Arquivo do blog

O prezo da utopía sionista

Segundo defenden os sionistas, os dereitos históricos do pobo xudeu sobre a terra de Israel datan de tempos inmemoriais e están consignados en diversos documentos, entre eles na Biblia, o texto sagrado do Cristianismo. Cara ao século XVII AC, Abraham, Isaac e Xacobe, os patriarcas do pobo xudeu, establécense na Terra de Israel, concretándose o pacto divino e a promesa formulada a Xacobe trala súa loita co anxo enviado por Deus.

No 1948, unha Organización das Nacións Unidas (ONU) recen creada, decide purgar as culpas do holocausto favorecendo a creación dun estado sionista con recoñecemento internacional sobre o territorio que habita o pobo palestino. A partición é un feito consumado e os dirixentes do recén creado estado de Israel non se conforman con máis da metade do territorio e con algunhas comunidades árabes en minoría dentro das súas fronteiras. Para reverter esta situación deciden planificar unha guerra que lexitime a expulsión definitiva dos árabes do seu propio chan. É o Plan Dalet, cuxo propósito non é outro que garantir as fronteiras de Israel pola limpeza étnica, expulsión e destrución de vilas, cidades e urbanizacións palestinas.

O plan é executado polas forzas armadas de Israel. As prácticas de exterminio son habituais e utilizadas como ameaza os que se neguen a fuxir. Un cuarto de millón de palestinos abandonan os seus fogares fuxindo do terror sionista.

Dubra Todò, Antón Manoel  T3A S1F

Read the rest of this entry

Sempre nos quedará a radio

Coa suba deste último post remata o noso traballo de ProT, un traballo no que demos bastantes voltas ata atopar o camiño, e que mesmo unha vez nel, nos perdemos nalgunhas ocasións.

O dito, ao T3A costounos chegar, pero chegamos. Cumprimos co proposto, 3 entrevistas a un total de 5 compañeiros de clase que se prestaron moi amablemente a relatar como foron as súas experiencias cos seus respectivos traballos de ProT en COGAMI, IGAXES e AGADEA. As 3 entrevistas xa foron remitidas á emisora, para a súa pronta emisión. Tamén realizamos a pequena peza audiovisual coa intención de dar a coñecer e difundir a labor de Cuac FM, da cal nos sentimos moi orgullosos e que tamén remitimos a Cuac vía Facebook para que eles a difundan nas súas redes sociais.

Non foi doado traballar, as negociacións con Cuac levaron tempo, bastante máis do esperado, debido á súa estrutura organizativa de tipo horizontal; non había un xefe ao que dirixirse e co que negociar directamente, eles mesmos tiñan que decidir cousas entre todos antes de pórse a discutir con nós. Bueno, con Antón, xa que outro dos problemas do que nos demos conta sobre a marcha foi que as negociacións pola nosa parte recaeron case que exclusivamente no compañeiro Dubra. Resultaba lóxico, tratábase dunha persoa que xa traballara en Cuac, polo cal tiña un nivel de confianza maior que calquera membro do resto do grupo para negociar coa xente da emisora, porén non resultou xusto, xa que así o traballo non recaeu de xeito equitativo en todos os integrantes do grupo.

De todos xeitos, unha vez definimos ben as actividades, a realización das mesmas non nos deparou moitos infortunios. Dende o T3A podemos dicir que quedamos contentos de ter colaborado con Cuac FM, e mesmo algúns dos membros se plantexan volver a colaborar coa emisora a nivel individual. Porque é bonito pensar que sempre se pode volver a unha radio feita por e para os cidadáns.

Por último, aquí deixamos enlazados o documental sobre CuacFM e as entrevistas a AGADEA, COGAMI e IGAXES.

Os parrulos xornalistas despídense (polo momento) de CuacFM.

Antón Dubra, Uxía Estévez, Lara Fernández e Lidia Fernández.

T3A

Prisciliano. O galego gnóstico-cristiano

Prisciliano descubriu o cristianismo primitivo con tinguiduras xudaicas, maniqueas e orientais, e fundou unha comuna ascética onde se meditaba, deixábase participar ás mulleres e non se prohibía o matrimonio entre cregos, condenaba a escravitude e rendía culto á natureza. Á súa volta a Galicia, as súas doutrinas estendéronse até Portugal e inquietaban á Igrexa. Condenado e supostamente enterrado en Compostela, saberemos quen se oculta na tumba compostelá? Nun ano normal Santiago recibe case dous millóns de peregrinos. En Ano Santo poden chegar até cinco millóns de peregrinos. Quen se atrevería a remexer os alicerces que sosteñen esa armazón social, económica e tamén espiritual?

