Arquivo do blog

A Comunidade

Podemos definir os filmes como  unha espiral de relación entre os entes dunha comunidade, sen deixar atrás a comunicación existente entre os protoganistas principais (no caso de “the following” e “a mood for love”·)

Ben, argallando máis, penso que “the following” desmárcase do contido das outras dúas langometraxes. O filme de Nolan resalta a manipulación entre varios entes, o poder da comunicación, da concepción psicolóxica sobre o débil para convencer cun fin. A diferencia cas outras non inflúe a culturalidade da comunidade que os rodea, “In a mood for love” si que mostra a paisaxe cultural na convivencia, independentemente da comunicación entre os protagonistas, as súas accións móvense polo secretismo debido a intromisión cultural (¿de onde ven?, ¿Qué fixo hoxe?, ¿onde está o seu marido?…), na relación entre as personaxes existe o finximento, a teatralidade para alcanzar o inalcanzable. “Xente de Roma” e o perfecto escenario onde flue a cultura e a comunicación dunha comunidade, neste caso, na cidade de Roma. Situacións que posiblemente estamos a feitos a ver no día a día, a comunicación coa familia( pai e fillo, muller que engana a súa parella), ante o descoñecido ( conversación no autobús), a opinión ante as novas realidades ( a emigración, escea do bar), e incluso a comunicación cun mesmo ante novas situacións (alzeimer, a morte no cemiterio…). Os tres filmes son un paralelismo que se retroalimenta, iguais pero á vez diferentes.

 

Tomé Piñeiro, Abel T8B S3G

FIN DEL TRAYECTO

Después de casi tres meses de colaboración con AGARESO toca decir adiós, y nos despedimos con un sabor de boca un tanto peculiar.

Escogimos colaborar con esta asociación de reporteros solidarios porque nos pareció la ocasión perfecta para profundizar en esta rama del periodismo que pasamos muy por encima a lo largo de nuestra carrera. Nuestras expectativas eran grandes, por eso nuestra mayor sorpresa fue ver que, de todas las posibilidades que nos podía brindar AGARESO, nos tocó colaborar en un seminario impartido en la facultad. Nuestra primera pregunta fue ¿qué podemos aportar a un seminario consistente en cuatro horas de clase extra?

Carmen, la organizadora del seminario de periodismo social y cooperación internacional, nos dio prácticamente toda la libertad posible para hacer dentro de esas cuatro paredes lo que quisiéramos. Así fue como, a pesar de que nuestra idea inicial nada tenía que ver con esto, decidimos aprovechar al máximo la oportunidad y dividimos nuestros roles. Unos nos encargamos de sacar fotos de cada sesión y compartir por las redes sociales lo que ocurría, las visitas que teníamos, los momentos más importantes etc. Otros, nos encargamos de entrevistar tanto a asistentes al seminario como a miembros de otras asociaciones o periodistas que pasaron a lo largo de las sesiones. Por último, nos encargamos de que llegara a vosotros un resumen en forma de podcast de todo lo realizado a lo largo de las intensas cuatro horas que pasamos en la facultad cada martes.

Conocimos a gente muy interesante y supimos muchas labores sociales y humanitarias que se llevan a cabo en nuestro país, sin embargo, no es todo lo que queríamos desde un principio. El hecho de colaborar con un seminario cerrado y no poder aportar mucha ayuda hizo que no nos sintiéramos tan realizamos como otros proT. Esa es la pena con la que despedimos este proyecto, no haber sido tan útiles como era nuestro objetivo.

T8B

Comunicación na comunidade: “A mood for…”

Ás veces sorprende gratamente cando no fondo do caixón de cinéfilos se encontran filmes como ” A mood for love”, que descoñecida, sorprenden ó espectador con espirais de imaxes lentas e música, unha sinfonía que deixa coa boca aberta a máis de algún. Con respecto a relacionar o filme coa a asignatura, a pesares de que o tramo final deste e confuso, incluso sobra, creo que resalta a influencia da culturalidade na comunicación dunha comunidade, quero dicir, como inflúe na relación dos personaxes atoparse dentro dun ámbito cultural que marca as propias relacións entre persoas. A comunidade é a sociedade que convive nesa planta do edificio, onde existe unha relación de constantes preguntas e explicacións ( que fixo hoxe?, chegou moi tarde!, onde está o seu marido?…)esa forma de actuar condiciona os encontros onde no que o máximo expoñente é que ámbolos protagonistas non sexan visto xuntos. Con respecto á relación entre estes, intentan imitar, forzar a causa, de que ámbalas súas parexas (marido por parte dela e muller por parte del) sexan amantes. Imitan ese paralelismo, onde os amantes atapan o amor, e eles non acadan ese punto. A copia dunha relación, que nunca se dá, porque só é iso, un intento de acadar o amor que non se acada, unha etiqueta que define ben o título en español “deseando amar”.´

