Arquivo do blog

“ProT: Post final: Escola Infantil Snoopy”

Para rematar o noso traballo acerca da comunicación entre os máis pequenos centrada na escola infantil Snoopy, sita en Santiago de Compostela, dispoñémonos a dar algunha que outra clave para coñecer máis internamente a asociación. A primeira premisa da que partimos é que se trata dunha empresa privada.

A forma de organización da escola é en teoría vertical, posto que unha directora coordina as actividades e dous mestres realizan a súa labor como tales. Pero na práctica, e polo que nós puidemos comprobar durante o mes que estivemos traballando alí, podemos concluír que internamente trátase dunha organización de empresa horizontal, posto que salvo temas de matrículas, que os leva a directora, os tres membros que coordinan a escola o fan de maneira igualitaria.

O territorio que abarca a asociación é o barrio de García Prieto e arredores, e a súa cobertura é local, posto que non recolle máis dun pequeno sector de Santiago de Compostela. As redes que utiliza a asociación baséanse nunha comunicación vía web, posto que a escola conta cunha páxina web propia e sobre todo nunha comunicación boca a boca, na que os pais dos nenos que acoden a recomendan a outros pais.

O obxectivo do centro de especialización infantil é en todo momento formar activamente os nenos non só de forma teórica, que nalgúns casos non é efectivo. Queren que os nenos ao seu ritmo logren aprender a relacionarse co seu medio sen presións. A pesar da existencia de libros de texto, nesta escola infantil o que utilizan como método de aprendizaxe é unha serie de xogos e actividades que poidan resultar máis atractivas aos cativos, logrando así unha aprendizaxe correcta. Algo que nos chamou a atención é que nenos das mesmas idades podían ter diferenzas substanciais en canto á aprendizaxe. Irene, a directora, explicounos que era totalmente normal. Cada neno posúe unhas capacidades de aprendizaxe diferentes, polo tanto, o que a un neno lle pode custar aprender unha cousa dous días, a outro das mesmas idades pode ser que lle custe o dobre.

Tampouco podemos adentrarnos demasiado nos seus métodos posto que por incompatibilidade de horarios non puidemos acudir as veces que nos gustaría na sesión de mañá, que é cando realmente realizan as labores de asimilación e aprendizaxe. A pesar disto, como nos explicaron os mestres, polas tardes, na sesión gardería, poden aprender o mesmo ou máis que na sesión mañá. A través de xogos e actividades tanto dentro como ao aire libre, fan que os pequenos teñan unha maior capacidade de asimilación de conceptos e de relacionalos cos obxectos, sentimentos ou cousas que representan.

A escola infantil Snoopy basea as súas actividades nunha premisa fundamental: formar aos nenos de cara á seguinte etapa da súa vida. A súa labor está encamiñada a conseguir que os pequenos aprendan, sobre todo, a socializar entre si e co resto de persoas do seu entorno e a desenvolver a comunicación. O obxectivo é tamén preparalos para afrontar a fase escolar cunha serie de coñecementos básicos.

Para isto, a escola segue un réxime pedagóxico baseado nunha ensinanza sen presión, adaptada ao ritmo de aprendizaxe propio de cada neno. Os profesores non pretenden que os nenos aprendan algo de forma mecánica, seguindo un método ríxido, senón todo o contrario. Como ben nos explicaba a directora, non por insistir máis nun concepto o van asimilar mellor. De aí que se inclinen por un método non opresivo.

O ritmo de aprendizaxe é quizais un dos aspectos fundamentais da ensinanza. Entre os país adoita existir unha certa tendencia a preocuparse se o seu fillo non sabe facer algo que outro neno da súa mesma idade si é capaz de facer. Sen embargo hai que ter moi presente que cada neno é un mundo e non todos adquiren coñecementos ao mesmo ritmo. De aí a que os métodos de ensinanza da escola sexan flexibles e se adapten a cada cativo.