Segundo Enrique Alarcón, -profesor de Filosofía na Universidade de Navarra que descubriu unha inscrición do século I co nome Jacob no sepulcro do Apóstolo en Santiago de Compostela- pódese confirmar que o apóstolo Santiago cumpriu o mandato de Xesús cando lles encargara saír de Xerusalén e ser as súas testemuñas até o fin da terra (Finis Terrae). Existen, xunto a esta, outras probas do paso do apóstolo por Santiago e o seu posterior enterramento?

Creo que o mandato de Xesús debeu ser máis simbólico que literal, ou senón debíalle ter especificado se tiña que predicar ata este Finis Terrae ou até o Finis Terrae francés. E se a maiores do corpo, trouxeron no século I a pedra… non me estraña que tardaran 400 anos en chegar. A tumba e o camiño de Santiago foi un fenómeno idóneo para reforzar a idea dunha Europa cristián fronte á expansión ideolóxica e militar doutra relixión. Que realmente estea alí o corpo de Santiago o maior é unha cuestión de fe, e a fe non se somete ao carbono 14 nin ás probas de ADN, porque daquela pasa a ser ciencia, e non é opcional crer.  

(X.M. Pereiro)

Dubra Todò, Antón Manoel  T3A S1F

XOSÉ MANUEL PEREIRO ABRE A “FALSA” TUMBA DO APÓSTOLO SANTIAGO

Image

Algunhas teorías propoñen que é Prisciliano quen fica enterrado en Santiago de Compostela, outras din que nos Mártires en Pontevedra e ata que podería estar en Santa Eulalia de Bóveda. Cales son os argumentos que sosteñen que é Prisciliano de Ávila e non Santiago apóstolo quen descansa na capital de Galicia?

Sería moito máis lóxico que se desenvolvera un culto arredor do enterramento dun líder relixioso coñecido, sobre todo dun líder relixioso ao que non se podía seguir publicamente, como Prisciliano, que sen dúbida foi enterrado ou nos Martores ou noutro sitio da entón Gallaecia. A Igrexa Católica foi especialista nese tipo de reciclaxes. O solsticio de inverno converteuno no Nadal, ergueu ermidas nos castros, cruceiros nos camiños…

Por que é tan forte a oposición da Igrexa á hora de facer a proba do carbono 14? Se cadra é que temen que estea enterrado este revolucionario do Cristianismo? Son santos herexes os que teñen máis sona, e os herexes, santos fracasados, como opina Sánchez Dragó? 

Cando a Igrexa se someteu a este tipo de probas saíu trasquiada. É normal, na Idade Media houbo tal tráfico de reliquias que se podían ter construído sete ou oito cruces cos restos conservados atribuídos á santa cruz. Se hoxe se falsifican cousas, cos controis que hai, imaxinemos daquela, no que o único que importaba era a fe. Á mais que improbable historia de que os discípulos de Santiago se lles ocorrera trasladar o cadáver desde Palestina ata aquí, onde non se lle perdera nada, nas condicións de transporte e conservación da época, hai que engadir que o corpo “santo” se agachou dos protestantes no século XVII (cito de memoria) e que logo tardou en atoparse ducias de anos -e a ver o que se atopou, pois aí pode estar calquera cousa, de calquera época.

Que realmente estea alí o corpo de Santiago o maior é unha cuestión de fe, e a fe non se somete ao carbono 14 nin ás probas de ADN, porque daquela pasa a ser ciencia, e non é opcional crer.

S1F

Cuac FM: Acercándonos a la verdad

Tras nuestra visita a las instalaciones de Cuac FM el pasado 5 de abril, pudimos conocer en primera persona el funcionamiento de la radio comunitaria y la situación actual de éstas en el Sector de la Comunicación.

 Además de poder observar cómo se realizan los programas de radio, tuvimos la oportunidad de hablar con los responsables de la emisora, en especial Mariano Cabarcos, que nos explicaron el concepto de radio comunitaria, afirmando que los responsables de este tipo de medio son todas las personas que participan en él de un modo u otro. Por otra parte, nos hablaron de la problemática con la vigente Ley audiovisual que prohíbe todo tipo de publicidad o promoción en estos medios y, además, nos explicaron las facilidades que Cuac FM ofrece a los que quieran emitir un programa de radio o quieran convertirse en socios de la comunicad.

