Arquivo do blog

Que é Survival?

É un movemento polos pobos indíxenas comezado no ano 1969. Esta organización traballa defendendo os dereitos dos pobos tribáis en todo o mundo, o seu principal obxectivo é que cada sociedade determine o seu propio futuro.

Esta organización sen ánimo de lucro finánciase case por completo grazas a persoas comprometidas e a varias fundacións coas que colaboran. Unhas das grandes peculiaridades deste movemento é o seu afastamento das subvencións dos seus respectivos gobernos nacionais, pois aseguran que son os principais violadores dos dereitos dos pobos indíxenas.

Survival difunde as ideas e as verbas dos pobos como forma de darlle voz as diversas comunidades. Proporcionan aos representantes indíxenas una plataforma para que se dirixan de forma directa a un público internacional. Outra das súas principais funcións e participar na axuda cos representantes á hora de falar cara a cara coas empresas e organizacións a nivel internacional.

Hoxe en día Survival está a colaborar coa campaña dos “Indíxenas illados” coa intención de previr a desaparición dunha comunidade asentada nas profundidades da Selva Amazóniza do Perú que está en perigo de extinción polas enfermedades e a perda das terras.

“Reasentarnos no tiene sentido si no tenemos tierra donde cazar”

Peter Penashue

 Vázquez Peón, S3A, 4B1

“Chegou o momento de dicir adeus”

Durante todo o cuatrimestre tivemos a sorte de que todos os nosos compañeiros se interesasen polo noso traballo de TS. Nun principio a decisión non foi nada fácil de tomar. Non sabíamos por onde tirar, e os temas que nos viñan á cabeza para levar a cabo un traballo de campo non nos convencían demasiado, incluso cremos que non poderían responder ás cuestións que debían para que fose un traballo ben feito. Despois de moito pensar, consensuar co profesor e entre os propios membros do grupo, a alguén se lle encendeu a bombilla, como se adoita dicir. A todos os membros nos gustou a idea de realizar un traballo coma este, e cando lle comunicamos a nosa decisión ao profesor parecía satisfeito. O tema elixido foi a linguaxe das campás, linguaxe que conforma unha maneira de comunicación tradicional que actualmente está obsoleta.

Os comezos nunca son fáciles, e nesta ocasión non podería ser menos. Estabamos un pouco perdidos pero co paso do tempo logramos encamiñar o proxecto cara ao que hoxe é.

Comezamos por documentarnos e para a nosa decepción non había demasiado de onde poder sacar algo que nos puidera servir. Recorremos decenas de sitios, e todos parecían sorprendidos ao ver que estábamos a facer unha investigación sobre ese tema. Incluso en certos lugares nos dixeron que unha vez rematado o traballo, lle gustaría telo nos seus arquivos. Todo un luxo.

Cada día estábamos máis contentos de escoller este tema, e ante o interese constante dos nosos compañeiros, sobre todo de un deles, cada día afrontábamos con máis ganas a realización do proxecto.

Primeiro paso superado: documentación, aínda que con dificultades, realizada. A partir deste momento as cousas cambiaron e todo se volveu máis fácil, aínda que non sen un grande esforzo.

A documentación levada a cabo viuse enriquecida pola nosa visita á Catedral de Santiago, ao Museo do Peregrino e á biblioteca do Instituto Galego Padre Sarmiento (CSIC). Alí, Isabel, a encargada, facilitounos varios títulos apropiados para completar o noso traballo, que atopamos  na biblioteca do Museo do Pobo Galego. A información que obtivemos foi esencial: diversidade de toques segundo variedades xeográficas, significados, crenzas e demais curiosidades sobre o mundo da campá.

O contacto directo con personalidades relacionadas con dita linguaxe foi outro dos piares do noso traballo: conversacións, entrevistas… Dende os máis humildes párrocos ata expertos na materia, como Rafael Quintía.

As entrevistas cos campaneiros e sacerdotes de parroquias de A Coruña, Lugo e Ourense fixéronnos comprender a importancia que tiveron as campás ao longo da historia: a campá como medio de comunicación social. A relevancia que tiveron na comunidade rural galega nunha época na que non existían redes sociais nin teléfonos móbiles e na que o son da campá era a única forma de compartir a realidade entre os veciños.

