Arquivo do blog

DEGOLEMOS AO CAPITALISMO E A SÚA CENSURA!

https://www.youtube.com/watch?v=JR7AXXDrEAA

Esta escena é da película “A quimera do ouro” de Charles Chaplin, onde amosa a dolorosa vida dos mineiros. Para tentar por un bocado de humor nun proxecto onde houbo de todo menos gargalladas. Porén, iremos neste post retroceder aínda máis. Voltaremos á época dos romanos.

Xa na antigua Roma existía a adición ao ouro. Leváronno todo. A xente chegou a perder a vida por este metal dourado. O científico e naturista Caius Plinius (23-79 d.C.) –máis coñecido como Plinio o Vello- escribiu o único testimonio direito que podemos atopar sobre as Médulas durante a súa época de explotación. Estos coñecementos áchanse na súa obra Naturalis Historia, no libro XXXIII (Tratado dos metais e a súa natureza) afirma:

“Deste modo dicen que as zonas de Asturias, Galiza e Lusitania proporcionan, nun ano, vinte mil libras de peso en ouro. Nesta produción a de Asturias é a maior parte. Non hai en ningunha parte un exemplo deste tipo de fecundidade, seguido durante tantos séculos”.

Concluimos pois que se unha libra son máis ou menos 327 gramos, esta xente sacaba máis de 6 toneladas e media de ouro ao ano, hai dous mil anos. É dicir, a maior parte do ouro foi extraido séculos atrás. Agora formulamos unha pregunta para Edgewater, goberno e calquera outra empresa:

Queredes cortarlle a gorxa a nosa terra a cambio de que? Xa vos contestamos nós, a cambio dunha ridícula cantidade de ouro.

Plataforma Salvemos Cabana

Plataforma Salvemos Cabana

Cambiando de tema. Adxúntovos un documento da páxina da Unión Sindical Obrera para que entendades parte das pedras coas que nos topamos ao longo deste proxecto.

Nota de prensa USO (1)

Supónse que nunha democracia, as institucións deben ser transparentes e facilitar as informacións aos cidadáns. E senón que llo digan á nosa compañeira Ana Rial, que hai un par de semanas a piques estivo de tolear para que a Xunta lle respondese a un mísero cuestionario. Unha resposta que tivo forma de carta breve e argumentos dignos dun contestador automático. E así foi a dinámica da Xunta en todo o que durou este traballo. Se falamos de Edgewater, o caso aínda é peor. A empresa si se preocupou pola comunicación… Pola comunicación coa Xunta claro, porque coa cidadanía… Cero. E logo está o baile de cifras entre as dúas. Que se daba mil e pico postos de traballo, que se daba cincocentos… Unha proba da cada vez máis habitual colaboración entre a empresa privada e o Estado que se da no noso país.

Deberiamos ser conscientes tamén de que todo o que está a acontecer en Corcoesto non é cousa dun ano como acostumamos a pensar. E é que o conflto da minaría en Cabana de Bergantiños comezou xa nos primeiros meses do ano 2012, pero semella que a ninguén lle interesaba mediatizar o conflito, quizáis porque coñecían as consecuencias que traerían, e que trouxeron -si, estou a falar da paralización do proxecto-.

O proxecto foi avanzando, paseniño,  superando obstáculos, pero topou con un moi importante, alguén pensou en dar a coñecer o que ía pasar e concienciar á poboación. E o conseguiron. A publicación do vídeo para recadar firmas na plataforma Change.org  e a posterior movilización popular coa conseguinte mediatización conseguiron paralizar, de momento, o proxecto megamineiro de Corcoesto, como xa dixemos en anteriores posts.

https://www.youtube.com/watch?v=pQvms6lmYec

Esta é a última entrada, máis non a fin da nosa colaboración. Estamos a espera do regreso do noso compañeiro Pablo Portela de terras catalanas, para volver a Corcoesto. Hai moitas cousas que non puidemos contar polos motivos que xa sabedes, pero outras foron pola sintetización dos posts. Se queredes enterárvos de máis datos e toleiras deste circo, encantados pasarémosvos a nosa memoria cando a acabemos. Despedímonos cunha frase de José Luis Sampedro da que tanto gosta Ramón Varela –o xornalista ambiental que fixo posíbel este proxecto-.