Tomé Piñeiro, Abel

Following: A arte da manipulación

Sorprende que a “opera prima” de Nolan se afaste do contido máis comercial das superproduccións que incrustarán ó director inglés na parrilla “Hollywoodiense”, aínda así é un filme con certo misticismo que vai de máis a menos e, como non, pega o xiro inesperado no tramo final, un exemplo de que a orixinalidade non sempre vai da man dos cartos. Pero este post é para relacionar o filme coa asignatura , non para facer unha pobre crítica. Ben, a manipulación é o elemento fundamental pola que se guía trama, un exemplo que expón que a confianza na relación de un ou varios entes ás veces guía as nosas propias accións, sobretodo cando existe un “lider” o cal atende a unha personalidade peculiar, única, que rompe os estereotipos (seguro de sí mesmo, sen medo, non rouba obxetos valiosos, análise psicolóxico nos seus roubos..) e outro que atende á debilidade, inseguridade, mal momento persoal (sen traballo, sen inspiración para escribir…). Así a manipulación aliméntase para conseguir o obxetivo final sempre dentro do círculo de confianza, que pouco a pouco, deixa guiarse ó débil polo “lider”, incluso intentando copiar o estilo do mesmo ( personalidade, forma de vestir…),unha peculiar forma de política.

Tomé Piñeiro, Abel

Invidentes: Conclusións

Xa rematou o camiño neste longo proceso polo ámbito da invidencia e o sistema educativo. Pode que a proxeción do tema nun principio poidese levar unha máscara de monotonía e aburrimento pero a decir verdade, a medida que íbamos coloncado as pezas descubrimos unha serie de elementos que nos sorprenderon, e que contradicen  esas queixas ás que estivemos expostos das asociacións desta índole cara a prensa.

Conclusións:

–  Os discapacitados visuais, son persoas con unha abundate autonomía cando chegan á educación superior.Por iso non necesitan de ningún servizo especial.

-O servizo da universidade (SEPIU) funciona na medida da necesidade que considere  o discapacitado.

-A arquitectura da facultade non está completamente adaptada para as persoas discapacitadas

-As organizacións que dín representar a persoas con algunha discapacidade ofrecen un discurso ás veces contradictorio con respeto ó colectivo que representan. Por exemplo, na denuncia da terminoloxía. Ningún dos entrevistados manifestou a súa incomodidade ante palabras como<<cego>>, <<discapacitado>> e incluso<<minusválido>>, fixeron referencia máis ó contido dunha noticia que a esa palabrería.

-As persoas invidentes coas que tratamos non aceptan a discriminación positiva, todo o contrario. Para o noso asombro, non creen que as subencións, a reservas de plazas e a exención de matriculas favoreza a igualdade. Están en contra disto. Algo a ter moi en conta.

– Abrironos unha porta paralela para entender as asociacións, unha porta escura. Fixeronos entender doutra maneira a imaxe de “ente benefactor” deste tipo de organizacións. Por exemplo, a ONCE, creen que as veces é un organismo mais desintegrador que integrador, o 90% dos afiliados apenas ten formación e traballa vendendo cupóns, o que fai ser dependente dunha organización para traballar.

Para rematar, dar as gracias a todos que sen ningunha pega estiveron dispostos a colaborar, a pesar de que as veces pode soar a un tema delicado, a todos eles, porque nos sorprenderon cos seus feitos, co seu día a día, e porque nos acercaron a un concepto de igualdade moi afastado do que nos pensábamos. Gracias.

S3G

INVIDENTES: EXPERIENCIAS (DIARIO DE)

A semana escollida para a realización deste diario de experiencias foi a primeira semana do mes de abril (do 1 ao 5). Nesta semana entrevistamos a Toni, Ana respostounos á entrevista vía mail e presentámonos, fartos de agardar unha chamada, na ONCE. Subimos un post relacionado coa experiencia vivida por Emma Mayo, que a entrevistaramos semanas atrás, transcribimos a entrevista de María Muñoz e intentamos contactar, sen éxito, co CERMI.