As campás soaban nas festas, como símbolo de celebración; tamén soaban como símbolo de morte. Soaban cando había unha emerxencia e cando se achegaba unha tormenta, para afastala. Dividían o día e dividían o ano. Eran o reloxo da comunidade e recordaban aos veciños da asistencia á misa. En definitiva, as campás rexían o día a día da comunidade.

A pesares de que a tecnoloxía colonizase a época actual (a maioría dos campanarios actuais están automatizados e o oficio de campaneiro está a piques de desaparecer) e de que o contexto, as circunstancias e as necesidades cambiasen cos tempos, aínda hai a quen lle interesa a supervivencia da campá. Tal é o caso do antropólogo Rafael Quintía, que xunto coa asociación Os Chichiscos se esforza día a día en recuperar unha linguaxe en perigo de extinción. Del obtivemos unha riquísima información para o noso traballo, non só teórica, senón práctica: fíxonos ver, entender, dende un punto de vista obxectivo a situación real da campá no mundo actual. A xuventude, hipnotizada por uns valores e prexuízos comerciais perdeu o interese por unha tradición, por unha costume que só recordan os vellos e que, se naide se encarga de recuperala, segue o camiño da desaparición.

Outra das actividades  foi a realización dunha galería fotográfica, que foi publicada nun flickr (http://www.flickr.com/photos/78434336@N08/ ), na que demos a coñecer os diferentes tamaños (e por tanto, sons) das campás e tamén as formas de campanarios que hai en Galicia, tan iguais e tan distintos á súa vez.

Ademais da investigación a través de documentos e entrevistas, decidimos culminar o noso traballo cunha pequena reportaxe audiovisual: un vídeo que nós gravamos pola cidade de Santiago de Compostela e arredores e, mediante o cal, tentamos plasmar en escasos minutos o significado desta linguaxe ancestral.

As campás significan cooperación, harmonía e orde social entre os veciños dunha comunidade. Soaban nos días de troula e nos momentos máis complicados e duros. Atribuíanselles poderes máxicos e incluso personalidade, carácter e fusionaban o Máis Alá co mundo real. As campás foron, ao longo da historia o único medio de comunicación, o máis eficaz.

Bouza Veiga, Casal Vázquez, Castro Silva, Dapía Freitas. Grupo S1B

“ACNUR aposta pola mellora da condición do refuxiado”

O pasado martes día 17 de abril acompañounos David García Romero, un membro de ACNUR. Esta é unha ONG de emerxencia cuxo obxectivo é “salvagardar os dereitos e o benestar dos refuxiados”. Este rapaz fixo unha exposición sobre a diversidade de ONG´s facendo un repaso polas máis coñecidas por todos nós:

  • Emerxencia: Médicos Sen Fronteiras, Acnur
  • Desenvolvemento: Unicef, Intermon Oxfam, Aldeas Infantís, Vicente Ferrer, Cáritas, Unifem, Cruz Vermella

Por outro lado, apoiándose nun xogo que hai na rede –http://www.contravientoymarea.org/– explicou as diferenzas que hai entre os termos inmigrante e refuxiado, xa que moitas veces estes conceptos mistúranse. Esta parte da exposición fíxose moi amena xa que chamou á interación do público presente. Con todo isto, repasou un pouco a historia dos refuxiados e os principais lugares que actualmente están no punto de mira: Colombia, Somalia, Siria, Sudán…12.000 millóns é o número total de persoas que non teñen dereitos nin nacionalidade.

ACNUR intenta construír campos de refuxiados para a súa mellora, mais non pretenden que estes permanezan alí para sempre. Só queren conseguir unha nacionalidade e unha adaptación a un novo mundo. Así, fan peticións de asilo, pero tamén peticións de retorno. Un dos campos que toca destacar é o de Tanzania, o maior do mundo cunha capacidade de 800.000 persoas. Pero a cuantía económica necesaria para cubrir os gastos destes campos é moi alta polo que ACNUR conta con doacións de socios, do gobernos e de grandes marcas como Ikea.

Para finalizar David mostrounos o seguinte vídeo:

http://www.youtube.com/watch?v=MCs1qlUj0DA

Lozano Aguiar

S2D

2b1

“Gracias… ¡e ata outra!”