Para finalizar con nuestra aportación, esta semana hemos entrevistado a algunos compañeros de clase que participaron en diferentes asociaciones como COGAMI e Itínera para saber cómo fue su experiencia y lo que aprendieron allí con este trabajo. El objetivo de estas entrevistas es emitirlas en varios microespacios en Cuac FM y poder dar a conocer las diferentes opiniones sobre el trabajo realizado de nuestros compañeros.

 Actualmente, nos encontramos editando el mini documental que recoge todas las declaraciones que nos proporcionaron y varios planos del exterior de las instalaciones y del interior del estudio en el que se estaba emitiendo el programa de “La Medina”. Podréis visualizar este documental en el próximo post que subiremos aquí.

ProT T3A

El Proyecto Venus y la comunicación

Continuamos con nuestras entrevistas sobre el Proyecto Venus. Si en un primer lugar nos llamó la atención que el Proyecto Venus persiguiera una “unificación de las culturas”, lo siguiente en lo que nos fijamos fue en que en su página web afirman queen esta nueva forma de sociedad “se educará a la gente con un lenguaje más preciso y productivo”. Desde The Venus Project afirman que “el lenguaje que utiliza la persona promedio es inadecuado para resolver conflictos, pero el lenguaje científico está libre de las ambigüedades y los conflictos que se encuentran en el lenguaje cotidiano, regido por la emoción”. Como con las culturas, nos preguntamos: ¿hasta qué punto es esto realizable? Esta vez hemos recurrido a Alberto Saco, sociólogo de la Universidad de Vigo, para preguntarle sobre la comunicación en el Proyecto Venus, y por extensión, en sociedades utópicas similares a la diseñada por Jacque Fresco.


Una lengua más científica y única para todos los humanos, un diseño de la sociedad y la unificación de todas las culturas en una sola. Como afectaría al ser humano el hecho de comenzar de nuevo eliminando nuestro pasado como propone el Proyecto Venus?

 La eliminación del pasado sólo se puede entender como eliminación de la “memoria colectiva”. En cuanto al diseño de la sociedad, es algo fuera del alcance de cualquier organización por lo que tenemos visto en el pasado (igual los del Proyecto Venus lo han olvidado). La cuestión de la unificación de culturas es compleja. De hecho, la globalización y la adopción por parte de todo el mundo de la cultura occidental lleva consigo la reacción de cada idiosincrasia local, dando como resultado una infinita diversidad “subcultural” dentro del “sistema-mundo”. Por otra banda cada cultura asimilada por occidente está introduciendo nuevos valores y pautas al interior de las partes más occidentalizadas. La única manera, en mi opinión, de “empezar de nuevo” sería “acabar con todo” antes.

Como sería la comunicación en un sistema tan “bien” diseñado?

No lo concibo como posible (ni deseable siquiera), pero sería algo así como si nos comunicáramos solamente en sentido abstracto (mediante fórmulas matemáticas, por ejemplo).

Se podría adquirir algo positivo de este proyecto utópico para mejorar la comunicación en la sociedad actual, o por el contrario crearía una distopía a nivel global?

En realidad el mundo está cambiando por si solo. Cualquier intento de controlar un proceso caótico está abocado al fracaso. Por el contrario, cualquier esforzo por intentar comprenderlo puede ser de gran ayuda para adaptarse creativamente a las nuevas circunstancias, introduciendo más diversidad dentro de la unidad, unidad que de hecho ya existe sin que nadie tenga que diseñarla (otra cosa es que tengamos conciencia de ello, claro).

 S1F

Medios comunitarios: Inimigos do establishment

Contábanos hoxe Mariano Cabarcos, de Cuac FM a historia de Merindad de Valdivielso, un concello da provincia de Burgos de 432 habitantes, na súa inmensa maioría vellos. Un pobo moi pequeno que pode presumir dunha inmensa cultura e unha comunicación extraordinaria por medio dunha peculiar radio comunitaria. Para facernos unha idea: Se unha veciña quédase en pleno inverno illada na súa casa por mor da neve unha chamada á radio fará que outros veciños que escoiten a mensaxe ao vivo vaian ao rescate da señora. True story.

