Arquivo do blog

O que segue a mover o mundo

Gira, il mondo gira, nello spazio senza fine, con gli amori appena nati, con gli amori già finiti, con la gioia e col dolore della gente come me… 

O amor segue a mover os destinos do xénero humano. O amor que esvaece,  que se arrefría coas ausencias, que tímidamente busca acubillo onde abeirarse e remata por atopalo nun lugar prohibido. O Sr. Chow e a Sra. Lizhen atrapados por ese idilio clandestino e namorados ata os osos. Como lle poden explicar esa situación ás súas respectivas parellas? Como se pode confesar o inconfesable? Sorprende que sinxelo pode resultar para outras persoas, unha simple chamada de teléfono e punto. Xa está feito,  a vida continúa, e sempre se abre camiño. Se cadra o traballador despedido precisase tamén un amigo decidido que lle dese a noticia á súa esposa: “Votárono do traballo e  está sumido na máis profunda angustia”, o camiño máis curto é o da sinceridade, aínda que as veces semelle “sincericidio”. A estratexia é que non hai tal, so hai verdade, e iso ninguén o pode rexeitar, e xa sabemos que doe. As veces as tácticas poden resultan patéticas, pero o que conta é o intento de establecer unha posible comunicación, un encontro, unha relación que nos permita aportar e recibir aprecio. A clave pode ser o xesto de afecto que lle prodiga un indixente ao seu colega de fatigas, a comida que con amor lle prepara a Sra. Lizhen ao veciño obxecto do seu desexo, ou esa tímida invitación dun pasaxeiro á condutora do autobus que ela rexeita sen piedade ningunha. Non importa o resultado, senón o feito de tentar establecer ese vínculo, que poderá ser fugaz ou non. Isto deberíanos contentar en si mesmo e facernos entender que a felicidade se agocha no camiño percorrido e que tarde ou cedo dará os seus froitos. A pesar da diversidade que ofrecen os universos humanos, en diferentes culturas, en diferentes escenarios, cada cal cos seus intereses particulares e coas súas realidades, resulta sorprendente observar o moito que temos en común. As veces eses itinerarios vitais trazámolos por vontade propia, outras conducidos polo fluxo social, profesional ou familiar, pero  en esencia todos conflúen inevitablemente nunha mesma busca, o que segue a mover o mundo.

Aguado Taboada, Maika T1A S1F

Praza Pública: o resumo da nosa colaboración

Praza

Preto de San Marcos, nome do director de Praza Pública, chegou a fin da nosa viaxe na colaboración co medio dixital galego. Ó fin temos publicadas as nosas traballadas reportaxes na web do diario, para que todo o mundo as poida ler durante esta fin de semana ou cando teñan un chisco de tempo. Asimesmo, rematamos o tan ansiado vídeo promocional despois dos numerosos problemas que tivemos para recabar o material. Imos punto por punto.

Reportaxe do Cineclube de Compostela

Como viñamos anunciando dende hai semanas, unha das nosas reportaxes consistiría en realizar unha ‘caricatura’ do Cineclube e iso foi o que realizamos. Mediante a conversa que xa explicamos en post anteriores, realizamos un texto de citas dando voz aos cinco membros que prestaron as súas palabras amablemente para este traballo. Quedou un texto moi cómodo de leer e que voz aconsellamos a todos se queredes coñeces o cine máis alá d’As Cancelas e do Valle Inclán.

REPORTAXE > Cineclube de Compostela: “Sempre tentamos suscitar preguntas máis que dar respostas”

Reportaxe de Samia Zahidi

O noso segundo traballo consistiu na elaboración dunha segunda reportaxe. O tema foi entre o deportivo e o social, xa que mediante as declarancións dunha triatleta marroquí, cuxo nome é Samia Zahidi, elaborouse un esquema da situación dos deportistas máis novos do país, que están sustentados por patrocinadores e que teñen unha gran presión enriba deles. Ademais, fálase tamén da situación de Medhi, cuxos alaridos resoaron en todas as illas Mauricio. Disfrutádeo.

REPORTAXESoños de triatlón nas Illas Mauricio

Elaboración do vídeo promocional

Por último, o vídeo prometido xa está na nube. Grazas ás imaxes da Catedral de Santiago gravadas polas nosas cámaras, as capturas da web, as fontes de Praza, as gaitas e á voz de Maika aguado, conseguimos que quedase un spot bastante decente. De feito, Marcos Pérez díxonos que probablemente se empregue nos actos do segundo aniversario de Praza, polo que a nosa colaboración rematou de xeito exitosa. E mellor que tantas letras, deixámosvos o vídeo.