Con este post damos por finalizado o noso traballo de TS sobre a comunicación tradicional baseado na linguaxe das campás. Foi un traballo ben estudado, ao que lle dedicamos moito esforzo, e creo que como tal nos foi recompensado. O pasado xoves 19 expuxemos as nosas conclusións acerca deste tema, e a xente non só parecía satisfeita, senón que se interesou máis aínda polo traballo, como no caso de David Leiro, quen nos pediu o vídeo e máis a presentación. Todos os membros do grupo estamos contentos polos resultados, e agradecemos o voso constante interese, o que nos facía dedicarlle tempo aínda con máis ganas.

Déixovos a continuación o link á presentación e mais ao vídeo.

http://prezi.com/lhpfxmrb0k74/comunicacion-tradicional-a-linguaxe-de-bronce/

http://www.youtube.com/watch?v=GlmQh8slBGc&feature=youtu.be

Dapía Freitas, S1B, 2 A1

“A convivencia é a meta”

“Podemos ser diferentes y vivir juntos, y podemos aprender el arte de vivir con la diferencia, respetándola, salvaguardando la diferencia de uno y aceptando la diferencia del otro”, “ Sin diálogo la diversidad es inalcanzable; y, sin respecto por la diversidad, el diálogo es inútil”.Estas dúas citas de Zygmunt Bauman e Ramin Jahambegloo respectivamente, expresan moi ben a meta ideal das civilizacións actuais: o respecto, a convivencia e a tolerancia entre as distintas culturas do mundo.

No libro de Bauman, Confianza y temor en la ciudad: vivir con extranjeros, insístese en que a convivencia ideal entre culturas se conseguiría unha vez que o medo  ao alleo fose desprazado por esperanza e por aproveitamento das ideas doutras culturas. O libro dá unha visión un pouco negativa da diversidade cultural, algo que xa se pode ver no propio título. O que máis me chama a atención é cando se di que descargamos o noso medo ao perigo a través de reaccións xenófobas contra aquelas persoas que “non son coma nós” e iso ocorre máis que nada nas cidades, onde existen dous mundos separados e illados, que coinciden co mundo Occidental e os outros.

A visión que ofrece Jahanbegloo en Elogio de la diversidad é, no entanto, algo máis positiva que a anterior. O escritor de Teherán propón a Mahatma Gandhi e a antiga Córdoba como símbolos dunha defensa da diversidade cultural ideal. Gandhi está considerado un pacifista que defendía que todas as relixións se podían enriquecer entre si. Coas súas propias palabras: “Ninguna cultura puede vivir si intenta ser exclusiva”. A través desta idea dise que o mundo debe ser unha casa global, onde a convivencia sexa a principal protagonista.

Despois da lectura destes dous libros, quedeime cunha frase de Ralph Waldo Emerson o cal di que “los hombres son respetables sólo cuando respetan”. Esa debería ser a meta.

Gesteira Estévez

2b1

S2D

“Jueves 19, ¡Os esperamos!”

Este jueves día diecinueve nuestro grupo Ts llevará a cabo una exposición en donde intentaremos reflejar de la manera más sencilla y comprensible el trabajo realizado.

En nuestro grupo Ts nos encargamos de analizar la evolución de las formas de cortejo, en otras palabras, de las tácticas de ligue, entre diferentes generaciones. Para ello, llevamos a cabo una previa y extensa documentación mediante diferentes cuestionarios repartidos a unas determinadas franjas de edad. Decidimos dividir estas franjas en cinco, pasando desde los quince años a los ochenta. Tras repartir dichos cuestionarios y obtener los resultados realizamos un perfil de cada franja de edad. Estos datos obtenidos serán mostrados y explicados en la exposición que realizaremos esta semana.

Por otro lado, también hemos recopilado toda la información obtenida a partir de los cuestionarios que repartimos una vez finalizada nuestra actividad del “speeddating”. Los resultados muestran muchos puntos en común de los allí presentes, puntos de los cuales hablaremos en la exposición.

Habrá vídeos que sirvan como ejemplo para ilustrar nuestras explicaciones, y esperamos que sirvan para amenizar los quince minutos de exposición.

No podemos adelantar mucho más, así que esperamos que este jueves diecinueve asistáis a nuestra exposición, y sobre todo, que os guste!

