Arquivo do blog

Di que no

No, una película basada en hechos reales sobre el final de la dictadura chilena nos muestra cómo se puede llegar a cambiar la forma de pensar de la sociedad. El 5 de octubre de 1988 los chilenos tenían convocado un plebiscito en el que no había pregunta sino que tenían la siguiente frase: Presidente de la República- Augusto Pinochet Ugarte. Y debajo del nombre un SI y un NO. Por lo que se votaba si querían la continuidad del régimen o su fin. El miedo y terror difundido durante la dictadura auguraban una victoria del SI. Pero por primera vez en quince años la televisión le concedía quince minutos a la candidatura del NO para difundir su propuesta entre las veinticuatro horas del día. ¿Cómo convencer a una sociedad asustada de que el NO es la opción buena?

Imagen

Aquí entra la función de René Saavedra (interpretado por Gael García Bernal), un joven publicista que consigue cambiar la estrategia publicitaria del NO. Muestra como la publicidad necesita una toma de contacto con las personas, saber lo que quieren, anticiparse a sus pensamientos. Se hace una diferencia de los diversos sectores que se encuentran en una población, ya que un anuncio no puede ir dirigido igualmente para los jóvenes que para las personas mayores de edad. Buscan un cambio de imagen que muestre las ventajas de su candidatura. Muchas veces para convencer de algo a alguien no se recurre a lo negativo, a arremeter contra el rival (estrategia que tenía la oposición en el inicio de la película), sino que se habla de temas positivos, se alude a la alegría, la felicidad del cambio.

Es curioso ver como la publicidad puede provocar un cambio histórico en la política de un país, como se puede convencer a la sociedad de que realmente tienen que votar por el cambio y volver a la democracia. Esta manipulación en las personas se produce constantemente en la publicidad, nos hacen dependientes de una serie de productos que realmente podemos vivir perfectamente sin necesidad de usarlos. Por eso uno de los factores desde mi punto de vista fundamental en la publicidad es la comunicación entre el anunciante y el consumidor, para de esta forma saber qué es lo que puede necesitar.

Os pongo este enlace donde explica de una forma más clara el proceso de promocionar un producto.

http://publicidadresumida.wordpress.com/1-vamos-a-probar/sectores-que-intervienen-proceso-publicitario/

García Chouciño, Alejandro 141 C05

“La alegría está en sus manos”

En España, a gran maioría quéixase da situación actual. O paro, a pobreza, a crise, a desaparición de empresas… Pero dentro desa gran maioría, a inmensa parte non fai absolutamente nada para intentar cambiar esa situación. “Para que, se total non vai servir de nada?”, pensarán. Pero o caso é que, se todos pensamos así, obviamente non nos van a escoitar, porque estamos en completo silencio.

b5ba66a963c1a1b50ec153fb92c6d9cb51d02836b4b81

“No” (2012), unha película de Pablo Larraín, trata sobre a campaña que levan a cabo os líderes da oposición chilena cando o dictador Pinochet, debido á presión internacional, se ve obligado a convocar un plebiscito. O protagonista, René Saavedra, é un publicista que forma parte do equipo que levará a campaña en contra de Pinochet, o NO. Este filme fai ver que unha minoría que ademais, neste caso, está controlada polo poder dictatorial, é capaz de crear o suficiente ruido como para facerse oír. Un non se pode rendir antes de comezar, ten que loitar ata que non lle queden forzas, para intentar cambiar aquilo que o perxudica. Tamén creo que esta película é un bo exemplo de que o pobo é realmente o que ten o poder, e que é o que ten que levar as rendas do seu destino. Ninguén pode sobrepoñerse a el, e si o fan, hai que levantarse contra os opresores.

NO

Outra das cousas que nos mostra este filme é o poder dos medios de comunicación de masas e da publicidade. É incrible ver como podemos ser facilmente manipulados por un bando ou por outro na medida que van presentando os seus argumentos en contra da oposición, como se van deixando podres uns a outros. Hoxe en día, todo o que saia na televisión, na radio e na prensa vai á misa. Dá medo pensar que podemos ser manipulados en calquera momento, que dende os medios nos poidan enganar con tanta facilidade. Unha clara proba atopámola no falso documental dirixido por Jordi Évole, “Operación Palace”, e que foi emitido o pasado domingo. Con el non só pretendía mostrar unha falsa teoría do acontecido no 23-F, senón a facilidade que teñen os medios para manipularnos e a debilidade das nosas mentes ante todo o que eles din.

Nostalxia: a dor dunha vella ferida

Non será necesario afondar demasiado na trama da película “No”, xa que o fixeron antes outras compañeiras. En liñas xerais, pódese sintetizar que o centro da mensaxe é o poder da palabra. Máis que da palabra pode que da mensaxe en xeral, da creación dunha mensaxe atractiva.

A idea para articular a mensaxe digamos que se pode sustentar nun contido máis profundo e duro de tratar, como sería neste caso falar das torturas, da represión ou da dor en xeral; ou ben apelar a unha emoción, a un desexo. Que é o que as persoas de Chile máis botaban en falta? Cal era a súa nostalxia, a súa dor? A alegría. Unha vella ferida. Búscase librar a un pobo do medo que leva sufrindo durante anos e concentrar todas as promesas de todo o bo nunha única palabra, “no”, e nun único acto para acariciar a alegría, votar.

Mais como o que se está a prometer é a alegría, un concepto xeral, que se supón vai nacer coa democracia, estase a vender unha idea que non se deriva necesariamente. O protagonista, o encargado de orquestrar os 15 minutos de alegría televisiva, sábeo. Para el, o proceso de vender este produto (porque ao final a democracia véndese como iso, como un microondas) non vai a culminar nun verdadeiro cambio. Isto exemplifícase na repetición da frase: “O que van a ver a continuación está enmarcado no contexto social do Chile actual”en tres momentos moi diferentes, un deles ao final da película, para vender a mesma idea as tres veces. Porén, dedúcese que pouco cambiou trás a vitoria. Unha vitoria, por outra parte, que no filme se lle atribúe a un grupo de publicistas unicamente, cando a maior vitoria é a do pobo.

el-roto-espacio-reservado-para-publicidad

Ao pensar no fondo do asunto, no poder da publicidade e dos medios (que moitas veces acaban sendo publicidade tamén) a cousa asusta. E é que teñen a capacidade de controlar de forma implícita a nosa concepción da realidade, sobre a cal din que se fundamenta a nosa liberdade. Non hai máis que ver o exemplo de Goebbels, o ministro encargado da publicade na Alemaña nazi, que aínda que se cuestione se realmente foi tan importante na construción do discurso nazi, deixou escritos once principios para a propaganda, cos cales se poden analizar moitos métodos da comunicación de hoxe en día. E isto asusta. Asusta dobremente porque non é só que teñan o poder de facernos crer algo, de crearnos unha emoción, é que tamén o teñen para o contrario, para ocultala, para facer pasar por normais cousas que non o son. Que as inxustizas parezan menos inxustas, que o anormal sexa máis normal. Desconfíen e pensen, sempre.

“Sobre todo examinen o habitual. Non acepten sen discusións as costumes herdadas. Ante os feitos cotiáns, por favor, non digan: “É natural”. Nunha época de confusión organizada, de desoren decretado, de arbitrariedade planificada e de humanidade deshumanizada… Nunca digan: “É natural”, para que todo poida ser cambiado.” – Bertolt Brecht

TUBÍO REY, OLAIA 143 C04