“Somos naturaleza. Poner al dinero como bien supremo nos conduce a la catástrofe”.

 

143 B00

Sin resposta

503249120bb21-268217_399964120050847_447151178_n

Plataforma en Defensa de Corcoesto

Despois da visita a Corcoesto para coñecer de primeira man a posición dos veciños respecto ao conflicto mineiro, tocaba contactar coa outra parte. Neste caso: a Xunta. Tentamos poñernos en contacto telefónicamente, pero foi imposible atopar con algunha resposta para as nosas preguntas. Contactamos coa Consellería de Medio Ambiente, coa Consellería de Industrias, co Servizo de Calidade e Natureza, con Enerxía e Minas,… Pero nada, ninguén nos sabía responder, ou mais ben, non querían responder. En moitos casos o que facían era pasarnos cos responsables de prensa de cada departamento e unha vez que falábamos con eles dicíannos que mellor lle enviásemos un correo coas nosas dúbidas e que se encargarían de contestarnos o máis rápido posible. De feito, a semana pasada enviámoslle un correo ao gabinete de prensa da Consellería de Medio Ambiente e dixéronnos que tardarían en dar resposta como moito un día. Pasaban os días e a nosa bandexa de entrada continuaba baleira. Foi entón cando decidimos volver a chamar e contestaron que non responderan ao correo porque finalmente non é competencia deles senón de Industrias, e así continuamente. Polo tanto, non temos información de primeira man da Xunta sobre cal é a súa posición no conflicto. Coma sempre, as institucións públicas tan a servizo do pobo… Pero isto non queda aquí e continuaremos insistindo porque como di o refrán: “el que la sigue, la consigue”. Ademais, seguiremos recadando máis información sobre o tema e vendo as novas noticias publicadas sobre o mesmo.

Finalmente, sinalar que o pasado venres a Administración galega anunciou a paralización do proxecto mineiro. Así o notificou o director xeral de Enerxía e Minas, Ángel Bernardo Tahoces, nunha carta na que dita a resolución de denegación definitiva do proxecto da mina de ouro de Corcoesto. A noticia foi celebrada pola plataforma Salvemos Cabana, aínda que con cautela ata que non se coñeza se a anulación da mina é definitiva e irreversible.

Esta é a carta na que se anuncia a paralización da mina:

5323267f2a33b-1965072_10203097134930217_1732009674_n

Plataforma en Defensa de Corcoesto

Aquí vos deixamos algunhas publicacións que recollen a noticia:

http://praza.com/movementos-sociais/6733/a-presion-social-paraliza-de-vez-a-mina-de-corcoesto/

http://www.elcorreogallego.es/galicia/ecg/salvemos-cabana-celebra-la-cancelacion-de-la-mina-de-corcoesto/idEdicion-2014-03-15/idNoticia-858245/

http://www.laopinioncoruna.es/galicia/2014/03/16/salvemos-cabana-celebra-cancelacion-mina/821413.html

143 B00

“Yo no digo ni SI ni NO, pero estoy a favor”

El miércoles pasado como os habíamos anunciado decidimos ir a Corcoesto. Por fin empezamos a hablar con los protagonistas de esta escabrosa historia.

