel Sabucedo quen está levando a cabo un importante estudo sobre as protestas socias. Decidimos falar con el para tratar en concreto, o asunto que nos incumbe, o 15 M e a relación cas redes sociais.

Neste encontro, Sabucedo destaca duas cousas moi importantes a ter en conta. Por unha banda o fundamental das redes sociais para poñer en contacto a xente. Xa que se trata dun medio polo que non pode haber censura, e através do cal se pode chegar moi rapidamentea todo o mundo. Polo que a xente tivo a portunidade, e os medios necesarios para manifestar maisvamente o seu enorme descontento cunha clase política que non o representaba.

Por outra banda, está o feito da manipulación, a que se viu sometida o acontecemento. Isto foi o que ocorreu en casi todos os medios. Non cesaban de terxiversar aos manifestantes así como de correr un pano opaco que evitase a transferencia de calquer información relaicionada co momevemento 15M. Segundo o profesor Sabucedo, estos grandes atrancos foron os que axudaron  a crear na sociesade grandes perxuizos hacia o movemeto e hacia os seus integrantes.Un exemplo desos perxuizos, e duras críticas inxustificadas  pode ser visto neste articulo do País, onde o escritor Sánchez Dragó se despacha agusto.

http://www.publico.es/espana/382492/drago-compara-el-movimiento-del-15-m-con-hitler-mussolini-y-franco

Eu concretamente quédome cunha frase da entrevista: “Non debemos esquecer que a sobernaía está en mans do pobo, o decide quen lle  debe  gobernar”.

Álvarez Gromaz. SF1.1A3.

“El apoyo del 15M”

Centenares de ciudadanos ha asistido a la asamblea informativa convocada por el Movimiento 15M en la Plaza del Pilar de Zaragoza este mediodía, donde los convocantes han informado sobre la reforma laboral, han protestado contra la misma y han apoyado la huelga general convocada por los sindicatos para el 29 de marzo.

 Un miembro del Movimiento 15M ha indicado a Europa Press que “la reforma plantea un retroceso, es una ruptura del pacto social y la idea es que tienen que echarla porque ya las reformas anteriores eran malas”.

En opinión de este miembro del Movimiento 15M la reforma laboral aprobada por el Gobierno de España en 2012 “no va a llevar a ningún beneficio a la mayor parte de la gente”.

 El Movimiento 15M considera que la reforma laboral provocará “precarización, pobreza” y perjudicará más “a los mismos a los que está atacando ahora la crisis, a los jóvenes, a los parados con familia, a las mujeres”. El Movimiento está realizando asambleas en varios barrios de la capital aragonesa.

Juan Caamaño, S1F.

“Non valoras o que tes ata que o perdes”

Hoxe achegueime ata a manifestación contra a Reforma Laboral en Santiago de Compostela, convocada polas dúas forzas sindicais maioritarias en España: UGT e CC.OO.

Teño que recoñecer que me decepcionou a escasa presenza de xente nova. Non nos equivoquemos, a reforma laboral non vai afectar aos nosos pais que, ao fin e ao cabo, xa teñen todo o camiño andado. Nós, os menores de 30 anos, os recén titulados, os estudantes universitarios seremos os que sufran as consecuencias (coma se non tiveramos as cousas difíciles abondo).

Parece que estamos durmidos, á expectativa e agardando a que as cousas sigan o seu curso e cambien a mellor, porque unha vez que tocas fondo só podes subir. Pero, a qué prezo? Realmente estamos dispostos a perder os servizos sociais que tanto esforzo lles custou gañar aos nosos pais?

O xoves 29 de Marzo é a seguinte data importante no noso calendario. Aínda que pareza imposible nos nosos tempos, á Folga Xeral non acudirán todos os que quixeran, pois a precariedade laboral é tal no noso país, que perigarían postos de traballo. Sei que o xoves ningún de nós aparecerá polas aulas, pero cantos sairemos á rúa? Fagamos o esforzo e axudémonos entre todos e aparquemos por un día cores políticas.

E agora preguntarédesvos qué ten que ver isto co 15-M, o tema do meu TS. Ademais de que ambos acontecementos comparten espazos (a cidade: a rúa e as prazas públicas) e recursos (redes sociais e internet como medios de difusión e de posta en contacto), non deixo de ver unha relación premonitoria do 15-M con respecto as mobilizacións que están a ter lugar. Un dos motivos do fracaso do 15-M (e por fracaso refírome ao mantemento do sistema bipartidista) foi a súa mala organización, chegaron tarde. E é que non podes aprobar unhas oposicións estudando a noite antes. Non cometamos os mesmos erros.

Cereijo Vázquez S1F 1B1

“15M e as Redes Sociais”

http://www.noticiasdenavarra.com/2011/06/01/sociedad/navarra/el-15-m-nacio-y-se-desarrollo-en-las-redes-sociales

Neste artigo reflíctese un pouco o que nós  queremos amosar en noso traballo.  A maiores facilito  esta  páxina de:  El Correo gallego, onde se poden ver fotos do asentamento do 15M en  Santiago de Compostela.

http://www.elcorreogallego.es/fotos/ecg/acampada-movimiento-indignados-santiago/idGaleria-4618/

Para levar a cabo noso traballo necesitabamos contar coa axuda de tres experiencias moi distintas, unidas polas redes socias e a labor do 15M. Estamos a falar por unha  banda dun participante do movemento  por  outra  dunha  persoa organizadora do mesmo e por último  dun experto que nos fale das relacións sociais actuais entre persoas e redes sociais. Para esta última  labor decidimos contar co profesor de psicoloxía José Manuel Sabucedo. E agora atopamosnos  na fase de elaboración de entrevistas para abranguer o campo de acción destes tres actores, que serán o eixe do noso traballo. Álvarez Gromaz-Grupo TS1F.