Arquivo do blog

Encuentros que marcan (II)

¿Quién recorre Roma paseando u observa el caótico tráfico a través de las ventanas de un coche o un autobús? ¿Quiénes son las miles de caras que se apiñan en el metro o en los tranvías? Gente normal, de todas las edades y clases sociales, desde los parados hasta los miembros de la aristocracia: el camarero racista, el periodista inmigrante, el que oye voces en el cementerio, el anciano que está a punto de ser abandonado por su hijo en una residencia, la escasa memoria de un enfermo de Alzheimer, el joven que coge el autobús y descubre la locura del mundo, la sublime belleza de las ruinas, y los vagabundos.

En el filme aparecen diferentes personajes en diferentes situaciones y escenarios dentro de la ciudad que llevan a cabo distintos encuentros. La comunicación entre los variados personajes depende de su confianza y de su grado de relación.

Se aprovecha ese multiculturalismo que hay en Roma para dar pie a diferentes historias. La convivencia entre romanos y no romanos. En este sentido, el tema de la inmigración está muy presente: tanto en la escena del autobús y el abordaje del periodista, como la escena familiar entre una chica que quiere cortar con su novio y su madrastra africana o como en la escena del restaurante en el que el dueño no quiere que un inmigrante utilice el baño.

Se observan formas comportamientos, itinerarios y encuentros de la cotidianidad: el periodista que sigue un guion organizado de lo que va a decir; el hombre que visita frecuentemente el cementerio; el trabajador despedido al que su mujer, ignorante del asunto, le preparada el desayuno como cualquier otro día normal.

El conocimiento de estas prácticas cotidianas nos permite deducir cuáles son mayoritarias en la vida social del hombre y cuáles van ligadas a cada cultura.

Piñeiro González, María José T6B S3B

Encuentros que marcan (I)

Sea en Londres o en Hong Kong, los encuentros que se narran son del todo fortuitos e inesperados y surgen de personajes que no compartían un pasado en común. Eran completos desconocidos pero al final todos se entrelazan y se ven sumidos en el engaño. De todas formas, en ambas situaciones, los encuentros marcarán de una forma decisiva los procesos cotidianos de los propios protagonistas y trastocarán sus itinerarios fijos (idas y venidas del trabajo a casa y de casa al trabajo interrumpidas por encuentros en puestos ambulantes de comida o en calles desiertas bajo la lluvia).
No es la única coincidencia, los contextos también son similares y se repiten constantemente: la calle, el trabajo, una cafetería, las escaleras de un apartamento, una habitación,…En definitiva, la praxis de la vida cotidiana en dos lugares del mundo y en dos culturas distintas.
Además, en ambos casos las actitudes de los personajes son cuestionables. En el “mundo de la vida” que propugnaba Habermas, algunos significados dejaban de funcionar como recursos de percepción, valoración y acción, y eran identificados como temas susceptibles de discusión y cuestionamiento. En Following y en In the Mood for love se pueden extraer ejemplos de ello. Tanto el afán de perseguidor de Bill o la estafa de los cómplices como la intensa relación entre Chow y Su, son actitudes socialmente inaceptables. Las normatividades sociales y las convicciones culturales lo hacen así. Motivo que conlleva a ambas historias a refugiarse en la clandestinidad y el secreto.
En todo caso, son historias que nacen de situaciones tan comunes a la conducta humana que nos son familiares, las entendemos e incluso nos identificamos: apoyarse y consolarse en una persona que padece la misma situación que tú; ser engañado por alguien en quien confiabas.
Asimismo, a través de las prácticas cotidianas que se plantean, podemos extraer nuevas formas de “hacer” y “no hacer” que sirvan para la construcción del bien común. Construir a partir de las ruinas. Las respuestas a qué hacer en caso de ser engaño por tu pareja o cómo actuar cuando caímos en nuestra propia trampa las podemos sacar de estas experiencias. Las moralejas del “mundo de la vida”.