XOSÉ MANUEL PEREIRO ABRE A “FALSA” TUMBA DO APÓSTOLO SANTIAGO

Image

Algunhas teorías propoñen que é Prisciliano quen fica enterrado en Santiago de Compostela, outras din que nos Mártires en Pontevedra e ata que podería estar en Santa Eulalia de Bóveda. Cales son os argumentos que sosteñen que é Prisciliano de Ávila e non Santiago apóstolo quen descansa na capital de Galicia?

Sería moito máis lóxico que se desenvolvera un culto arredor do enterramento dun líder relixioso coñecido, sobre todo dun líder relixioso ao que non se podía seguir publicamente, como Prisciliano, que sen dúbida foi enterrado ou nos Martores ou noutro sitio da entón Gallaecia. A Igrexa Católica foi especialista nese tipo de reciclaxes. O solsticio de inverno converteuno no Nadal, ergueu ermidas nos castros, cruceiros nos camiños…

Por que é tan forte a oposición da Igrexa á hora de facer a proba do carbono 14? Se cadra é que temen que estea enterrado este revolucionario do Cristianismo? Son santos herexes os que teñen máis sona, e os herexes, santos fracasados, como opina Sánchez Dragó? 

Cando a Igrexa se someteu a este tipo de probas saíu trasquiada. É normal, na Idade Media houbo tal tráfico de reliquias que se podían ter construído sete ou oito cruces cos restos conservados atribuídos á santa cruz. Se hoxe se falsifican cousas, cos controis que hai, imaxinemos daquela, no que o único que importaba era a fe. Á mais que improbable historia de que os discípulos de Santiago se lles ocorrera trasladar o cadáver desde Palestina ata aquí, onde non se lle perdera nada, nas condicións de transporte e conservación da época, hai que engadir que o corpo “santo” se agachou dos protestantes no século XVII (cito de memoria) e que logo tardou en atoparse ducias de anos -e a ver o que se atopou, pois aí pode estar calquera cousa, de calquera época.

Que realmente estea alí o corpo de Santiago o maior é unha cuestión de fe, e a fe non se somete ao carbono 14 nin ás probas de ADN, porque daquela pasa a ser ciencia, e non é opcional crer.

S1F

Praza Pública: Os lectores son os xefes

A Fundación Praza Pública é a responsable do xornal Praza Pública. É unha fundación sen ánimo de lucro que ten por finalidade o fomento da información e o debate público como forma de contribución ao exercicio cívico da cidadanía galega, ben como a promoción da cultura e a lingua galega.

Se habitualmente os medios dependen dos seus lectores para manter a súa viabilidade económica, o caso de Praza é o exemplo dun modelo de financiamento relativamente innovador e efectivo que, non obstante, entrega todo o poder aos lectores. É certo que en Praza Pública hai publicidade, que aporta unha parte do orzamento do diario. Porén, trátase en cáseque todos os casos de cuestións institucionais (Universidades) ou de empresas involucradas coa defensa da lingua galega e da promoción da cultura propia do país (Xerais). Estas empresas representan, ademais dun aporte económico non demasiado elevado, un alegato a prol de Galiza dos máis firmes que se poden facer: a través dos cartos.

Cando dicimos que Praza está en mans da audiencia, é pola opción, dentro do acceso gratuíto aos contidos, de aportar diñeiro, tanto de modo eventual como periodicamente, con dereitos de diferente índole segundo a contía da aportación, como vemos no seguinte recorte de pantalla do sitio web.

praza

Os cartos implican un compromiso forte co tecido mediático de Galiza, malia que en termos absolutos non signifique unha cantidade demasiado elevada de cartos. Aí está a cuestión. Mentres que noutros casos as decisións tómanas empresarios, afastados da realidade social e tamén da xestión real dunha empresa xornalística, en Praza Pública os xefes son lectores, que comparten a forma de entender a información do medio e queren que este se manteña, xogando para elo o seu propio capital.

T1A

El Proyecto Venus y la comunicación

Continuamos con nuestras entrevistas sobre el Proyecto Venus. Si en un primer lugar nos llamó la atención que el Proyecto Venus persiguiera una “unificación de las culturas”, lo siguiente en lo que nos fijamos fue en que en su página web afirman queen esta nueva forma de sociedad “se educará a la gente con un lenguaje más preciso y productivo”. Desde The Venus Project afirman que “el lenguaje que utiliza la persona promedio es inadecuado para resolver conflictos, pero el lenguaje científico está libre de las ambigüedades y los conflictos que se encuentran en el lenguaje cotidiano, regido por la emoción”. Como con las culturas, nos preguntamos: ¿hasta qué punto es esto realizable? Esta vez hemos recurrido a Alberto Saco, sociólogo de la Universidad de Vigo, para preguntarle sobre la comunicación en el Proyecto Venus, y por extensión, en sociedades utópicas similares a la diseñada por Jacque Fresco.