Después de una hora de carretera llegamos a nuestro destino -dudamos al principio ya que al llegar tan solo nos encontramos con cuatro casas-. Nuestra primera parada fue con una vecina -no mencionaremos su nombre ya que no quería facilitarnos sus datos ni que nadie supiese que habló con nosotros-. “Eu claro que estou a favor, dalle traballo os meu fillo e o meu marido que están en paro”. ¿Pero la contaminación? ¿El impacto ambiental que puede acarrear? “Iso é todo mentira, din que contaminan un río pero nada… é un regato”. Sus argumentos eran exiguos, exceptuando la necesidad de encontrar trabajo para su familia. Tras hablar con aquella mujer, decidimos timbrar justo en la puerta de al lado. Un señor y su mujer nos atendieron con una gran amabilidad, permitiéndonos grabarle –al final del proyecto intentaremos publicar todas las grabaciones en un pequeño reportaje-. Esta familia, justo la que vivía más cerca del lugar donde querían construir la mina, fue la única que concienciada y rotundamente nos dijo NO a la mina. En sus caras notamos una fuerte preocupación por sus tierras.

Continuamos nuestro trayecto. Nos detuvimos en la panadería, bastante oportuno por nuestra parte ya que las agujas del reloj marcaban las dos y media de la tarde, hora punta de todo galego para comer. Aun así un chico –aunque aparentemente nos trataba como si fuese un señor mayor, consecuencia de la mentalidad y el físico desgastados por haber trabajado en el campo-. Este chico/señor nos afirmó que obviamente estaba a favor de la mina –una vez más se negaron a que tomásemos declaraciones con la cámara que tanto nos había costado conseguir en la facultad-. Con él otra vez confirmamos que los puestos de trabajo volvían a ganarle la guerrilla a la naturaleza.

Nuestros pies continuaron la marcha hasta otra pequeña casa ya más alejada de Corcoesto. Allí un señor nos habló con una agradecida cercanía de su visión del conflicto. Como todos no quería dejar constancia de su opinión, probablemente por lo confuso que estaba. Al inicio no quería posicionarse, pero acabó reconociendo implícitamente que estaría a favor. Nos comentó las charlas a las que acudió de ambos bandos, el pobre hombre con angustia nos aseguró que le llegaron a afirmar que “as vacas poden chegar a abortar”. Habló de cómo durante un tiempo les bombardearon de información por ambos bandos. Información que al final no consiguieron entender o retener.

La última conversación y más larga fue con un hombre y una mujer que en todo momento quisieron dejar constancia de su supuesta “neutralidad”. Pero frases como “1500 euros por un trabajo al lado de casa, que más se puede pedir”, o la curiosa conclusión del hombre cuando alegó que “yo no digo ni SI ni NO, pero estoy a favor”. Una vez más se negaron a hablarle a la cámara.

Conclusiones:

1º Corcoesto es más pequeño de lo que pensábamos.

2º La única persona que confirmó su posición ante el conflicto fue la del NO a la mina. Aunque realmente se podía percibir una gran confusión entre todos, nadie conocía los motivos ni los peligros con seguridad.

3º En el camino nos perdimos y si de algo nos sirvieron esas dos horas inútiles por una carretera totalmente desconocida fue para comprobar la maravilla que tenemos bajo nuestros pies.

Plataforma Salvemos Cabana

Plataforma Salvemos Cabana

 

“Do teu verdor cinguido

e de benignos astros

confín dos verdes castros

e valeroso chán,

non dés á esquencemento

da inxurxia o rudo encono;

desperta do teu sono,

fogar de Breogán…”

143 B00

Tinta amarela

Mentres estamos na universidade todos imaxinamos o día no que empezaremos as nosas prácticas. Algúns soñan con que lle contrate o xornal nacional afín a súa ideoloxía. Pero, e se nos ocurrise o mesmo que ao protagonista? E se es un radical comunista e che asignan La Razón? Unha vez Nacho Mirás díxome que se iso me pasaba pode que “teñas que tragar tantos sapos que colapses”. Nunca o esquecín, probablemente porque son consciente da realidade desa frase. Dende que entramos na universidade falan do sensacionalismo coma se fose o cancro do xornalismo, cando enrealidade, fóra máis noticias das que pensamos están escritas con tinta amarela. O ruido sempre distorsionou as historias, pero as veces somos os propios lectores os que o alimentamos. Moitos pecan de “morbosos”.

