Arquivo do blog

Preferentes: conclusións

Durante o noso traballo, decidimos analizar a función das plataformas de afectados polas preferentes e a súa comunicación cos afectados.

Comprobamos que a súa repercusión varía moito en función do lugar. Nos núcleos urbanos teñen un maior poder de mobilización, pois os afectados mediante as novas tecnoloxías e, sobre todo, a través do ¨boca a boca¨ comunican qué se fai nas plataformas, o asesoramento que reciben delas, a colaboración con asociacións dispostas a defender os intereses dos consumidores etc. Pola contra, nos espazos rurais, a menor dispoñibilidade de acceso ás novas tecnoloxías e, sobre todo, ao quedar a comunicación restrinxida a un núcleo de veciños coñecidos de menor tamaño, o poder de convocatoria é moito menor.

Como vemos, o labor das plataformas non sería posible sen o potencial que aproveitan das redes sociais, do correo electrónico e das súas páxinas web. Alí verquen todo tipo de contido que cren que lles pode resultar interesante aos afectados. Dende convocatorias de manifestacións, anuncios de charlas informativas, enlaces a noticias publicadas nos xornais ou manifestos dos distintos responsables das plataformas. E malia que se poida pensar que ao tratarse, no caso dos afectados, dun colectivo de idade avanzada, reacio ao emprego da Internet, non é así. Ben coa axuda dos fillos ou mediante os coñecementos que adquiren nas clases de informática que imparten os concellos logran familiarizarse con estes trebellos.

Ademais, as distintas plataformas, xa non só a nivel autonómico, senón tamén estatal, están en permanente contacto a través das redes sociais, mediante as cuales comparten impresións, acordan posibles solucións ao conflito etc. Con todo, á hora de mobilizarse, cada unha vai pola súa conta.

Por último, asociacións como AGAPROFI ou ADICAE colaboran activamente coas plataformas. Por unha banda encárganse de impartir charlas e reunións cos afectados e por outra, ofrécense a actuar de cabeza visible na loita, ao carecer as plataformas dunha escala xerárquica (malia que si existen varias persoas encargadas de xestionalas internamente).

S1E

Preferentes: entrevista a membros de plataformas

No anterior post recollíamos a opinión de 3 persoas do rural ourensán que se amosaban pouco convencidos da efectiviade das mobilización e concentracións impulsados polas plataformas de afectados.

Agora, amosamos as opinións  de Ana Antelo Vilanova, veciña de Carballo  e de José Manuel Pereira Rodríguez, veciño de Compostela.

Ana ten 38 anos e recibe actualmente unha pensión por enfermidade. Perdeu parte dos seus aforros no calote das preferentes e decidiu que o mellor xeito de esixir a súa devolución é mediante as accións conxuntas das plataformas. Por unha banda, ofrecen asesoramento aos afectados durante as reunión que celebran todo-los sábados en Carballo  e, por outra, emprenden accións encamiñadas a dar a coñecer o conflito á sociedade. Preténdese solucionar o problema a partir da concienciación e da repulsa hacia as prácticas levadas a cabo polas caixas de aforro no pasado e que deron lugar a esta situación.

Jose Manuel ten 49 anos e exerce actualmente como mecánico en Santiago de Compostela. Perdeu 9000 euros ao ingresalos no que el cría que era un simple depósito. Agora, ante a falta de propostas que poidan dar unha solución ao problema, decide acudir xunto con familiares ás manifestacións convocadas pola plataforma que el mesmo se encarga de coordinar xunto a outros resposables. ¨Un individuo non fai nada se actúa por libre, pero se nos xuntamos todos os afectados podemos conseguir os nosos obxectivos¨.

A pesares dos quilómetros que separan aos entrevistados, ambos amosan o seu convecemento de que só mediante as accións colectivas e organizadas polas plataformas se pode dar solución ao conflito. O obxectivo é forzar á toma de decisións por parte de aqueles que teñen potestade para influir no asunto. Polo de agora, malia a gran presenza coa que conta nos medios de comunicación, seguen sen recuperar os seus aforros. Mesmo se argallan novas ideas coma a quita e o canxe por accións. Os afectados prefiren outras accións, aquelas que xeneren repercusións e  solucións.