Una lengua más científica y única para todos los humanos, un diseño de la sociedad y la unificación de todas las culturas en una sola. Como afectaría al ser humano el hecho de comenzar de nuevo eliminando nuestro pasado como propone el Proyecto Venus?

 La eliminación del pasado sólo se puede entender como eliminación de la “memoria colectiva”. En cuanto al diseño de la sociedad, es algo fuera del alcance de cualquier organización por lo que tenemos visto en el pasado (igual los del Proyecto Venus lo han olvidado). La cuestión de la unificación de culturas es compleja. De hecho, la globalización y la adopción por parte de todo el mundo de la cultura occidental lleva consigo la reacción de cada idiosincrasia local, dando como resultado una infinita diversidad “subcultural” dentro del “sistema-mundo”. Por otra banda cada cultura asimilada por occidente está introduciendo nuevos valores y pautas al interior de las partes más occidentalizadas. La única manera, en mi opinión, de “empezar de nuevo” sería “acabar con todo” antes.

Como sería la comunicación en un sistema tan “bien” diseñado?

No lo concibo como posible (ni deseable siquiera), pero sería algo así como si nos comunicáramos solamente en sentido abstracto (mediante fórmulas matemáticas, por ejemplo).

Se podría adquirir algo positivo de este proyecto utópico para mejorar la comunicación en la sociedad actual, o por el contrario crearía una distopía a nivel global?

En realidad el mundo está cambiando por si solo. Cualquier intento de controlar un proceso caótico está abocado al fracaso. Por el contrario, cualquier esforzo por intentar comprenderlo puede ser de gran ayuda para adaptarse creativamente a las nuevas circunstancias, introduciendo más diversidad dentro de la unidad, unidad que de hecho ya existe sin que nadie tenga que diseñarla (otra cosa es que tengamos conciencia de ello, claro).

 S1F

Praza Pública: “Dúas prazas para o cine, por favor”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Chegou abril, e con él, o traballo de dar profundidade ás nosas reportaxes. A primeira, como xa comentáramos, irá sobre a estrutura do Cineclube de Compostela, un grupo de xente volcada coa difusión de filmes que proporcionen algo más que diversión á sociedade. Por isto, Sergio e Álvaro foron de visita Á Gentalha do Pichel, o local sito na Rúa santa Clara onde cada mércores se proxectan as películas.

Entre disparo e disparo dalgunha fotografía que empregaremos no noso artigo, comezou unha película sobre historia, en alemán e traducida ao galego. Sen dúbida, lonxe do que estamos acostumados a ver nas Cancelas ou mesmo no Valle Inclán. Sorprendente e diferente, así se podería definir a longametraxe á que asistiron unhas trinta persoas nese pequeno rincón de Compostela. Un por un, na entrada, axudaban cunha pequena aportación dun euro có grupo do Cineclube, recibindo a cambio unhas fotocopias coa explicación do que verían posteriormente.

E tras rematar a proxección, xuntamos a cinco -ver foto- dos que ‘sempre están ahí’ no Cineclube, establecendo unha conversa que sairá á luz. Case media hora de debate, risas e historias sobre o fantástico mundo do celuloide. Contáronos, adiantando un pouco o contido, que todo cambiou moito dende a década pasada, cando comenzaron a súa aventura. Recordan con ledicia os primeiros pasos e como pouco a pouco a idea foi crecendo e deixando huella en Santiago. Sen dúbida, agora todo o mundo ten ganas de pedir dúas prazas -públicas?- para o cine, pero sempre por favor.

T1A

Praza Pública: O cineclube, no centro da Praza

65992_100456146809478_1615000549_n

Despois da satisfactoria reunión que tivemos co responsábel de Praza, e coa rodaxe do anuncio xa en marcha, no grupo T1A avanzamos cara o noso seguinte obxectivo da colaboración con este medio. Así pois, a partir do 1 de abril comezaremos a traballar cos nosos compañeiros do grupo T6A para desenvolver unha reportaxe sobre o Cineclube de Compostela que será publicada en Praza Pública.