larazon

Un exemplo claro desta lacra de xornalismo sería o tratamento dos medios nos días posteriores ao atentado do 11M. Nese intre os xornais comezaron a tolear. Sen ir máis lonxe El País publicou a velocidade da luz que ETA era o responsábel da masacre –acabou disculpándose polo seu erro-. Unha autoría que utilizaron outros medios. Mentira tras mentira, por culpa dunhas eleccións que se asomaban nun recanto fronte centos de vítimas interesadas en coñecer a verdade e o por que do sucedido. Unha vez máis a política empregou á prensa en nome dos seus intereses. Asemade, as informacións que se difundiron polo país foron completamente macabras. Dende artigos nos que se enumeran o nome e apelidos dos falecidos até imáxenes completamente tétricas. Defendamos a liberdade de expresión, pero tamén defendamos o respeto ao dolor! Os xornais vestíronse de cadáveres, persoas destrozadas entre os vagóns e sangue nas vías. Vilches consideraba:

“A foto de prensa en maior grao que o texto escrito aparece cunha tremenda forza de obxetividad. Se unha información escrita pode omitir ou deformar a verdade dun feito, a foto aparece como o testimonio fidedigno e transparente do acontecimiento ou do xesto dun personaxe público. Demostraremos que isto non é así por múltiples razóns”.

É evidente que cando ten lugar un atentado os documentos audiovisuais van ser os peores, os máis desagradábeis, que temos que aceptar porque é a realidad. Pero antes da publicación de certas imaxes deberiase ter en conta o seu valor informativo, o interese xeral. A liña entre o bo xornalismo e o sensacionalismo é estreita, separados pola ética. A ética precisamente adoitámos estudala na maioría das materias. É curioso coma memorizamos palabras durante catro anos para vamotilas nunha folla pouco a pouco, todo para darnos de conta que “o xornalismo igual que a prostitución apréndese na rúa”.

 

Pizarro Gómez, Selena 145 B02

O xornalismo nun goberno de caudillos

O texto de Jay Rosen, Tornar a vida pública máis pública: sobre a responsabilidade política dos intelectuais dos medios, permítenos reflexionar sobre esta profesión. Estamos acostumados a escoitar de todo sobre o xornalismo. Considerábase a cuarto poder, unha profesión respetada entre os intelectuais, máis agora está a agonizar. Probablemente esgotou a súa humildade. Abusou do seu poder de información. Decidiu posicionarse na cúspide da pirámide, que neste caso non era invertida. Alén disto, tamén deberíase ter en conta que non sempre foi o medio o que asumiu o seu rol ao lado da lacra política. As veces, tamén era vítima. Vítima do silencio.

rajoy-gran-dictador

Pretendo con todo isto entender, que o “jornalismo público” que reclama o autor – esa utopía da que todos falan como unha necesidade – non puido chegar moitas veces, pola censura. Así como os inmigrantes tentan cruzar a fronteira ameazados polas balas da Guardia Civil baixo a orde deste goberno de caudillos, o xornalismo sempre tentou cruzar a fronteira da liberdade de expresión ameazado polas ferramentas de censura, da casta política e económica. Debemos “recuperar a vida pública e apoiar uma democracia viva”. Este oficio non ten cabida noutro sistema que non sexan unha democracia participativa, en tódolos demáis recantos será propaganda e non xornalismo.

“O problema real do jornalismo e que o termo que o fundamenta – o público – foi dissolvido, dissolvido em parte pelo jornalismo. O jornalismo só faz sentido em relação com o público e com a vida pública. Por consequência, o problema fundamental do jornalismo é reconstruir o público, trazê-lo de volta à vida. Como é que vamos fazer?”, Carey.