Á hora de ensinar aos nenos a comunicarse, non existen libros que guíen a aprendizaxe, non hai manuais de alfabetización nin nada parecido. Ben é certo que si hai caderniños de actividades que orientan aos máis pequenos á hora de asimilar conceptos. Este é un dos métodos de ensinanza que pon en práctica a xente de Snoopy, segundo nos contou Irene. Pero calquera xogo ou actividade serve para inculcarlle aos nenos os valores e os coñecementos que deben aprender.

Ademais das clases impartidas nas xornadas matutinas, polas tardes tamén continúan realizando tarefas de ensinanza aínda que seguen un prantexamento diferente, como comentamos anteriormente. Os profesores da escola manteñen a idea de que calquera momento é bo para ensinarlle a un neno algo novo. E desta maneira, ao xogar, os nenos son máis receptivos e asimilan doutra maneira os conceptos que se lle queren inculcar.

Por último, hai que mencionar que outra das labores de Snoopy consiste en habituar aos cativos ás rutinas que terán en canto empecen a acudir ao colexio. Por esta razón, as clases sempre seguen horario fixo, que inclúe as diferentes actividades didácticas, os horarios de comidas e tamén os momentos de descanso e aseo, aínda que estes últimos dependen das necesidades propias de cada neno.

Dapía Freitas, Díaz Leal, Domínguez Piñeiro, Fernández Suárez. Grupo 2A1

“Pro T: ¡Gracias por todo!”

El pasado jueves, María y yo acudimos por última vez a la Escuela Infantil Snoopy, con el objetivo de despedirnos de las profesoras Irene y Laura y también de los niños. Fue una visita corta, pero nos sirvió para comprobar que los más pequeños de la guardería seguía acordándose de nosotras y eso que había pasado más de una semana desde la última visita. Y también para descubrir una último detalle de los pequeños, en el que no habíamos reparado hasta el momento: la confianza lleva a los celos. La gente que tiene hermanos- mayores o pequeños- seguramente lo habrá experimentado alguna vez.

Esa tarde, María y yo le prestamos especial atención a Mario, un bebé de casi cinco meses que apenas llevaba dos semanas en la guardería. Este hecho no pareció sentar muy bien al resto de niños, que hicieron todo lo posible por despertar nuestro interés.

La visita nos sirvió también para volver a agradecerle a Irene, la directora, la confianza que depositaron en nosotras a la hora de dejarnos realizar nuestro trabajo tutorizado en su centro y por el excelente trato que recibimos. Nos pidió que le remitiéramos una copia del trabajo una vez que lo tuviéramos terminado. “Por echarle un ojo, tengo curiosidad”, nos explicó.

Lo cierto es que echaremos de menos pasar las tardes con los pequeños, ha sido una experiencia muy interesante que repetiría sin pensarlo dos veces. Parece que son los niños los que deben aprender, pero la realidad es que los adultos también podemos aprender muchas cosas de ellos.

Fernández Suárez, GBCP 2A1

“ProT: E rematamos ás visitas ós nenos”

O tempo para realizar o traballo de ProT estase a rematar e o mesmo fan as nosas visitas ós nenos da gardería Snoopy. Este xoves realizaremos a nosa última incrusión no mundo dos pequechos para centrarnos a partir de aí no “traballo de oficina”. En breves comezaremos a darlle forma definitiva á memoria do traballo poñendo en común o que cada unha de nós sacou en limpo dos cativos e da lectura dos libros que realizamos.

Durante todas estas visitas puidemos apreciar de primeira man a evolución dos nenos no eido comunicativo. Vimos como nenos que non eran nada sociables pouco a pouco ían collendo confianza, como rapaces que case non se comunicaban empezaban a facelo, aínda que fose só mediante xestos e balbuceos, e como cambia o carácter dalgúns raparigos tan drasticamente segundo estiveran ou non estiveran con el os seus amigos.