O Cineclube é un espazo cultural único na capital de Galicia porque anima aos asistentes ao coñecemento da cultura audiovisual de lugares menos habituais, e non por iso menos inspiradas ou talentosas. Para ver filmes estadounidenses (comerciais) sempre pode un pagar nos cinemas convencionais —ou descargalo ilegalmente, claro— e gozar cáseque sempre do refrito de ideas manidas e á vez decimonónicas sobre as relacións persoais e as mesmas situacións reformuladas. O que estea interesado noutras visións, noutras achegas á cultura, será ben acollido no Cineclube.

Debido a que Praza Pública é un medio que no plano cultural diverxe significativamente dos medios «tradicionais», o seu director viuse moi interesado pola idea de adicar unha reportaxe ao funcionamento desta asociación, da que el mesmo é socio. Deste modo, e tras o contacto satisfactorio co xa mencionado grupo T6A, elaboraremos unha reportaxe, que terá ademais contido fotográfico —na medida en que os responsábeis da asociación nolo permitan—.

No próximo post, avanzarémosvos algún aspecto da nosa visita ao Cineclube e os primeiros detalles da forma que terá o noso reportaxe unha vez presentemos a base da idea ao director de Praza Pública.

T1A

¿Es el Proyecto Venus culturalmente realizable?

Cuando conocimos el Proyecto Venus, uno de los conceptos que más nos llamó la atención fue el de “cultura global igualitaria”.  Muchos teóricos de modelos de sociedades futuras como Jacque Fresco hablan de una “unificación de todas las culturas”, para evolucionar a un sistema en el que el bien común fuese primordial. ¿Sería esta intención capaz de convivir a la vez con la diferenciación de las culturas de todo el mundo o derivaría en la muerte de las mismas?

Para resolver nuestras dudas, hemos contado con la ayuda del sociólogo y profesor Doctor en la Universidad CEU San Pablo Francisco Javier Hernández. Para Hernández, el proyecto Venus de Fresco y Meadows pretende “crear un sistema donde muchas influencias sociales quedarían eliminadas, algo que iría en contra del propio concepto de sistema y, por lo tanto en contra del propio ser humano y del entorno donde vive”.

Según el sociólogo Zygmunt Bauman,  la cultura tiene tres dimensiones: “La primera dimensión de la cultura es un concepto jerárquico:  no todos los hombres pueden alcanzar el mismo nivel cultural porque ésto depende de sus capacidades y de las del entorno en que vive. Por eso hablamos de que alguien es más culto que otro. Estas desigualdades no son propias del ser humano. Desde esta perspectiva vemos irrealizable el Proyecto Venus”.

La segunda dimensión implica la existencia de rasgos que nos hacen diferentes:  “No es posible eliminar la influencia histórica y costumbrista, estaríamos hablando de resetear la historia. El proyecto Venus habla de eliminar lo político, algo que es imposible porque el ser humano es un zon politikon, un ser que vive en política, social por naturaleza”.

El tercer nivel es el que más se acerca al Proyecto Venus: “comprender que la cultura es lo que une a los seres humanos, es propia del hombre y, por lo tanto, existen unos elementos comunes. Por otra parte estos elementos comunes son propios de cualquier sistema. Desde esta perspectiva estaríamos hablando de una cultura universal base, pero esta cultura jamás eliminaría la dimensión diferencial”

Para Hernández, la conclusión es clara: “Mientras la cultura siga siendo por naturaleza sociológica (y esto jamás va a cambiar), el Proyecto Venus seguirá siendo una utopía y un planteamiento con muchos errores de base”.

S1F

Praza Pública: De prazas vai a cousa

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Primeira reunión e van xurdindo as ideas. Din que a comunicación coa axuda das redes sociais e os teléfonos móbiles é máis sinxela, pero polo que puido experimentar o noso grupo, isto non é verdade. Costounos suor e bágoas -destas últimas non moitas- establecer un encontro co director de Praza Pública, home ocupado onde os haxa. Varios correos electrónicos e varias chamadas para poder falar como se facía antes, cara a cara, que ó parecer é coma mellor se entende á xente. Aínda así, a xuntanza resultou bastante satisfactoria polas dúas partes.

O principal tema foi presentarlle a idea de facer un vídeo promocional de Praza Pública, no que aparecesen diversas plazas de Santiago -e tentamos que de Galicia- con algún lema do medio online. Quizais non sexa unha idea moi orixinal, pero para el ten a esencia que queren trasmitir. Agora mesmo son unha das poucas webs ‘serias’ en lingua galega, polo que a súa idealización é bastante clara, de Galicia para Galicia -ou Galiza, como prefirades-. Agardamos que quede unha boa peza e que poida extenderse entre os internautas coa maior rapidez posible.