Piñeiro González, María José T6B S3B

Isto é todo, amigos!

Este post chega un pouco tarde. Realmente, non queda moito máis para contar do noso proxecto. As actividades están feitas, a memoria tamén e só fica dar media volta para pechar definitivamente a porta do S3B.

Agora, ademáis dos documentos recabados e producidos, só nos queda a experiencia. Comprendimos máis as dinámicas de exclusión, desenganamos un pouco sobre os propios preconceitos que tiñamos artellados arredor da drogadicción e, por último, aprendimos un pouco máis sobre o común, sobre traballar en común. E isto aplícase tanto aos organismos dos que botamos man para o proxecto como ao propio traballo xa que, como a maioría de vós saberedes, coordinar a varias persoas nunca é fácil. Precísase man esquerda e implicación por parte de todos os membros.

Nesta última semana cada un de nós andivo a recolectar neste blogue as súas aportacións. Dentro de nada, a coordinadora enviará as memorias individuais de cada un ao profesor, para que este poida xulgar.

Só queda pois, pechar este capítulo co rogo dunha avaliación xusta e positiva. Constructiva e comprensiva.

E, a vós, aos poucos que vos aventurástedes a abrir os nosos breves reportes quincenais e lernos…

Moitísimas grazas pola atención prestada!!

S3B

ADEGA: Conclusións Finais.

Non se cumpriron as nosas expectativas. A nosa colaboración con ADEGA baseouse en: asistencia a talleres de reciclaxe en colexios; realización dunha reportaxe con vídeo; e tradución de contidos web ao galego.

ADEGA preséntase como unha vía alternativa de desenvolvemento ecolóxico que loita pola defensa social e política do medio. Os seus socios están subscritos á revista trimestral CERNA (revista que informa sobre as cuestións ambientais que son noticia e  as posición que toma a asociación). Neste sentido, botamos en falta algo máis práctico nas actividades. Algo que nos somerxera máis nese activismo e achegamento coa comunidade.

Algúns erros internos que divisamos foron principalmente no referente á capacidade de cobertura e apropiación e a comunicación interna. Por un lado, non lle prestan atención e demasiado interese ao uso de redes sociais: teñen Facebook e Twitter, cos que pretenden informar das súas actividades e atraer seguidores e socios potencias, mais non lles dan un uso eficaz (debido en parte ao descoñecemento e inexperiencia neste campo das teconoloxías).  Por outro lado, entre eles mesmos písanse os roles e xerarquías e non se comunicaban, o que dificultaba asemade a comunicación co noso grupo: coñecemos un modelo organizativo que non funciona adecuadamente.

De todas formas, a relación cos membros foi cordial e amigable. Algunha vez que outra comentábannos os seus enfrontamentos cos medios. En concreto, falaron de La Voz de Galicia, xornal que deixou de tratalos nas súas páxinas por conflitos con algún dos directivos.

En resumidas, este primeiro contacto cunha asociación foi unha experiencia proveitosa, a pesares de ter problemas de negociación nun principio e de non tratar máis polo miúdo a súa labor coa sociedade e a política.

T6B

Drogadicción: memoria

Estes últimos días foron algo abafantes. Mudamos de actividade ao ver que ía ser inoperativo realizar unha exposición o día 30. Estamos dándolle os últimos retoques ao glosario sobre drogadicción -a actividade pola que trocamos a exposición-. Nestes días, tamén entrevistamos  Carmen Avedaño -presidenta e coordinadora da Fundación Érguete-Integración-. Recollimos as súas palabras e pronto poderedes ver as súas declaracións neste blogue.

Por outro lado, seguimos ás voltas coa memoria. Require certo traballo botar a vista atrás para recoller todo o sembrado ao longo deste cuatrimestre. Aínda así, sempre é algo necesario.

No anterior post grupal facíase alusión á relación de Marcial Dorado co actual presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo. O político aseguraba que iso pasara hai moito tempo, e que non sabía que estaba a tratar cun narcotraficante. Ou, o que é mellor, que daquela non estaba inmerso nesas actividades criminais.