ImageComa se caese un meteorito, Jokin Garmilla aterra en Valdivielso en 2001 para mudar o xeito de comprender a información e comunicación dos lugareños fundando a Radio Valdivielso. Cada mañá Jokin encargábase de espertar aos valdevilsianos e informarlles do tempo, das novas máis importantes e dos eventos que se van dar na bisbarra burgalesa. Un medio de comunicación exclusivo para 400 persoas por e para o pobo.

Cada personaxe que pasaba preto do pobo era levado á emisora, a xente tiña ao seu dispor unha cantidade moi grande de información diferente. Economistas que explicaban dun xeito máis sinxelo a crise ou famosos que se achegaban para contar as súas experiencias no val crearon unha conciencia e un nivel cultural nos habitantes que antes non imaxinaban. Un labor social moi importante que tiña data de caducidade.

No ano 2010 o concello decide non renovarlle a licenza á emisora entendendo que esta politizouse. O PP e o PSOE deciden silenciar a voz que acompañou aos veciños durante 9 anos. Non o podían controlar.

Image

Agora dende internet, pretende recuperar a dignidade do medio rural e transmitir aos seus escasos habitantes que o

envellecemento, a despoboación e en ocasións o esquecemento institucional que padecen, son causas contra as que se pode e se debe loitar con vehemencia.

http://radiovaldivielso.es/

ProT T3A

¿Es el Proyecto Venus culturalmente realizable?

Cuando conocimos el Proyecto Venus, uno de los conceptos que más nos llamó la atención fue el de “cultura global igualitaria”.  Muchos teóricos de modelos de sociedades futuras como Jacque Fresco hablan de una “unificación de todas las culturas”, para evolucionar a un sistema en el que el bien común fuese primordial. ¿Sería esta intención capaz de convivir a la vez con la diferenciación de las culturas de todo el mundo o derivaría en la muerte de las mismas?

Para resolver nuestras dudas, hemos contado con la ayuda del sociólogo y profesor Doctor en la Universidad CEU San Pablo Francisco Javier Hernández. Para Hernández, el proyecto Venus de Fresco y Meadows pretende “crear un sistema donde muchas influencias sociales quedarían eliminadas, algo que iría en contra del propio concepto de sistema y, por lo tanto en contra del propio ser humano y del entorno donde vive”.

Según el sociólogo Zygmunt Bauman,  la cultura tiene tres dimensiones: “La primera dimensión de la cultura es un concepto jerárquico:  no todos los hombres pueden alcanzar el mismo nivel cultural porque ésto depende de sus capacidades y de las del entorno en que vive. Por eso hablamos de que alguien es más culto que otro. Estas desigualdades no son propias del ser humano. Desde esta perspectiva vemos irrealizable el Proyecto Venus”.

La segunda dimensión implica la existencia de rasgos que nos hacen diferentes:  “No es posible eliminar la influencia histórica y costumbrista, estaríamos hablando de resetear la historia. El proyecto Venus habla de eliminar lo político, algo que es imposible porque el ser humano es un zon politikon, un ser que vive en política, social por naturaleza”.

El tercer nivel es el que más se acerca al Proyecto Venus: “comprender que la cultura es lo que une a los seres humanos, es propia del hombre y, por lo tanto, existen unos elementos comunes. Por otra parte estos elementos comunes son propios de cualquier sistema. Desde esta perspectiva estaríamos hablando de una cultura universal base, pero esta cultura jamás eliminaría la dimensión diferencial”

Para Hernández, la conclusión es clara: “Mientras la cultura siga siendo por naturaleza sociológica (y esto jamás va a cambiar), el Proyecto Venus seguirá siendo una utopía y un planteamiento con muchos errores de base”.

S1F

CUAC FM: Os parrulos seguen no aire

Como xa avanzamos noutro post, o noso ProT é comunicarnos con vós, e a través de vós, mediante CuacFm.

Despois de falar cos membros desta emisora, éstes decidiron que as actividades que propuxéramos eran totalmente adecuadas. Vexamos: o que vamos a facer é realizar microespazos de 10 minutos que serán emitidos entre programa e programa. Polo de agora, aínda estamos a traballar nestes miniproxectos, polo que non vos podemos desvelar cómo serán cando salgan da fábrica. Por outra banda, tiñamos pensado facer un documental sobre a emisora. Pensabamos describir e mostrar o traballo, o día a día de CuacFm e os seus membros, pero tamén nos demos conta de que poderíamos aproveitar algúns dos vosos proxectos, para mostralos. Polo tanto, gustaríanos moito que nos facilitárades certa información e documentación, ademais da vosa imaxe e voz. Pretendemos facer un mini documental no que teñamos voz propia, e así, poidamos recopilar ou resumir todos os vosos traballos e os seus frutos. Que vos parece?