Entrevistas TS

S1E

Sin habla

Sin habla

¿Quién no ha conocido alguna vez a una persona muda y pensado “pobrecillo, no se puede comunicar como los demás”? Con este último post quiero desmentir ese pensamiento y hacer una reflexión sobre la comunicación que ejercen personas incapaces de hablar.

Por un motivo u otro tendemos a pensar que la comunicación en una comunidad tiene que ser siempre mediante palabras, oraciones completas y cohesionadas. Sin embargo, comunicarse va mucho más allá. Sin ir más lejos, personas mudas que son incapaces de articular palabras, consiguen comunicarse igual o mejor que lo hacemos  los que sí que tenemos habla. ¿Cuál es el secreto? Necesidad. Todo ser vivo tiene la imperiosa necesidad de comunicarse, especialmente el ser humano, y más si tenemos en cuenta que vivimos en comunidad. Como se dice por ahí, la necesidad agudiza el ingenio y el lenguaje de signos constituye el modo comunicativo que emplean las personas mudas. Sí que es cierto que es necesario aprender ese código para poder mantener una charla con esa persona, sin embargo, la comunicación va mucho más allá de una serie de códigos ya sean lingüísticos o gestuales. Una mirada, un ceño fruncido o una sonrisa pueden aportar y transmitir mucho más que un elaborado lenguaje de signos que poca gente logra descifrar.

Con esto, pretendo transmitiros que no debemos sentir lástima por esa gente que es incapaz de hablar; también quiero haceros reflexionar que que no puedan hablar, no quiere decir que no puedan comunicar. La transmisión de un mensaje comunicativo no puede verse limitada a la capacidad del habla, y eso es algo que como periodistas debemos tener muy presente, ya que nuestra labor es transmitir información y darles voz a los que no la tienen.

Comunicar no es solo hablar; lo que se dice es tan importante como el cómo se dice.

Boo Lamas, Zaira T2C S1E

Vídeo: charla sobre as preferentes

O grupo S1E convidou a Xesús Domínguez, o voceiro da Plataforma Compostela Afectada polas Preferentes, a dar unha charla na Facultade o 8 de marzo  na que se explicou as orixes da fraude , o tratamento do tema nos medios de comunicación e as posibles solucións ao conflito. Aquí podedes ver un vídeo resumo:

Preferentes: Esa minoría silenciosa

Durante o noso traballo, realizamos entrevistas a varios membros afectados polas participacións preferentes de NovaGalicia Banco. Hoxe amosaremos a visión de 3 deles. Son do rural ourensá.

Antonio e Dolores son un matrimonio de xubilados da parroquia de Lobeira. Teñen 78 e 80 anos, respectivamente. Antonio adicou a maior parte da súa vida á carpintería e Dolores ao labor no agro. Hai algo máis de cinco anos depositaron 25000 euros no banco supoñendo que estaban contratando un produto sen risco. Non era así. Os empleados da sucursal déronlles participación preferentes, algo que eles non sabían. Coa crise de NovaGalicia, os seus aforros esfumáronse.

Eles, coma outros tantos anciáns, acollen na súa casa á súa filla e ao seu marido. Os gastos multiplícanse, pero os aforros seguen sen aparecer. Preguntados sobre se acudían a manifestacións e asembleas para esixir a devolución dos seus aforros, eles responden que non. Que non serve para nada. Dan os seus cartos por perdidos e resígnanse a seguir adiante coas súas pensións.

A mesma opinión comparte o seu paisano José Manuel Silva de 60 años. Tras toda unha vida de traballo no campo, decidiu depositar 10000 euros na ¨súa sucursal¨, a de Caixa Galicia. Foi a última vez que os viu, xa que, como el mesmo asegura, non conta con recuperalos. Tampouco cre na influencia das mobilizacións como medida de presión. Segundo el, non hai solución ao conflito.

Con este post, pretendemos amosar a visión dos afectados polas preferentes máis aló das imaxes que saen na televisión, na que irrompen nos plenos municipais, berran ás portas do Parlamento etc. Máis aló das accións coordinadas polas plataformas da zona do Morrazo, principalmente, existen moitas situacións de persoas que, pola súa personalidade ou por motivos de idade, prefiren non verse envoltos en manifestacións. Non as consideran eficaces, nin correctas. Son a outra cara do problema das preferentes. Como diría Mariano Rajoy, ¨esa maioría silenciosa¨, aínda que neste caso parece minoría.