Foi a semana máis humana de todas. As entrevistas realizadas a Ana, unha alumna de 1º Xornalismo, e a Toni, doctorado pola en Xornalismo que traballa en Radio Galega, foron do máis enriquecedor. As súas testemuñas valéronnos para formarnos a nosa opinión persoal sobre determinadas cousas.

Demostráronnos que a forza vital é imprescindible. O peor inimigo, dicía Toni, é un mesmo. As maiores barreiras que existen son as que se autoimpón unha persoa. “Nunca digas non podo, ti proba”.

Aprendimos que igualdade ás veces non é senón discriminación positiva. Igualdade non son as cuotas para entrar na Universidade para o alumnado con discapacidade. Por que unha persoa con discapacidade visual vai ter que entrar por un número de prazas reservadas? Para a integración e adaptación o único preciso é sentido común.

Decidimos ir até a ONCE en vista de que, a pesares de que dixeron que nos chamarían, non o fixeron. As grandes organizacións como a ONCE son organizacións moi ben plantexadas, con múltiples servizos gratuitos para os seus afiliados, pero á vez promoven unha dependencia moi forte dos seus usuarios, o que dificulta a auténtica inclusión social. Era algo que en todo o temo que levamos con este traballo nin sequera se nos pasara pola cabeza, mais a conversa con Toni axudounos a ver máis aló do discurso das asociacións.

Brea Ledo, Paloma

Tomé Piñeiro, Abel

Velasco Taboada, Lucía

S3G

Invidentes: Entrevistas + Diario de experiencias

Las siguientes entrevistas fueron la mayor fuente de información para la realización del trabajo. A pesar de que consultamos también otras fuentes, hablar con profesores especializados o con quienes sufren el problema en primera persona fue lo más enriquecedor y con lo que más aprendimos.

Finalmente pudimos realizar seis entrevistas. Javier Agrafojo, María Muñoz, Ana García, Toni López, Sandra López y Emma Mayo nos atendieron muy amablemente y nos hablaron sobre un tema que apenas conocíamos, ayudándonos, también, a formarnos una opinión personal sobre muchas cosas relacionadas con la discapacidad y la Universidad.

Se adjunta también el diario de experiencias. Para la realización del mismo escogimos la primera semana de abril.

Entrevista a Ana García.

Entrevista Sandra López.

Entrevista a Emma Mayo.

Entrevista a María Muñoz Cadavid.

Entrevista a Javier Agrafojo.

Entrevista a Toni López.

Diario de experiencias.

Agareso: ¿Qué é a igualdade?

O tempo non se para a esperar e o Seminario de Cooperación Internacional e Xornalismo Social sobrepasou o meridiano que divide o comezo  e o fin. Nesta metade de percorrido quedan atrás momentos non descritos. Zuriñe Amaia López baixaba á realidade a definición heroica que temos algúns do “xornalista de guerra”, vía Skype, describíanos dende Londres as imaxes cotiás do conflicto bélico, percibidas na súa presenza, as orellas soportaron frases como<<nenos mortos nos brazos das nais>>, <<cans comendo cadáveres>>. Carma Mayugo, membro da empresa http://www.teleduca.org/. introducíamos no mundo dos medios comunitarios como sistema de desenvolvemento social e de mediación, para afrontar,solucionar e mostrar ás problemáticas e virtudes das pequenas comunidades, sempre mediante a presenza a pé de rúa, como entes sensibilizados, deixando atrás calquera interés político. Aínda que poidan parecer interesantes os contidos o nosos traballo non é completo. Convértese nunha estampa rutinaria, ás veces absurda, dunha hora tirando fotos, tuiteando ou recoller testimonios para un podcast. Aínda así, e cambiando de bando, está semana os asistentes viviron unha experiencia curiosa, asistiron ó estudo de radio para participar na grabación do programa “Rompendo barreiras”que realiza Agareso en colaboración con Cogami, os alumnos tiveron oportunudade de realizar alguna pregunta ás persoas discapacitadas sentadas ó carón dos micrófonos. Como non, a lata da “igualdade e integración” volveuse a abrir, dando como resultado un amplo debate. ¿Qué é a igualdade?, ¿Por qué insisten as organización como Cogami ou ONCE na terminiloxía que utiliza a prensa cara os seus colectivos (incluso teñen un libro de estilo)?, ¿non tería que ser a propia persoa que escollera como a definisen?, ¿Por qué defenden tanto a “discriminación positiva”?¿acaso non é tamén discriminación? ¿os campamentos exclusivamente para discapacitados non é un exercico oposto á integración?¿porque non se aposta por unha completa formación ?. As veces sorpréndeste de cómo a opinión dunha persoa con alguna discapacitade queda moi distante do que proclaman as organizacións que dín representalos, organizacións que son empresas, e como empresas que son teñen que obter certo beneficio para invertir e pagar nóminas, con supulentas facturación anuais que ( Cogami facturou no 2011 sobre 40 millóns de euros), e creando ou comprando parte de novas empresas para. Tal vez, como dí algún, a palabra “lucro” tería que borrarse da frase que se pon na cabeceira “ organización sen animo de…”