Ademais, CuacFM invitounos a participar nun proxecto, que segundo eles, pode ser un gran traballo de investigación xornalística. Deste tema non vos podemos avanzar máis, pois mesmo para nós é aínda un misterio. Pero un misterio ansiado, pois é un exemplo de confianza nos alumnos. Sen embargo como xa vos dixemos, este asunto aínda ten que ser debatido, pero esperemos que, no caso de facelo, logremos elaborar un bo produto de comunicación.

ProT T3A

The Venus Project: Un futuro sin dinero

¿Os imagináis rediseñar la forma de vida de toda la humanidad?¿Sin guerras, ni pobreza o hambre? ¿Una sociedad que viva en ciudades sostenibles y eficientes, en armonía con la naturaleza, que emplean las tecnologías más limpias? Un descabellado cuadro futurista es lo que nos pinta Jacque Fresco con el Proyecto Venus cuyo eje principal sería la implantación en el mundo de la Economía Basada en Recursos eliminando la moneda y estableciendo una nueva cultura global igualitaria para todos los seres humanos. Este modelo de sociedad se sustenta en dos conceptos principales: La EBR (Economía basada en recursos) y una nueva ingeniería social global.Image

La EBR es un término acuñado por el propio Jacque Fresco basado en “un sistema económico holístico en el cual todos los bienes y servicios están disponibles sin el uso de dinero, créditos, trueque o cualquier otro sistema de endeudamiento o servidumbre” como si hubiese encontrado la panacea a la crisis. Al vivir la Gran Depresión su experiencia le inspiró en el desarrollo de estas ideas con las que afirma que no habría escasez de recursos, cosa que no se puede garantizar de ninguna manera ni propone una viabilidad del sistema. Sólo premisas. Donde no hay escasez no hay acción humana, y donde no hay acción humana no hay ser humano. Por tanto, las ideas propuestas por Fresco son distópicas porque, de poder llevarse a cabo, ocasionarían la destrucción de la humanidad.

Con la implantación de una lengua más científica para todos y una única cultura global intenta erróneamente modificar todo el conjunto de circunstancias que comporta una sociedad, formada por millones de individuos y sus respectivas culturas que serían eliminadas.

¿Pensáis que se podría construir una nueva civilización a nivel mundial de estas características?

Read the rest of this entry

CuacFM: Parrulos radiofónicos

O grupo titorizado T3A ten algo en común: a paixón pola radio; así que cando na listaxe de asociacións dispoñibles atopamos a CuacFM, resultou sinxelo saber que unha colaboración coa emisora sería o proxecto no que máis ilusión e ganas poríamos.

MicroRadio

Que é CuacFM?

Coido que non hai mellor presentación que a propia, podedes ollala aquí.

Qué queremos facer?

Non nos levou moito tempo chegar a conclusión de que nunha emisora de radio, o lóxico sería facer contidos de radio. Logo de poñernos en contacto cos de Cuac, chegamos ao acordo de realizar varios microespazos de 10 minutos de duración. Resultou a solución idónea, xa que para nós son máis sinxelos de resolver e eles andan algo escasos dese tipo de espazos (os cales emiten como separación entre programa e programa). O contido dos microespazos aínda está sendo discutido, pero a nosa idea sería falar dalgúns dos proxectos que estades realizado o resto de vós coas asociacións que escollestes. Porémonos en contacto con vós en breve para ver se estades interesados en contar as vosas experiencias.

Pero o titorizado T3A tamén queremos coñecer o que acontece cando se apaga a luz vermella: cómo funciona unha radio comunitaria? cales son as diferencias respecto ao resto de radios? Para iso iremos máis aló das ondas hertzianas e porémonos mans á obra coa realización dunha pequena peza audiovisual.

Estes parrulos comezan a súa colaboración en Cuac FM porque lles gusta a radio. Porque estimula a imaxinación. Acompaña incondicionalmente. Ten o poder de multiplicar significados, unha soa palabra pode xerar miles de interpretacións, o cal abre debates e convida a pensar. Porque é o medio de comunicación por excelencia, o de máis íntima chegada, o de máis pronta resposta, o que crea climas, o que permite soñar.

ProT T3A