Lonxe de cuestionar ou non a veracidade das súas palabras, o que queremos remarcar é a necesidade de non esquecer. Non esquecer nunca o perigo das drogas, non esquecer nunca quen é Marcial Dorado, quen son os culpabeis da xeración perdida dos 80. Lembrar, lembrar sempre todo o que se pode perder cun simple momento de falta de control.

S3B

Drogadicción: os amigos da droga

O pasado luns saían á luz unhas fotos do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, acompañado do contrabandista Marcial Dorado durante os anos 90. A resposta cidadá non se fixo esperar e ao enfado e descontento xerado temos que engadir a petición da oposición de que Feijóo abandonase a presidencia. Unha das principais voces que quixeron recoller os medios de comunicación foi á da presidenta da Asociación Érguete, Carmen Avendaño. Carmen, á quen teremos oportunidade de entrevistar para o noso traballo de TS, leva toda unha vida loitando contra o narcotráfico, polo tanto ninguén mellor que ela para dar a súa opinión.

Aínda que Carmen declarou en varias entrevistas que non ten por que dudar da palabra de Feijóo ao este afirmar que non coñecía as actividades de Dorado, deixa ben claro que en Galicia no ano 87 todos sabían donde procedía o patrimonio de Dorado, a quen denunciou ela mesma ata en tres ocasións.

Isto lévanos a reflexionar que ao inmenso problema da drogadicción súmaselle outro non menos importante, o tipo de relación que existe entre a clase política e os narcotraficantes. Érguete ou Proxecto Home empregan todas as súas forzas para recompor a vida de todos aqueles que caeron nas drogas e na prevención de futuros casos. Mais para que todos os esforzos sexan efectivos precísase contar co apoio dos gobernantes, que moitas veces non sabemos claramente de que bando están. Como declarou Carme “hai que ter coidado con quen se fotografía un”.

Imos pornos en contacto con Carme Avedaño para realizarlle unha entrevista sobre todos estes temas e que vos deixaremos nun post para que poidades acudir a ela.

S3B

Calma tensa

La comunicación es algo indispensable para todo, pero es potencialmente importante cuando colaboras en determinados ámbitos o simplemente se necesita acomodar una organización de trabajo. Esta característica nos ha fallado. Mi grupo, que como sabéis está trabajando con una asociación ecologista, ha constatado que la asociación no sabe detrás de lo que anda. Hay una falta de comunicación interna bastante considerable. Después de que colaboráramos con ellos en las salidas a los colegios que pudimos, nos han mandado hacer una traducción de una web portuguesa, de la que nos han llegado noticias dispares: primero eran unos apartados y seguidamente, a los pocos días, eran otros a mayores. Al final, tras hacerlo en modo exprés (lo  querían “antes de que marchedes de vacacións”) decidimos hacer los contenidos de la primera opción.

Ahora tenemos otro foco abierto. Después de asistir como dije a estas actividades, nos han comunicado (apresuradamente, pero al menos lo hicieron) que hay que realizar un video y una crónica para próximos días. El problema no es esa actividad en particular, es que tenemos un calendario bastante repletillo.

Otro de los puntos débiles es la reticencia a la colaboración. Se les ha presentado la posibilidad de colaborar, a petición de la docencia, en el blog. Estamos tratándolo, pero en un principio han mostrado bastante reticencia. Queda pendiente para después de estos días de break. Su control sobre las horas trabajadas, eso sí es mínimo y tenemos problemas para saber cuándo hay actividades de campo, no nos avisan. Ahora se ha decidido, junto con el cronograma, no acudir más y trabajar hasta el final en otros aspectos.