S1E

Dos covardes nunca se escribiu nada

Gústanos facer o ridículo. O xoves ás nove da mañá puxémonos mans á obra. Tiñamos que comezar a preparar o escenario para  a nosa representación. Este consistía en dúas mesas de madeira das de Siza colocadas en vertical no hall da facultade. Para ambientar a nosa obra colocamos unha cartolina verde que Elba adornara con motivos campestres. Unha montaña por aí, unha árbore de papel cebola por alí, unha bolboreta feita con rotulador permanente por acolá e voilà.

Á hora sinalada agochámonos detrás das mesas e alzamos os nosos monicreques. O eco que había nese espazo era espantoso e facíanos levantar a nosa voz máis do que as nosas cordas vocais desexaban. A peza contaba a historia dun granxeiro honrado e malhumorado que loita polos dereitos das súas hortalizas ecolóxicas fronte a ameaza dos transxénicos fomentados por un cruel ministro de agricultura. Non estamos moi seguros de se a nosa historia calou fondamente entre o noso público. Supoño que parte da culpa tena o condenado eco da facultade e o feito de que estabamos moi lonxe de ser actrices profesionais. Seguro que a mensaxe que publicitaban os centos de folletos que repartimos chegaron a máis xente mais non foi nin a metade de divertido. O noso público estaba composto por unha dúas ducias de compañeiros da nosa aula que devecían por rirse das nosas actuacións e que nos deron un caloroso aplauso cando os nosos monicreques fixeron a reverencia clásica do final pezas teatrais.

A nosa actuación non tivo un éxito desmesurado. Sobre todo tendo en conta que na primeira actuación  o noso público compúñano as persoas que pasaban por diante nosa de maneira fortuíta. Mais aseguramos que grazas á nosa segunda actuación o noso público sabe que os transxénicos son peores que Richelieu e que existen hortos urbanos a disposición de todos nas residencias universitarias.

T2C

Preferentes. ADICAE: Defendendo ao vecindario

Malia levar en funcionamento 25 anos e malia xurdir nun primeiro momento en Aragón, ADICAE é agora mesmo o símbolo na defensa dos dereitos dos consumidores no que materia bancaria se refire. Anteriormente xa tivera que tratar temas como a estafa de AFINSA e Fórum Filatélico, pero agora, coa crise económica e financeira que asola o noso país, ve incrementada a súa actividade.

Con numerosas delegacións espalladas por todo o territorio nacional, esta asociación gaña cada vez máis presenza nos medios de comunicación, chegando a liderar algunhas mobilizacións convocadas polos afectados polas preferentes.
Por este motivo entrevistamos á sua responsable en Santiago de Compostela, Eugenia Mariño. Dende a súa sé na Avenida Vilagarcía de Arousa, Eugenia explicounos o labor da asociación nestes momentos. Conta que antes do estoupido da crise, unicamente os seus socios recibían información sobre a seguridade dos distintos produtos financeiros. Agora, ademais de informar vía e-mail aos seus socios, tamén publican nas súas páxinas web todo tipo de materiais cos que pretenden informar dos novos avances nas negociacións co Goberno tanto no tocante á lei hipotecaria como ao caso das preferentes. Ademais, convoca foros de libre acceso aos que pode acceder todo cidadán, así como diferentes manifestacións en puntos simbólicos para esixir unha solución aos problemas xurdidos.

O único que non mudou e a defensa ou representación do consumidor nas demandas presentadas por ADICAE. Segue sendo preciso facerse socio, abonando unha cuota que garante o funcionamento da organización (ante a cada vez menor subvención que recibe do Estado).

Con todo, o seu labor á hora de asesorar e coordinar un movemento integrado por persoas con escaso coñecemento sobre os produtos financeiros está a ser moi destacado. Co sistema de consultas personalizadas e coa súa publicación online (http://laeconomiadelosconsumidores.adicae.net) logran informar dun xeito claro aos afectados. O seguinte paso é a reivindicación dos dereitos. O seguinte, o seu recoñecemento.