Lendo este pequeno fragmento do texto, lembreime ao instante do proxecto no que estamos a traballar sobre a minaría de Corcoesto. La Voz de la Mina é un blogue en contra da minaría no que se destapa a manipulación do xornal La Voz de Galicia e outros medios da mesma liña editorial, aquí vos deixo o vínculo: http://lavozdelamina.blogspot.com.es/. Estos medios coaccionados – ou manifestos políticos do señor Feijoo- demostran todo o contrario do que implica ese “jornalismo público” que sabe tan ben.

No próximo post grupal, contaremos con detalles a nosa visita ao pobo dourado. Máis, adiantar en relación coa temática do texto, que falando coa xente a maioría estaban a favor. Por que? Porque da traballo. Eu preguntábame se conhecían o gran impacto ambiental que isto podería provocar – como o do Monte Neme, recentemente-. Pero ninguén o sabía, ou simplesmente non o entendían. Con todo isto quero dicir, que aquí é onde o xornalismo debería facer a súa labor. Informar as persoas involucradas nun conflito, pero sen tecnicismos nin palabrería. O pobo estivo totalmente manipulado por unha maraña de promesas da empresa Edgewater, que pasou por alto un aspecto importante como é a saude do medio ambiente. Porén, as charlas que se fixeron en contra da minaría non eran tan complicadas de entender. Igual confúndome, e resulta que a xente non entende a longo prazo, a xente é egoísta e opta polos cartos.

Pizarro Gómez, Selena 145 B02

Ser ecoloxista non está de moda

Capitalismo-industrial

A semana pasada tiñamos pensado ir a Corcoesto para por fin dunha vez por todas falar cos protagonista deste enredo. Porén, tódalas tentativas fracasaron. Mais mañá, finalmente, dispoñerémonos a ir. En definitiva, tiña pensado falar neste post da nosa visita pero vai ter que ser nos seguintes.

O que si teño que confesar é a miña profunda decepción con esta profesión a raíz dunha serie de chamadas telefónicas coa nosa fonte de información. Desafortunadamente, non podo escribirvos os incríbeis escándalos que me confirmaron –todos coñecemos o chamado off the reccord-. Sinceramente nunca pensei que ese momento, no que tivese unha fonte que me contase cousas que non podo denunciar, chegase tan pronto. Persoalmente é unha sensación gratificamente que alguén que non te conhece de nada confíe en ti, pero por outro lado acaba sendo demoledor. Ser consciente das tolerías que cometeron algúns, por simples intereses políticos ou económicos, e non poder compartilos queima moito –máis do que pensaba-. Non obstante, quería aproveitar esta entrada para facer unha pequena reflexión.

Cantos de vós considerádesvos ecoloxistas? Que significa ser ecoloxista para vós? Non entendo por que se poden facer estas preguntas, non entendo nin porque hai un término para unha persoa que se “preocupe polo medio ambiente”. É dicir, a pregunta correcta sería: Por que non somos todos ecoloxistas? Paréceme completamente rídiculo que existan persoas que non estén dispostas a colaborar para manter o noso. Pero máis rídiculo todavía que xa non sexa por preguiza como moitos de vós, senón pola sucidade dos seus beneficios. Esperemos que algún día se poña de moda – parece funcionar así esta masa-. Rematando, adxúntovos un video onde se fala do poder do ouro durante séculos, un poder que segue a prevalecer. Concretamente céntrase no caso da minaría en Asturias. Asegúrovos que paga a pena velo.

“Chámase ‘medio ambiente’ por que xa destruímo-la metade?”

Pizarro Gómez, Selena 145 B02

¡Vamos a tener que ofender a alguien!