T8B

INVIDENTES: UN EJEMPLO DE SUPERACIÓN

Emma Mayo se quedó ciega cuando cursaba segundo de medicina. Abandonó la carrera y tiempo después se matriculó en psicología. Se licenció en 2005. Envió varios currículum, pero debido a la ausencia de respuestas, decidió hacer el doctorado, que finalizó en 2010. Desde hace año y medio tiene su propio gabinete de psicología y trabaja como profesor ayudante doctor de la Universidad Internacional de La Rioja.

A continuación, algunas de sus experiencias, recogidas de la entrevista que mantuvimos con ella.

“Los primeros meses fueron complicados, mis compañeros no hablaban conmigo, sólo la chica que se sentaba a mi lado. Luego, cuando empezamos con prácticas, al tener que ir organizando grupos, la cosa fue cambiando y con el paso del tiempo nos reímos, porque mis compañeros pensaban que la chica que se sentaba a mi lado era una persona de la ONCE que venía a cogerme los apuntes”

“Con los profesores hubo de todo. Muy buenas experiencias y facilidades y también hubo problemas en otros casos, pero en general la experiencia fue buena”

“Las diferencias en el formato de la evaluación: mis compañeros hacían exámenes tipo test y yo de redactar. Para estudiar fue todo a través de síntesis de voz (audio)”

emmmi

 “No sé si hacen falta más organismos, pero sí más concienciación y más conocimiento, más visibilidad y más NORMALIDAD”

“Mis compañeros venían desde Monte da Condesa a recogerme al Colegio Mayor Fonseca para que yo no subiese sola a la Facultad y eso no hay como pagarlo (no porque yo no fuese capaz, sino por el simple hecho de ir hablando y acompañada)”

“La palabra discriminación me parece muy fuerte, pero sí se echan de menos muchas cosas, como no tener un ordenador adaptado para poder hacer las prácticas de laboratorio, la ausencia de medios para poder acceder a los fondos documentales…”

S3G

Brea Ledo, Paloma; Tomé Piñeiro, Abel; Velasco Taboada, Lucía

INVIDENTES: UNIVERSIDAD INCLUSIVA

Seguimos explorando la comunidad universitaria para conocer la experiencia de los estudiantes con discapacidad visual. Esta semana hemos hablado con la profesora María Muñoz Cadavid, de la Facultad de Ciencias de la Educación de Santiago de Compostela.

Mery, que así se hace llamar, es una profesional entusiasmada y afirmó disfrutar del continuo aprendizaje que supone trabajar con personas con discapacidad. Se definió desde un principio como una gran defensora de un modelo pedagógico igualitario y democrático, enfocado a la plena inclusión del alumnado con discapacidad en la universidad.

No se trata de elaborar planes específicos para los alumnos con discapacidad, sino de elaborar un plan universal, que tenga en cuenta las necesidades del conjunto del alumnado, y disponer de unos servicios de apoyo específicos para aquellas personas que los precisen y soliciten. La verdadera inclusión consiste en alcanzar la igualdad a través de la atención a la diversidad.

La inclusión de las personas con discapacidad visual o de cualquier otro tipo en la comunidad universitaria, no implicaría sólo la mejora de la calidad de vida de esas personas, sino de todos.

Los diversos entornos sociales han de adaptarse a la diversidad del género humano, tanto a nuestra evolución como a las limitaciones que en un momento determinado pueden condicionar nuestra vida. Cualquier persona sin discapacidad podría verse de la noche a la mañana en una silla de ruedas,   sordo, ciego, mudo…y una persona con alguna de estas características podría curarse, liberándose de su discapacidad. El mundo ha de estar hecho a nuestra medida, y como somos diferentes, ha de estar preparado para abarcar la diversidad, un mundo universal con caminos para todos.