S1E

Excursión ao Burgo das Nacións

El pasado martes nuestro grupo, T2C, procedió a realizar la excursión programada al huerto urbano situado en Burgo das Nacións. La participación fue notable, y queremos agradecer a los compañeros que se interesaron por la actividad y por nuestra organización, ODS.

Imagen

Primero Elsa explicó brevemente en qué consiste la Oficina de Desenvolvemento Sostible para dar paso a Tamara, técnico de la misma, que explicó concienzudamente en qué consiste el proyecto de USC en transición. Además instó a todo el que quisiera a apuntarse para participar en los huertos urbanos.

A continuación, Zaira procedió a dar las ventajas que presenta esta actividad, tanto desde el punto de vista comunicativo como desde el punto de vista medioambiental y de la salud. De esta forma, podríamos aclarar posibles dudas que surgirían antes de apuntarse para participar.

Elena, además de sacar fotos de la actividad, se interesó por saber quiénes tenían algún tipo de contacto con los huertos. De este modo comprobamos que pocos compañeros habían tenido contacto directo con un huerto y ninguno había trabajado en ello.

Mientras Xiana procedía a repartir los trips y folletos explicativos en los que vienen todas las actividades que se realizarán a lo largo del año, dimos paso a Miguel, especialista horticultor. Con su intervención nuestros compañeros supieron cómo sacar el máximo partido al huerto, cómo prevenir plagas de forma natural, qué cultivos se pueden plantar en cada estación y los cuidados que necesitan.

Finalmente, para hacer la actividad un poco más interactiva, repartimos unas hojas en las que se explicaba de forma exhaustiva todo lo que Miguel había dicho. Además, procuramos que fuesen amenas, con cuadros y tablas de diversos colores y varios apartados breves pero concisos.

Queremos agradecer la atención recibida por nuestros compañeros y esperamos que haya sido una actividad didáctica y amena.

Titorizado 2C

Baixando á realidade

Tras varias semanas estudando o conflito das preferentes, as súas características e a súa fradulenta comercialización, por fin comezamos a realizar entrevistas a afectados.

Unha cousa é coñecer os casos que aparecen nos medios e outra cousa tratar cos afectados. En canto nos damos conta de que son seres de carne e oso, máis aló do que nos amosan as cámaras, resulta imposible non sensibilizarse coa causa. Por uns minutos deixan de ser unha masa de xente que reclama a vía da arbitraxe irrompendo nos plenos dos concellos para convertirse en xubilados que depositaron gran parte dos seus aforros nuns produtos financeiros de alto risco dos que non tiñan ningún tipo de coñecemento. Así, dámonos conta de que non reclaman o seu diñeiro pensando no seu futuro. Non. O necesitan para coidar dos seus fillos que están no paro ou para gardarse as costas se isto sucede.  A impotencia que sofren ao verse estafados deste xeito é tremenda e a nosa presenza convértese nunha oportunidade para dicir todo o que pensan. Vacían toda a rabia ao atopar uns oídos dispostos a escoitar e a empatizar con eles.

Por outra parte, tamén temos concertada unha entrevista para a próxima semana con ADICAE – Galicia. Trátase dunha asociación adicada ao asesoramento gratuito e á defensa dos intereses dos consumidores de produtos financeiros. Alí nos falarán de cómo se poñen en contacto cos afectados, cómo celebran as xuntanzas, cómo consiguen explicar o funcionamento de produtos tan complexos a persoas cunha escasa formación no tema etc.

Algo que nos chamou a atención, ademais do gran número de afectados que hai en todo-los lugares de Galicia, é a súa accesibilidade. Non poñen ningún tipo de pega dende o momento en que contactamos con eles. Saben que esta información se vai empregar para un traballo e que será coñecida polos compañeiros. Sen embargo, non poñen pegas. O mesmo ocorre con ADICAE. Estas facilidades concedidas agradécense porque nalgunhas ocasións brillan pola súa ausencia.

S1E

Me los llevo al huerto

Compartir. Esta es la palabra que define nuestra próxima práctica. ¿En qué consiste?

En nuestros posts anteriores sobre nuestro Prot, hemos hablado de la experiencia que vivimos el día que acudimos al obradoiro de huertos urbanos en la R.U Burgo das Nacions. Ahora, nuestra idea es compartir con ustedes esa vivencia.