O noso obxectivo con este traballo era aprender a tratar ós nenos nos medios de comunicación e saber como desenvolven a súa alfabetización e as visitas ós nenos, xunto coas charlas con Irene, a directora da gardería, penso que nos fixeron conseguir ese obxectivo. Veremos agora cando o pasemos a papel se realmente nos serviu para conseguir o noso propósito.

Domínguez Piñeiro, S2B, 2A1

“ProT: Os nenos aprenden demasiado rápido”

O pasado mércores acudimos Andrea e máis eu a unha nova xornada cos nenos da escola infantil Snoopy, onde realizamos o noso traballo de ProT. Quedamos gratamente sorprendidas cando eu, para mirar a hora que era, saquei o meu teléfono móbil do peto do pantalón. Os nenos Hugo e máis Pedro, non se separaron de nós nun bo cacho de tarde mirando o trebello, e Hugo, o máis pequecho dos dous, incluso quixo sacar fotografías, máis ben quixo facer como nós faciamos. Este foi o aspecto que máis nos chamou a atención do traballo na escola esta semana: o rápido que aprenden os nenos. Cada día nos sorprenden máis! Por outra banda, quero engadir que cada unha de nós xa temos lidos os manuais de alfabetización que adquirimos e que a directora da escola xa nos fixo entrega do plan de actividades que, de palabra, nos dera ó inicio do noso traballo.

Dapía Freitas, S1B 2A1

“ProT: As dificultades dos pequenos”

O venres, a miña compañeira Andrea Fernández e eu volvemos un día mais á gardería Snoopi. Observando cómo interactúan uns con outros, fixámonos en que a pesar de que sempre hai algunha pelexa por posuír xoguetes, a maioría das veces non hai problemas para compartir. Véselles moi unidos. Un caso que nos chamou moito a atención foi o gran progreso da pequena Irene, unha nena de 8 meses que fai unhas semanas non saía do colo das monitoras e que o venres o único que quería era estar de pé e xogar con demais cativos. Un deles, chamado Pablo, facíalle especial graza. E el, a pesar de que Irene é máis nova, facía todo o posible para facela rir. Sen embargo, sempre hai algún neno con algunha dificultade á hora de relacionarse cos demais. Un caso concreto foi o do pequeno Nube ( un nome un pouco raro para un neno a verdade). Nube apartábase dos demais cativos e o único que quería era que as monitoras lle fixesen caso e para isto pasouse a tarde chorando. Sen embargo, en ningún momento xogou con demais nenos. Nube é un neno cun aspecto enfermizo e débil, non está vacinado e está por debaixo do peso dun neno da súa idade. Isto débese a que os país, segundo nos contou a responsable do centro, teñen un xeito de pensar diferente e van en contra dos canons da sociedade actual, algo que claro esta, afecta directamente a Nube e a súa forma de relacionarse. Esperemos que co paso do tempo isto cambie.

Díaz Leal, S1D; 2A1

“Pro T: La importancia de la comunicación no verbal”

El miércoles nos tocó a Alba Domínguez y a mí volver a la guardería. Después de una semana sin estar allí, yo creía que los niños no se acordarían de mí. Y, efectivamente, ninguno me recordaba, aunque a Alba sí.

Esa tarde conocí a Alejandro y me llamó mucho la atención que, desde el primer momento, se mostró muy sociable y juguetón conmigo. Y sus amigos no tardaron en imitarle.

Otra cosa que me sorprendió es la manera que tienen de comunicarse los más pequeños. Hugo, por ejemplo, tiene catorce meses y aún no sabe hablar, pero es de los niños más sociables. Enseguida se acerca a ti para que juegues con él, para que le ayudes a bajar por el tobogán o simplemente para que le abraces. En mi caso, cuando veía que estaba jugando con otro niño me agarraba por la pierna para llamar mi atención.