A segunda parte do noso traballo será a elaboración de dúas reportaxes, e aquí e onde entrades vosoutros, queridos compañeiros. Propúxemoslle que dúas das vosas asociacións nos proporcionasen fontes para eses traballos, pero sempre cun toque difrenciador. Puxo nas nosas mans dúas vertentes. Por un lado unha reportaxe que vaia na liña do medio (Stop Desahucios, aCentral Folque, Adega, etc.) e outra que sexa algo novo en Praza Pública, coma a residencia Volta de Castro ou Down Compostela.

Agardamos as vosas ideas e que llo comuniquedes aos vosos ‘superiores’ das asociacións coas que traballades por se lles pode interesar. Por agora hai dúas Prazas vacantes, e nunca mellor dito.

T1A

The Venus Project: Un futuro sin dinero

¿Os imagináis rediseñar la forma de vida de toda la humanidad?¿Sin guerras, ni pobreza o hambre? ¿Una sociedad que viva en ciudades sostenibles y eficientes, en armonía con la naturaleza, que emplean las tecnologías más limpias? Un descabellado cuadro futurista es lo que nos pinta Jacque Fresco con el Proyecto Venus cuyo eje principal sería la implantación en el mundo de la Economía Basada en Recursos eliminando la moneda y estableciendo una nueva cultura global igualitaria para todos los seres humanos. Este modelo de sociedad se sustenta en dos conceptos principales: La EBR (Economía basada en recursos) y una nueva ingeniería social global.Image

La EBR es un término acuñado por el propio Jacque Fresco basado en “un sistema económico holístico en el cual todos los bienes y servicios están disponibles sin el uso de dinero, créditos, trueque o cualquier otro sistema de endeudamiento o servidumbre” como si hubiese encontrado la panacea a la crisis. Al vivir la Gran Depresión su experiencia le inspiró en el desarrollo de estas ideas con las que afirma que no habría escasez de recursos, cosa que no se puede garantizar de ninguna manera ni propone una viabilidad del sistema. Sólo premisas. Donde no hay escasez no hay acción humana, y donde no hay acción humana no hay ser humano. Por tanto, las ideas propuestas por Fresco son distópicas porque, de poder llevarse a cabo, ocasionarían la destrucción de la humanidad.

Con la implantación de una lengua más científica para todos y una única cultura global intenta erróneamente modificar todo el conjunto de circunstancias que comporta una sociedad, formada por millones de individuos y sus respectivas culturas que serían eliminadas.

¿Pensáis que se podría construir una nueva civilización a nivel mundial de estas características?

Read the rest of this entry

Praza Pública: presente e futuro do xornalismo en galego

En nada máis ca un ano, a aposta xornalística de Praza Pública converteuse en referencia no xornalismo en galego. Porén, debemos lamentar que por ser, é practicamente a única referencia na nosa lingua e, por suposto, non conta con versión impresa. O presente do xornalismo escrito está na rede e, como dixo un famoso xornalista español, «o futuro do papel é equiparábel ao dos vinilos, para especialistas dispostos a pagar máis por un contenido máis profundo e analítico». E, como no caso das gravacións en formato vinilo, tamén requirirá un pouco de excentricidade.

Voltando ao tema, o modelo informativo de praza aséntase en varios pilares: un deseño interactivo, atractivo visualmente e moi doado de utilizar; información en tempo real con contidos hipertextuais procedentes de medios de comunicación, blogs, canais de vídeos, etc.; artigos de opinión asinados por persoeiros de todos os ámbitos e ideoloxías de Galicia, e, finalmente, contidos culturais pouco ou nada presentes nos medios de comunicación xeneralistas (músicas do mundo, lusofonía, banda deseñada, deportes minoritarios…).

praza2

Os responsábeis de Praza Pública son conscientes de que a situación económica non é a máis propicia para a fundación dun proxecto xornalístico. É por iso que o xornal non conta cunha redacción física. A financiación realízase por medio da publicidade e das doazóns individuais, aínda que existe a posibilidade de facerse socio e tomar parte das decisións empresariais. Por outra banda, o medio asinou a finais de 2012 un convenio de colaboración económica e de contido con eldiario.es.

Nas nosas vindeiras entradas achegarémosvos ao mundo de Praza Pública a través de accións promocionais e realizaremos reportaxes para eles coa colaboración doutras asociacións dos distintos grupos de ProT.

T1A