S3G: Brea Ledo, Tomé Piñeiro, Velasco Taboada.

AGARESO: Avance do noso traballo

Seguindo a liña do informe DAFO, presentado nas pasadas titorías, aproveitaremos este post para expoñer o avance das nosas actividades de grupo ProT.

Na tarefa de cubrir o III Seminario “Xornalismo social e cooperación internacional” organizado por AGARESO, o noso grupo organizase en roles claramente diferenciados: Jesús Silva e Abel Tomé (inscritos no seminario) son os encargados de realizar as crónicas das sesisóns e facer entrevistas aos asistentes. Angela Villanueva e Paula Varela dedícanse a cubrir o evento facendo fotografías e publicando nas redes sociais da asociación. Silvia Troncoso, a partires das entrevistas anteriormente sinaladas, elabora podcast multimedia para subir a Radio AGARESO.

As debilidades do noso traballo son evidentes: ao tratarse dun seminario o abanico de posibilidades é bastante reducido, polo que tratamos de sacarlle o máximo partido ás nosas actividades. Por sorte apenas atopamos obstáculos, pois dende a organización agradecen a nosa presenza e, polo xeral, confían en nós. Non hai presión por parte de AGARESO e nunca nos esixiron máis do que nós estiveramos dispostos a facer.

En canto ás fortalezas e vantaxes, o que realmente nos aporta o noso traballo no seminario, debemos falar en termos moito máis subxectivos e individuais. En primeiro lugar, somos afortunados por ter a posiblidade de aprender moito sobre unha especialidade do xornalismo que apenas se toca na carreira. Pero isto vese condicionado polo interese que o tema suscita en cada un de nós. Mentras que aos dous membros do grupo que se inscribiron no seminario lles resulta atractivo o tema, os demáis integrantes teñen opinións máis dispares, incluso negativas nalgúns casos.

De todos xeitos, intentaremos aproveitar ao máximo este traballo, pois somos conscientes de que se trata dunha oportunidade única. Dun xeito ou de outro, a todos nos reporta algún tipo de beneficio, polo que a cobertura do seminario segue adiante sen contratempos.

T8B

Invidentes: “A invidencia non é unha discapacidade…”

Nos primeiros pasos polo camiño que nos leva á vida do invidente na Universidade, quixemos percorrer o casco vello ata chegar á porta de Javier Agrafojo, Coordinador do SEPIU e responsable da área de integración universitaria, para que rachase, de certa maneira, coas dúbidas  que comezamos a andaina do noso traballo.

Imaxinemos que un alumno invidente vai facer a matrícula na USC, dentro do documento ten algún apartado que se refira a súa discapacidade?

Non en concreto, pero sí á discapacidade en xeral. Unha vez feita, se é una persoa cun nivel de autonomía alto, e o decide, non precisará de máis apoio. Se o precisa, no apartado de estudantes da USC accede ó noso servizo e inícianse os trámites das posibles adaptacións.

Por tanto, todo dependerá da súa autonomía e capacidade de decisión

É unha persoa maior de idade que ten que ter unha autonomía, entón nos debeemos ofrecelle as cousas de maneira que sexa capaz de pedir o que necesita e non tutélalo demáis.

Como son as facilidades que se prestan no SEPIU?

A invidencia non é unha discapacidade que esté resultando moi incapacitante para o que é a vida diaria na Universidade. Un alumno chamounos para ver se lle conseguíamos un balón con cascabeis para xogar ó fútbol ,noutro caso, unha estudante solicitaba que puxéramos unhas pegatinas reservándolle os espazos dianteiros da clase

Conséguese todo o que solicitan?

Inténtase conseguir na medida en que entendemos que é responsabilidade nosa e que van ser materiais ou solucións que quedarán de xeito permanente na universidade. A nivel particular non se lle merca a ninguén un ordenador nin se lle compra un programa de lectura de software.

O Sol xa se ocultaba tralos vellos edificos do casco antigo de Santiago cando nos despedimos de Javier, e aínda que a charla deu para máis dúbidas e respostas, saímoscunha imaxe nítida para seguir paseniños cara a meta do noso tema.