Algo parecido sucede con Irene, de ocho meses. No hay cosa que más le guste a la pequeña que estar en el cuello de sus profesoras. Pero a la hora de la merienda suele estar sentada en la silla. Y en cuanto nota que nadie le hace caso, empieza a llorar hasta que alguien la coge. Y en tu cuello, es la niña más tranquila.

La directora de la guardería, Irene, nos explicaba precisamente que los bebés tienen un sistema muy particular de comunicación, que no sólo se basa en el llanto. Las miradas, los gestos o incluso una sonrisa dicen muchísimo en un bebé. Y nosotras lo estamos descubriendo en Irene y Hugo.

Tras dos semanas de observación, nos gustaría realizar alguna actividad con los niños, aunque todavía no tenemos muy claro qué podemos hacer. Así que se admiten sugerencias.

Fernández Suárez, 2A1 GBCP

“ProT: ¡Seguimos aprendendo dos nenos!”

Que estraña sensación cando entramos Carla e eu pola porta da Escola Infantil Snoopy a realizar o primeiro contacto cos nenos o pasado mércores. Cando nos viron quedaron un pouco en estado de “shock” e pareceu que non se lles pasaría en toda a tarde. Nada máis lonxe da realidade. Pasados cinco minutos era coma se nos coñeceramos de toda a vida, algo que nos gustou a Carla e mais a min. Durante dúas horas compartimos os seus xogos, as súas risas e tamén os choros dos máis pequerrechos. Foi unha boa experiencia, e quedei con ganas de máis. E teño que dicilo. Alba e Andrea dixéronnos que Iván, un neno ruso que adoita ir a gardería, era un pouco esquivo. Sorprendeume que o primeiro día que fun a aquela escola, ese mesmo neno me dera unha aperta como se me coñecese de toda a vida. Alba e Andrea, non daban crédito! Tamén debo comentar que Miguel Suárez, compañeiro noso, estivo con nós supervisando o traballo que estabamos realizando. O segundo día que eu fun, venres, todo foi diferente. Sorprendentemente os nenos recordábanme e todo foi máis sinxelo. Solicitámoslle, nesta ocasión Alba e mais eu, un plan de actividades á directora da escola, Irene, que nos poidan axudar a levar con máis facilidade os encontros cos cativos. Por último, debo comentar que cada unha dos membros do ProT lerá un manual de alfabetización nesta semana que nos facilite o trato cos nenos.

Dapía Freitas, S1B, 2A1

“ProT: Empeza o traballo de campo”

Este luns empezamos o traballo de campo para o noso ProT. Como na primeira visita que fixemos á gardería nos dixeron que era recomendable que fosemos alí de dúas en dúas, para que a experiencia non fose demasiado brusca para os cativos, este primeiro día decidimos as que ían ir seriamos Andrea Fernández e máis eu.

Deste xeito, e tal como acordaramos con Irene, a directora da gardería, o luns as 17:00h presentamonos alí. Este primeiro día consistiu soamente nunha toma de contacto. O noso cometido era simplemente a observación, para que os nenos se afixeran a nosa presencia. En seguida se fixo patente a personalidade de cada neno. Os máis tímidos a penas se achegaron a nós, pero os máis sociables rapidamente se nos acercaron e nos empezaron a ensinar os seus xoguetes.

O caso que máis nos chamou a atención foi o dun neno chamado Iván. El fai pouco que vén de Suíza e parece que aínda no fixo demasiados amigos. Os nenos cos que máis se relaciona son, segundo nos comentou a profesora, dous nenos que non acoden á gardería tódolos días. Cando eles están, dinos, Iván é un neno coma outro calquera, pero cando non o rapaz vólvese tímido e apenas se interrelaciona.

O próximo día que acudamos á gardería será o mércores, no que se estrearán María Dapía e Carla Díaz. Seguiremos informando sobre esta experiencia en próximos post.

Domínguez Piñeiro, S2B, 2A1