Anonimus

No voy a escribir ni el resumen ni el argumento, ya que he visto a lo largo del mes el éxito que esta película ha tenido entre nuestros posts. Igual que Raquel Martos, en sus artículos de opinión, yo también soy “muy fan de…” la sublevación. Soy fan de excitar la indignación. El protagonista de la película lucha contra la dictadura de Pinochet como nosotros luchamos contra la del capitalismo. El protagonista de la película tiene 15 minutos para convencer al pueblo, sin embargo, nosotros llevamos años intentándolo. Si en un cuarto de hora durante 27 días ellos lo consiguieron, no entiendo como nosotros, después de todo este tiempo saliendo a la calle, aún no lo hemos logrado. Dicen algunos: “es que los medios están comprados, estamos desinformados”. Mienten. Las grandes cabeceras pueden manipular todas las revoluciones que quieran. Pero los hechos no se manipulan. Son lo que son. Son protestas, son manifestaciones y son gritos que tienen testigos, nuestra generación ha tenido la suerte de presenciarlos. Egipto, Ucrania y Venezuela están siendo cómplices de este escenario, están demostrando al mundo entero que cuando el pueblo dice “¡basta!” consigue un cambio. Bien es cierto que ¿a costa de qué? De cientos de muertes. Tal vez esa sea la cara más amarga. Aunque después de un tiempo reflexionando sobre esto, he llegado a la conclusión de que probablemente la violencia llegue a ser necesaria ¡Vamos a tener que ofender a alguien! No sé cómo explicarlo. Obviamente no quiero hacer apología al terrorismo, ni a la agresión en general – todos conocemos a Gandhi, Martin Luther King, Malcolm X y Nelson Mandela, que siempre se defendieron con las manos vacías- pero creo que a veces, por muy fuerte que suene, el mundo hoy en día funciona así, al menos los verdaderos cambios. Ante todo decir que no me siento orgullosa de este pensamiento. Recordad que Stalin afirmó que “no podéis hacer una revolución con guantes de seda”.

También he de decir, que precisamente estoy trabajando en un proyecto que refuta toda mi teoría anterior. Los vecinos de Corcoesto sin tanques ni balas, han conseguido paralizar un atentado ambiental. Tal vez no sea un cambio como el de Egipto, Ucrania y Venezuela. Pero al fin y al cabo era el objetivo de su lucha. Y ellos también han tenido que encararse con la manipulación informativa. Aquí os dejo el enlace de varios ejemplos en los que la TVG nos enseña sus dotes para enredar la realidad. Ejemplos con los que se ríe de todos nosotros –concretamente en el minuto 9 y 21 segundos aparece la minería de Corcoesto-.

“Gracias a la libertad de expresión hoy ya es posible decir que un gobernante es un inútil sin que nos pase nada. Al gobernante tampoco.” J. Perich

Pizarro Gómez, Selena 145 B02

Algúns homes honrados

Como primeiro post grupal queremos resumir as nosas vivencias en torno ao análise da cobertura mediática que tivo este suceso.

Cabe destacar que a mellor cobertura do suceso tivéronno os medios galegos, tales como Sermos Galiza, La Voz de Galicia e Praza Pública. Aínda que tamén salienta o tratamento deste asunto por xornais de tirada nacional como El País e El Mundo.

Xa analizamos o papel no que se posicionou La Voz de Galicia noutros posts individuais. Asi que neste trataremos doutros xornais máis ben a nivel nacional.

Primeiro destacar o papel que tivo El País, que foron dos primeiros en denunciar a catástrofe medioambiental que derivaría deste proxecto megamineiro. Tivemos a sorte de falar cun xornalista deste medio, Ramón Varela, que nos está a asesorar sobre o tema.

No caso de El Mundo, non afondan demasiado no tema, pero sorprendentemente amosan unha cobertura asimétrica dándolle máis voz ás vítimas (a través das plataformas como Salvemos Cabana) que aos poderosos (Xunta de Galicia e Edgewater). A diferencia doutros xornais de corte estatal amosan preocupación por informarse, é dicir por contrastar a súa información.