Knight Asorey S2E, 2B3

“Hoxe, vide de palomitas co grupo S2D cunha das pelis favoritas de Woody Allen”

 

Como sabedes esta semana está a ter lugar un ciclo de cine patrocinado polos diferentes grupos de TS que escolleron esta actividade, entre outras, para desenvolver o seu traballo. Nós, o grupo S2D que estamos a elaborar un proxecto sobre a multiculturalidade, como sabedes, seleccionamos o filme O Gran Carnavalque veremos hoxe, martes día 4 de abril ás 18:00h na aula 1. O Gran Carnaval, Ae in the Hole é o seu título orixinal, está datada do ano 1951 tratándose dun drama de 111 minutos. Producida por Billy Wilder e protagonizada por Kirk Douglas. Este é un xornalista ambiocioso, prepotente e aficcionado ao alcohol, o que o leva a ir mudando de cidade de pouco en pouco ata chegar a Albuquerque (Novo México). Nesta vila, comeza a traballar no xornal local grazas a súa persuasión. Nunha ocasión, mentres cubre un evento, entérase do caso de Leo Minosa (Richard Benedict), dono dun restaurante e motel que quedou atrapado nunha excavación mineira. O xornalista decátase de que o acontecemento está a ter unha dimensión nacional e isto pode axudarlle a conquistar novos eidos da profesión. As súas ansias de éxito e triunfo lévano a tramar todo un espectáculo mediático, deturpando a realidade movido pola fama e o diñeiro, chegando a poñer en perigo a vida de Leo Minosa.

Animádevos e vide a vela xa que coñeceremos a diversidade cultural e os quefaceres da profesión de primeira man!

Aquí vos deixamos o tráiler da peli: http://www.youtube.com/watch?v=GLy5vb6nyok

Mosteiro Reboredo, Mª Cristina

S2D, 3 a1

“Repique de campás”

Unha das múltiples entrevistas que realizamos para este traballo de TS foi a concertada con Paco Fernández Fidalgo, ex campaneiro da parroquia de Medeiros, Monterrei, Ourense.

Era día 3 de marzo de 2012, arredor das tres da tarde, cando decidín comezar a busca de alguén que me puidera dar a información que necesitaba para este traballo de comunicación tradicional. Necesitaba alguén con experiencia na materia. Pensei, por tanto, no sacristán da parroquia, ou no antigo campaneiro. Miña avoa facilitoume as cousas, e levoume onda Paco.

Así, desta maneira tan imprevista, acababa de conseguir a entrevista que necesitaba. Corrín de novo a casa pola cámara de vídeo e comecei a falar con el. Unha das primeiras frases que dixo quedoume marcada para o resto do traballo: “A practica totalidade dos toques da parroquia aprendinos de oído. Ninguén mos ensinou, mais nunca os esquecerei”. Gustoume saber que, con Paco, haberá unha persoa máis no futuro próximo da localidade e dos arredores que recuperará unha parte da cultura tradicional.

No resto da entrevista, dedicouse a simular todos os toques que coñece, á porta da igrexa. Víaselle emocionado cando, coa súa propia voz, realizaba o “tan, tan, tan” das campás que o acompañaron toda a súa vida.

Dapía Freitas, S1B, 2A1

“Fai falta máis diversidade cultural na cultura de cada un de nós”

 

 

O pazo de Fonseca foi o lugar elixido. Tras unha quedada aquela tarde Antonio Seijas http://www.antonioseijas.com/ (A súa obra aquí!) agardaba ás portas deste edifico santiagués para que dúas inexpertas xornalistas lle fixeran unha entrevista. Esta entrevista completa a actividade realizada polo noso grupo TS, logo de expoñer a semana pasada outra entrevista a David Pintor, o outro ilustrador galego que participa na iniciativa IlustraMundos do CampusCulturae.

Para Antonio Seijas a diversidade cultural ilustraríase mediante moitas cores, así é como o faría el. Moitas cores representarían así as diferentes culturas que habitan o mundo. Na arte a diversidade cultural apenas ten cabida e iniciativas como IlustraMundos intentan darlle sentido as obras que nacen en diferentes lugares do mundo. Antonio Seijas afirma que a ilustración está condicionada polas crenzas e pola cultura que cada persoa recibe de maneira inconsciente. Matizou así que “aínda que expreses ti te expreses por ti mesmo tamén estás a expresar o que che rodea”. Este autor que colaborou xunto con outros artistas no calendario 2012 da ONG Ecos do Sur, comentounos que dende o seu punto de vista as ONG non terían porque existir para a integración, non deberían existir problemas dese tipo”. Pero como todo o que rodea a unha diversidade os problemas tamén saen á luz…e o peor é cando xa hai uns prexuízos asentados na sociedade.