Lo que haremos será organizar nuestro propio obradoiro de huertos en clase. Allí ofreceremos una lista donde los interesados se podrán apuntar. Sin coste alguno a cambio de un día en contacto con la naturaleza. Por supuesto, al estar al aire libre, se harán pausas para los típicos y apreciados pitis.

Una vez hayamos llegado todos al huerto de Burgo das Nacions, procederemos a observar su estado, a comentar que nos gustaría incluir, en qué nos beneficiaría tener este tipo de huertos en casa etc. Posteriormente, tendremos la oportunidad de escuchar las ventajas que nos ofrecen este tipo de huertos, así como su creación, de la mano de expertos que trabajan y colaboran para ODS.

Sin duda, una experiencia gratificante, que además de aprender cosas nuevas como, conseguir ahorrarnos unos eurillos al año, entraremos en un círculo de confianza entre personas que comparten ilusiones similares y sensibilidades semejantes.

Esta vez dejaremos la arena, y granito a granito de tierra podemos crear una sociedad mejor. Dejando a un lado el consumismo y comenzando a compartir.

T2C

Veciños pola causa

O noso grupo de seminario está a estudar a organización e a comunicación entre os afectados polas preferentes. O que puidemos coñecer durante este tempo é que as plataformas de afectados polas preferentes en Galicia  xurden dende abaixo, pola acción dos veciños afectados. Falan entre eles, decátanse da existencia destas plataformas a través dos medios e se unen a elas. Logo recoméndanlle a conocidos (tamén afectados) que se sumen aos actos que organizan. Nelas celébranse xuntanzas nas que, ou ben entre eles toman as
decisións sobre as vindeiras movilizacións ou ben falan con responsables de asociacións como AGAPROFI, que se encargan de informar de cómo vai a situación.

A súa toma de decisións é asamblearia, acordando horarios e actividades segundo os intereses dos integrantes. Por este motivo pode chegar a semellar unha falta de coordinación entre elas. Pero é que a súa esencia é a horizontalidade e o recoñecemento dos problemas dos afectados como propios. Mesmo os que actúan de enlace entre a plataforma e a prensa son persoas que están a vivir o problema moi de preto. O portavoz da plataforma Compostela, Xesús Domínguez, ten unha clínica dental, pero non dubida en sumarse ás protestas ao ver que os aforros do seu pai quedan atrapados nas preferentes. Isto non impide que haxa casos de colaboración por parte de persoas non implicadas no problema.  O secretario xeral de AGAPROFI, Xosé Antón Pérez Lema, malia ter o seu propio despacho, non dubida en ofrecer asesoramento gratuito ás plataformas.

Quizais estes movementos non poidan permitirse o luxo de reunirse nun lugar para manifestarse de forma conxunta. Xamais chearán a Plaza do Obradoiro ou de María Pita para reclamar unha solución. Pero sí que poden reivindicar a devolución dos seus cartos ás portas das sucursais que lle venderon o produto financiero. De feito fano, semá tras semá e logrando que os medios tradicionais os inclúan nas súas páxinas.

El marginado de Ciencias de la Comunicación

La Oficina de Desenvolvemento Sostible (ODS) y la Universidad de Santiago de Compostela acordaron  hace un par de años colocar un «punto limpio» en cada una de las facultades del campus. De esta forma el alumnado puede ver fácilmente qué cursos y obradoiros se ofertan y, si quiere, reciclar plástico, papel o pilas.

¿Habéis visto nuestro «punto limpio»? Supongo que la respuesta será negativa. Os invito a que lo visitéis la próxima semana: está enfrente de la conserjería. ¿Nunca os habéis fijado? Ah, tranquilos, será porque pensasteis que era el trastero de la facultad. Y, desgraciadamente, no estábais demasiado equivocados; como si se tratase de bultos inservibles, los contenedores de reciclaje y los folletos con actividades (gratuitas, por cierto) que ofrece la ODS están apilados en medio metro cuadrado. Sin embargo, en otras facultades (como Ciencias Políticas), la colocación del «punto limpio» es estratégica: al entrar en el edificio hay una mesa perfectamente ordenada. Si quieres, te puedes parar a mirar qué hay allí, si no quieres, al menos sabes que la cosa va sobre medioambiente.