Isto último pode parecer curioso ou raro, pero é necesario citalo cando nos movemos por outros xornais como ABC e La Razón. É bastante curioso ver como nestes xornais se cometen erros bastante preocupantes que mostran o pouco interese polo tema. Como exemplo pódenos servir  os erros ao citar a Plataforma Salvemos Cabana, este tipo de erros sérvenos como exemplo do pouco contraste, debido ao pouco interese no tema, nestes xornais.

Imagen

Outros xornais como pode ser Público fixéronse eco do posible desastre medioambiental en Galicia e tomaron como partícipes aos afectados, ademáis de facerse eco das protestas.

Así pois, vemos como as estructuras de poder e dominación reflíctense de xeito diferente no discurso de cada xornal, isto vén dado fundamentalmente pola liña ideolóxica de cada medio e tamén polo grao de submisión aos determinados poderes implicados no suceso. Podemos observar, que ningún medio preocupouse por actuar como escenario público do conflito, é dicir, houbo medios que lle deron voz a un bando e outros que lle deron voz ao outro, pero ningún presentou a loita de intereses dun xeito imparcial, tal como o faría o espectador dun combate de boxeo. A opinión dos veciños de toda unha comarca viuse monopolizada por unha ou dúas paltaformas (cando as voces eran contrarias) ou pola Xunta e Edgewater no caso de que esas voces fosen favorables.

Os nosos seguintes pasos están destinados á contrastación de todas estas informacións achegándonos ao lugar afectado para falar cos veciños e nos mostren cales son as verdadeiras consecuencias, tanto positivas como negativas, deste proxecto mineiro que leva a cabo a empresa canadiense Edgewater.

 143 B00

O capitalismo dourado

O porque da selección desta noticia é evidente, trátase dun tema que afecta á poboación, non só galega, senón a todo individuo concienciado e preocupado polo medio ambiente. Contemos a historia. Érase unha vez unha empresa de nacionalidade canadense, chamada Edgewater, que pretendía construír unha minaría a ceo aberto nun dos territorios máis fermosos, como é a Galiza. Todo isto coa autorización e aprobación dos representantes do pobo galego, a Xunta. Un dos motivos nos que se refuxan é o aumento de postos de traballo, un tema que sensibiliza nestes momentos aos cidadáns. Porén, deberíase ter en conta os inconvenientes. Estamos a falar dunha das actividades que máis prexudican o ar que respiramos e o chan que pisamos. Un atentado contra o medio ambiente que non parece importar moito aos nosos dirixentes.

O principal problema que tivemos á hora de escoller está noticia, en decidir facer o seu seguimento, era o posicionamento. Probablemente nos xulgaredes de subxectivos por defender unha parte. Máis debemos explicar que ante todo trataremos este asunto dende o punto de vista do ecoloxismo. Unha problemática que adquire unha relevancia superior á desgastada política e economía –ben é certo que todo está vencellado-.

Imaxe

Salvemos Cabana

Os nosos primeiros pasos neste proxecto foron contactar coas dúas versións do conflito, a plataforma de veciños a favor da mina e en contra dela, obtendo resposta da segunta e aínda esperando expectantes a da primeira. Persoalmente tiven a oportunidade de falar con Ramón Varela, xornalista ambiental, pero máis importante aínda, vítima do problema como veciño do lugar. A conclusión, tras unha pequena charla co afectado foi que esta revolución medioambiental sufriu un brutal silencio informativo –incluso manipulación-, sempre con excepcións. Todo isto iremos argumentándoo ao longo dos días. Sobre todo o peculiar comportamento de La Voz de Galicia. Sen esquecer o noso obxectivo de tratar cos verdadeiros protagonistas, que non son os xornais, senón os habitantes de Corcoesto. Esperamos coñecer pois, a outra cara do ouro. Un ouro que sempre acaba movendo o globo.

 

PIZARRO GÓMEZ, SELENA 145 B02