Lembrade que para a semana vindeira de Semana Santa comezaremos co ciclo de cine! Esperámosvos!

Lozano Aguiar

 S2D

 2B1

Os inmigrantes, mudos na prensa

Con motivo do noso traballo de TS, que ten como finalidade o estudo da situación do colectivo inmigrante hoxe en día e no noso entorno, estamos deseñando unha serie de actividades que nos axuden a difundir as súas vivenzas e o rol que ocupan dentro da sociedade. Nesta ocasión, escollemos a elaboración de dietas: cada un dos membros do grupo escolleu un medio de comunicación ou varios e fixo un estudo das noticias (publicadas entre o 14 e o 21/03/12) sobre o colectivo inmigrante.

Eu seleccionei o xornal El País. Despois de ler as diferentes novas e de observar a voz ou o protagonismo que se lle otorga aos inmigrantes cheguei a unha serie de conclusións. A primeira dela, e que se pode apreciar a simple vista, son os temas da información de índole marxinal ou delictivo (prostitución, rede de tráfico de persoas) ou institucional/corporativo ( ONGs, censos). Polo tanto, o contido das informacións non tratan, polo analizado, aspectos positivos do colectivo. Ademais, nestas novas a voz dos inmigrantes é inexistente. Na noticia sobre prostitución (http://bit.ly/Hf4Npl )que alerta da gran porcentaxe de mulleres inmigrantes que se ven envoltas na explotación sexual, non mostra nigún dos seus testemuños.

En conclusión, ao colectivo de inmigrantes outórgaselle un rol negativo ou en todo caso, adornado con novas institucionais que non teñen máis fin que un reconto cuantitativo. O xornalista debe ahegar as vivenzas dos inmigrantes e deixarlle un espazo, tamén, para que eles o fagan.

Mosteiro Reboredo, Mª Cristina

S2D, 3a1

“A diversidade cultural en palabras do ilustrador David Pintor”

Con motivo da exposición de pintura Ilustramundos, decidimos entrevistar a David Pintor, ilustrador que participou na mostra, para que nos achegase a súa visión sobre a diversidade cultural na arte.

David Pintor: “A diversidade cultural é algo que hai que protexer. Algo que nos enriquece”

Nesta entrevista David Pintor falounos sobre o papel da súa obra na Exposición Ilustramundos, na que a diversidade cultural é o tema central. Segundo o artista en Ilustramundos amósase a diversidade cultural a través dos diferentes estilos pictóricos de ilustradores que proceden de tódalas partes do mundo. Esa mestura de elementos diferentes que, dende o seu punto de vista, é tan enriquecedora para a sociedade.

David Pintor tamén nos achegou información sobre a situación actual da arte e, sen querer, as nosas preguntas leváronnos cara un tema actual que suscita moita polémica: a globalización. David Pintor pensa que a globalización, aínda que en certos aspectos pode ser positiva, está a empobrecer a diversidade de culturas e isto, ao mesmo tempo, está a afectar á arte, antes sempre vinculada coa tradición e coa cultura de cada país. Así e todo, a pesar do papel fundamental que ten a diversidade cultural na sociedade mundial, David Pintor lamentouse pola nimia aparición da diversidade cultural na arte, debido a que o mercado da arte está en mans de xente á que non lle interesa este tema. Unha vez máis os intereses dos grandes magnates impiden visibilizar a verdadeira realidade do mundo.

Geada Ares

S2D

2b1

O perigo dunha soa historia

O acontecemento está composto por diferentes elementos que o conforman e o fan único. Se eliminásemos do noso discurso informativo un deses elementos estaríamos amosando só unha parte da realidade e ao mesmo tempo, estaríamos a enganar ao noso lector pois este pensaría que esa información é a única verdadeira.

Despois de varios días analizando a información, que aparece nos medios de comunicación, sobre o inmigrante cheguei a varias conclusións:

A inmigración non é un tema recorrido nos xornais e cando aparece unha noticia desta temática, soe estar relegada a unha zona pouco visitada polo lector. Existen uns condicionantes políticos, que fan relegar este tipo de información a un segundo plano pois non é moi agradable contar que, por exemplo, só o 25% da xente que cruza o Estreito de Xibraltar, consegue chegar a España. Con todo, a “ocultación” de datos non é o máis grave. Todas as noticias que atopei nos últimos días, falan só de números e das fatalidades de cruzar en patera, mais non aparece ningunha información que faga referencia ás dificultades e ós perigos cos que se atopan cada día os inmigrantes na súa nova comunidade, así como a continua violación dos dereitos do emigrante tanto nos seus traxectos migratorios como durante a súa estancia no país estranxeiro.