¿Por qué en nuestra facultad el «punto limpio» está marginado? ¿Os suena el nombre de Álvaro Siza, verdad? ¿Sabéis que se niega a que en el edificio haya algún tipo de basurero distinto de los que él ha diseñado? ¿También se negará a que se usen algunas de sus preciosas papeleras para el reciclaje? ¿Por qué no se puede usar la mesa que hay en la mitad del hall para informar a los alumnos? ¿Por qué el bolseiro de la ODS de Ciencias de la Comunicación no hace nada?

O nadie ha hablado o nadie ha escuchado. O, lo que es peor, el que habló y el que escuchó acordaron que es mejor no quejarse, que pa’que, que hay cosas peores. Y no se por qué, yo creo que sucedió algo así.

T2C

Ilustrar as cifras

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2013/03/01/afectados-preferentes-echan-cara-alcalde-falta-soluciones/0003_2013031362140606370757.htm

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2013/03/01/afectados-preferentes-esperan-3-ex-directivos-ncg-juzgados/0003_2013031362131861157427.htm

Nun mesmo día aparecen dúas noticias relacionadas co asunto das preferentes. É a tónica habitual.

Nos medios dánse cifras, fálanse das axudas procedentes de Europa que reciben as entidades que máis comercializaron estes productos, recóllense os berros e insultos de xente desesperada que procura recuperar unha parte do seu diñeiro e se falan dos soldos que percibían os directivos das caixas nacionalizadas.

Sen embargo, o tratamento outorgado impide coñecer a situación particular dos afectados. Na meirande parte dos casos non se trata de inversores que operan regularmente a través da bolsa á procura dun beneficio a curto plazo. Tampouco se trata de xente algo máis prudente que estes e que deleguen a súa responsabilidade en fondos de investimento. Son persoas que, por idade, ben podería ser calquera dos nosos avós. Os mesmos que pasaron as penurias da posguerra, que doblaron o lombo durante horas e horas para alimentar á familia. Eses que agora aloxan aos seus familiares nas súas vivendas cando estes non poden facer fronte á hipoteca.

Por iso, nós trataremos de achegar mediante as entradas individuais e a seguinte entrada do grupo casos particulares do noso entorno. Daremos conta da situación de varios afectados cos que temos previsto contactar e intentaremos manter unha conversa cun dos responsables da plataforma de afectados polas preferentes.

Trátase, en definitiva, de poñerlle cara á situación, algo que se tende a perder cando di que ¨miles de personas se manifestaron¨ ou ¨grupos de afectados por las preferentes se concentraron a las puertas de la sede…¨.

S1E

¡Viva el pan ecológico!

Martes a las cinco de la tarde. ¿Qué te apetece? ¿Tomar un café? ¿Dormir la siesta? ¿Leer un libro? ¿Pasear? Pues a Zaira, Elsa, Elena y a mí nos apetece hacer pan ecológico.

Trabajamos con la Oficina de Desenvolvemento Sostible (ODS) de la USC. Mayte es la coordinadora y Tamara la becaria y ambas nos invitaron al Seminario de panadería e repostería ecolóxica, que se impartía el pasado martes 19 a las cinco en la Residencia universitaria Fonseca.

La actividad que realizamos consistió en hacer una encuesta a los alumnos para conocer su perfil y también para saber a través de qué plataformas llega la ODS a la comunidad universitaria.

Dejando a un lado la encuesta (una idea poco creativa por nuestra parte, lo sé), tuvimos una excelente oportunidad para observar el curioso fenómeno social que se produjo entre los asistentes. El grupo era muy variado: desde estudiantes hasta profesores, pasando por la conserje de nuestra facultad o una señora de pelo blanco la mar de simpática. En su mayoría eran desconocidos entre ellos, aunque ¡quién lo diría! Pasados diez minutos, cuando les tocó amasar la pasta de harina y levadura, el volumen de voz de la sala aumentó considerablemente. Se intercambiaban recetas, se reían del poco xeito que tenían, comentaban lo rico que estaría el pan relleno de chocolate fundido,…

Tanto a las chicas como a mí nos gustó mucho apreciar horizontalidad entre individuos desconocidos entre sí.

Estad atentos a los próximos seminarios, sé que vosotros también queréis hacer pan ecológico (o simplemente apreciar que alguien nos trate como a un igual de vez en cuando).

http://www.usc.es/entransicion

T2C