S3G

Agareso: Periodismo Social e Cooperación Internacional

Paco deixou voar a pregunta, en certa maneira para rachar o silencio que mantiñan as nosas bocas. ¿Qué é a cooperación?, ¿e o desenrolo?. A lingua dos asistentes empezouse a soltar, posiblemente ó lembrar as palabras de Alejandro (delegado en Galicia da Asamblea de Cooperación pola Paz) no comezo da presentación<<quen máis participe, máis posibilidades ten de ser elixido pra viaxe>>. E que Tanxer e Nador é o perfecto escaparate para un “proxecto” de xornalista. As respostas ás preguntas empezaron a soar na inmensidade da aula <<eu penso que cooperar e isto, eu que é estoutro…>> definicións técnicas que parecían ser arrincadas da RAE, binómios de palabras como “mellora económica”, “evoución cultural”, “beneficio propio”…dentro deses resultados, ás veces demasiado materialistas, nas cales unhas respostas ían ampliando e completando as anteriores, daba comezo o Seminario.

O III Seminario de Xornalismo Social e Cooperación Internacional, organizado pola Asociación Galega de Reporteiros Solidarios(AGARESO) púxose en marcha o pasado Martes 26, o decano da facultade de xornalismo, J.Pereiro, dou unha benvida fugaz ós asistentes. Un amplo ábano de participantes que a pesar da súa heteroxeneidade, alumnos de xornalismo, licenciados en políticas, ex empregados do País, fotoxornalistas que publicaron no New York Times, sindicalistas…todos compartián un motivo común pra estar nese mesmo ambiente, o súa afiliación a un espíritu solidario, cooperante e pacífico, ou polo menos así o deixaron ver.

Entre presentacións e apalusos, experiencias en Marrocos e máis aplausos, Francisco Rey “Paco”, membro da Asamblea de Cooperación pola Paz, comezou o concepto teórico rogando sempre a participación e a interrupción, como unha longa charla entre amigos, alonxándose da rixidade que pode levar consigo a etiqueta “impartir un Seminario”. A cada “click” unha nova imaxe do Power Point, dende o motivo e fundación orixinal da Cruz Vermella ata a nova socialdemocracia, conceptos que se entrelazaban a pesares de que, aparentemente, non saíran do mesmo ventre, Guerra de Biafra, Bretton Woods, Maio do 68, Acción contra a Fame, Cáritas, levantamento do LSLN en Nicaragua, primeira oleada de ONG…unha espiral de feitos que se retroalimentaban entre sí.

O noso grupo, cubrirá cada martes o dito, debatido e aclarado nesa aula 5 da facultade, onde o Seminario, para algúns descoñecido, será o escenario de partida cara un camiño onde a cooperación, o interese pola problemática e denuncia social, por entender e comprender aquelas situacións que non aparecen nas cabeceiras televisivas pero que existen, por axudar sen ánimo de lucrarse, por compartir, por solidarizarse… intentará mergullarnos na súa pel para facernos, xa non millores xornalistas, senón millores persoas.

T8B

INVIDENTES: SU VIDA EN LA UNIVERSIDAD

ciego20baston1“La relación profesor-alumno, junto al apoyo que proceda del exterior, se revela como herramienta muy eficaz en el ámbito universitario. Cada profesor tiene su propia metodología, recursos, técnicas y procedimientos que tendría que hacer accesibles al estudiante con discapacidad visual” (Felisa Álvarez Gámez, Profesional de Referencia de la ONCE para el apoyo a estudiantes universitarios  con discapacidad visual en la Comunidad de Madrid)

¿Creéis que en la vida real las personas con discapacidad visual no encuentran problemas a la hora de desarrollar su formación académica en una Universidad? ¿Nunca os habéis preguntado cómo llevan a a cabo sus tareas y de qué modo se desenvuelven estas personas que, de vez en cuando, nos cruzamos por los pasillos? ¿Se sienten integrados entre sus compañeros? ¿Qué tipo de facilidades le proporcionan los docentes? ¿Existe algún organismo específico de la USC que se encargue de ofrecerles ayuda?

El tema que abordaremos en la realización de nuestro TS será la relación que existe entre las personas con discapacidad visual y su formación en la Universidad. Para ello hablaremos con la ONCE, con distintos profesores expertos en la materia y con otros que impartan clase a estas personas. Y lo más importante, nos pondremos en contacto con las propias personas que sufren esta discapacidad y estudian en nuestra Facultad para que nos muestren cómo es su día a día.

Aquí dejamos el enlace de un vídeo relacionado con el tema que trataremos en nuestro TS. Gennet es la primera persona sordociega en España que consigue obtener un título universitario.

http://www.rtve.es/alacarta/videos/telediario/gennet-primera-persona-sordociega-aprobar-carrera-universitaria-espana/1451271/

S3G