Ellos tienen una conciencia diferente de la idea principal y primitiva de este trabajo o colaboración, en un principio no sabían que nuestros horarios presentaban incompatibilidades con las prácticas de carrera. Tienen una perspectiva profesional, llegando a pensar que serían ellos quienes iban a evaluar esta actividad. Ahora sólo queda hacer nuestro trabajo lo mejor posible y aclarar aspectos

T6B

Drogadicción: todos dentro

O outro día, por fin puidemos entrevistar a Purificación García e Pilar Sabio, educadoras na UMAD (Unidade Municipal de Asistencia á Drogodependencia). Tras a longa conversa mantida, e a pesares de saír con moi boas vibracións e colmados de informacións e novos materiais, fixámonos nun punto negativo.

Realmente, obsérvase unha franca carencia -cada vez máis fonda por mor dos recortes- no tratamento das persoas que acuden á UMAD. A tendencia é a centrarse no “problema” en cuestión (a adicción, os problemas legais,…) deixando de lado outros avatares complementarios ao mesmo -que poden ser incluso causas ou consecuencias do mesmo-.

Con todo, o que máis nos sorprendeu foi a versatilidade coa que se desenvolven no seu traballo. Pilar e Puri levan traballando dende hai décadas no centro, e coñecen todos os segmentos de poboación que alí acuden. Dende os supervivintes á vaga de drogadiccións dos anos oitenta, ata os mozos do botellón, pasando por un amplo abano de persoas.

Un bo exemplo disto son as actividades realizadas en conxunto co Secretariado Xitano, abarcando ese segmento de poboación cigana co que tanto lles custaba contactar. Froito desta experiencia -difícil e fermosa, así a definen-, naceron varios documentos audiovisuais cos que contamos. Actuacións, curtametraxes e demais que esperamos poder usar para as reseñas programadas.

Polo demais, imos pornos xa en contacto con Carme Avedaño para unha entrevista, completando así o ciclo das tres entrevistas propostas. 

ADEGA: Loitando contra a contaminación

Un dos maiores problemas dos nosos días para a natureza é a contaminación que se está a incrementar.
Pero realmente , o que nós queremos é isto , un mundo que non estea limpo , onde a auga non sexa pura e limpa. Hai xente que sí quere e defende este un mundo idílico onde a auga sí sería clara e limpa , pero tamén hai outros , que non fan nada para que isto poida ser positivo.
Para iso, que facer?
Primeiro, debemos concienciarnos da importancia que ten a contaminación para o nosos entorno.
Como xa sabemos a contaminación e un dos problemas da actualidade como: as drogas, a economía, o desemprego…Pero este problema e máis grave que os anteriores e preguntámonos: por que? Porque e o noso fogar, non podemos destruír este e logo irnos a outro xa que solo temos un e hai que aprender a cuidalo.
Como podemos facelo?
Ademais, a contaminación é un problema grave contra o que hai que actuar xa. Sen escusas. A comodidade duns poucos estanos custando moi cara a todos, e as súas consecuencias nun futuro poden ser incluso maiores.

T6B

Drogadicción: a rede de apoio

Trala palestra de Carme Avedaño -portavoz de “Nais contra as drogas”-, esta semana afondamos máis na importancia do apoio aos drogodependentes, sobre todo nos círculos máis familiares. Así, visionamos o filme “Heroínas”, que narra unha historia que todos coñecemos: a da vaga de droga dos anos 80 que arrasou en Galicia a toda unha xeración de xente nova.

O fío argumental conta a dura loita que unha nai ten que afrontar para axudar ao seu fillo drogadicto e mostra tamén a importancia das redes de apoio para estes doentes. No filme móstranse algunhas, como as creadas polas nais dos afectados ou daqueles centros de desintoxicacións.

Por outra banda, nós na vida real acudimos a unha reunión con persoas que fan posible que esta rede funcione e lles impida aos drogodependentes seguir caendo nesa espiral nociva das drogas. Achégamonos á UMAD (Unidade Municipal de Atención á Drogodependencia) para visitar a Purificación, a responsable dos asuntos legais, e a Pilar Sabio, traballadora social. Tras conversar co persoal do lugar, concertamos unha reunión para unha posterior entrevista. Deste xeito, gardaríamos os seus testimoniso para o proxecto.