Esta reducción da realidade da inmigración está a afectar negativamente á nosa idea do inmigrante. Por isto é preciso abrir os ollos. Así o explica Chimamanda Adichie na súa conferencia: The danger of a single story

Geada Ares

S2D

2b1

A exclusión social nos medios

Nunha ampla proporción de noticias que tratan os medios sobre outras culturas case nunca se produce ese acercamento co Outro para tentar entender os seus problemas. Explícome: cada vez máis hai noticias sobre os inmigrantes son negativas e só inclúen, por dicilo dalgún xeito, a versión oficial dos feitos : “La población gitana que vive en chabolas baja del 33 al 25%”. Polo tanto, o xornalista non coñece realmente o inmigrante e as súas necesidades, coa consecuencia de que as noticias sobre diversidade cultural non están do todo ben contrastadas. Aínda que con todo, esta non contrastación dos feitos ocorre con máis noticias.

E creo que isto se produce pola pouca conciencia que hai no conxunto da sociedade no tema da diversidade cultural: parece que só é noticia aquilo que nós coñecemos. Pero o que ás veces se descoñece é que a multiculturalidade está no noso día a día.

Algo a resaltar como positivo ao meu parecer é a noticia que na semana do 14 tratou o xornal gratuíto Santiago Siete, onde fala da interacción e convivencia das relixións que se practican en Santiago. Creo que neste caso, o acercamento co Outro é salientable. Inclúe varias visións de persoas que falan sobre a súa relixión. Con todo, hai que remarcar que ao ser un xornal de difusión local, quizais conte con maior acceso a estas fontes, a diferenza dos medios máis xerais que traballan con información case sempre de axencias.

Todo isto saqueino en limpo facendo a dieta de medios desde o 14 ata o 21 de marzo, ao igual ca todos os membros do meu grupo de TS que tamén fixeron a mesma labor.

Gesteira Estévez

S2D

2b1

“Semana de actividades”

O traballo sobre diversidade cultural vai collendo o seu camiño. Esta semana estamos ultimando documentación de libros, páxinas web e documentais que poderían ser interesantes para o tratamento do tema. Ao mesmo tempo, tamén continuamos preparando dúas entrevistas que serán esta semana: a David Pintor e Antonio Seijas, dous ilustradores galegos que nos van falar da diversidade cultural na arte , xa que participan na exposición de Ilustramundos.

No marco dos eventos, aparte do ciclo de cine, é posible que preparemos un visionado dun documental seguido dunha tertulia sobre o tema.

E tamén estamos realizando desde o pasado mércores a dieta relacional e de medios, que consiste en ver cantas veces aparece o noso tema do TS nos medios cos que esteamos en contacto. Por agora, as conclusións que sacamos son: escaso tratamento destes temas nos medios e cando se trata case sempre son noticias negativas aos inmigrantes, onde non se produce un contacto co Outro senón que só se nomea a versión oficial. Destacar como excepcións: Cumbre Internacional de debate en La Estila que fala dun proxecto fomentador da multiculturalidade en Santiago coa axuda de estudantes das tres universidades galegas. Ademais, o xornal gratuíto Santiago Siete tamén traía un artigo esta semana que fala das distintas relixións que existen en Santiago e a súa pacífica convivencia (resaltar que nesta había un achegamento ao Outro por parte do xornalista). Que credes vós destes temas?

Esta semana continuaremos coa dieta ata o mércores e faremos as entrevistas para poder sacar conclusións máis acertadas.

Hortensi Gesteira Estévez

S2D

“ILG”

Esta semana no noso grupo TS fomos ao Instituto da Lingua Galega a buscar información sobre o tema do noso traballo, a desgaleguización que se produciu na sociedade galega dende o franquismo á actualidade. Nesta institución recomendaronnos falar co profesor Henrique Monteagudo Romero, da Facultade de Filoloxía, o cal tamén escribiu un libro relacionado coa temática Historia Social da Lingua.

Temos prevista para mañá martes 13 de marzo unha entrevista persoal co profesor anteriormente citado e tamén unha visita para ampliar información á Mesa Pola Normalización Lingüística.

Baamonde Bermúdez, TS S1C