Barallamos a posibilidade de achegarnos á sede de Proxecto Home en Santiago de Compostela, mais é unha cuestión que fica aínda no aire. Aparte disto, preparamos xa unha remesa de arquivos audiovisuais e documentais que utilizar para enriquecer máis o noso proxecto.

S3B

ADEGA: Máis de 25 anos de Medio Ambiente e Ecoloxismo en Galicia

A educación ambiental (EA) para o desenvolvemento sustentable estase a converter nunha necesidade ineludible. Se queremos sentar as bases para satisfacer as necesidades máis perentorias que enfronta o noso planeta deberiamos: deseñar un sistema económico que, satisfacendo as nosas necesidades, non poña en perigo as das xeracións futuras; e reconstruír un mundo de equidade para superar a inxustiza, desigualdade e espolio medioambiental que definen ao que temos.
Pero para que estas palabras tan fermosas –sustentabilidade, desenvolvemento sustentable, equidade,…- teñan algunha significación real, precísase da vontade política necesaria que as plasme en leis e feitos concretos co fin de edificar unha nova orde económica e social.
En ADEGA contribúen a acadar o cambio necesario nos valores da sociedade galega, tanto das persoas adultas como das máis novas, que conduza a unha nova forma de participación social na que podamos empregar os recursos naturais dunha forma sustentable. Asimesmo, desenvolve programas específicos sobre distintas temáticas, que conxugan a aprendizaxe co desenvolvemento dunha participación activa cidadá na resolución dos problemas ambientais.
Neste sentido, o noso grupo ProT tivo a oportunidade de participar nalgúns dos seus talleres dedicados aos máis novos. Así pois, o pasado día 21 de febreiro e este xoves 28 asistimos a un cursiño de “Recilaxe” onde nenos de entre 3 e 8 anos aprenderon a facer papel a partires de follas vellas de xornais. Para a próxima semana, hai programada outra actividade. Esta vez consiste en levar a un grupo de rapaces á desembocadura do río Eo para analizar as súas augas. No que a Educación Ambiental se refire, ADEGA non para!

T6B

Drogadicción: España, o maior consumidor de droga de toda Europa

Entre os españois, a porcentaxe de persoas «enganchadas» ás drogas case duplica a media da UE. Especialmente en Galicia, a drogodependencia é unha das principais problemáticas que afecta á mocidade actual. Por todo isto, queremos resaltar o profundo interese que albergamos cara este tema e cara os seus efectos e recepción por parte da sociedade.

No noso traballo de seminario tentaremos afondar na temática da drogodependencia e, máis concretamente, na súa superación e na reinserción social posterior. Para levar a cabo o dito, contamos coa colaboración confirmada dos traballadores da UMAD (Unidades Municipal de Asistencia á Drogodependencia) e co posible apoio do Proxecto Home. Ademais do anterior, tamén rescataremos experiencias persoais de drogodependestes e exdrogodependentes que nos axuden a comprender mellor as dificultades que afrontan no seu día a día.

En canto ás accións xa emprendidas polo grupo, este martes asistimos a un Diálogo con Carmen Avendaño na Casa da Cultura e Solidariedade de Santiago de Compostela. Carmen Avendaño é a portavoz de «Nais contra a Droga», a cara visible dunha experiencia de loita contra o narcotráfico na Galicia dos anos 80 e 90. Se vos interesa o tema, tedes á vosa disposición Ni locas, ni terroristas (Parte 1; Parte 2), un documental no que se reflicte a actividade realizada por esta asociación. En relación a isto, cómpre dicir que temos concertada unha entrevista para falar máis polo miúdo con Carmen.

Por todo isto, agardamos que este traballo sexa do voso interese e que preguntedes e compartades todo canto desexedes, como tamén nós o faremos convosco.

S3B