Arquivo do blog

Que no hay manera

Creo que yo nunca me había quejado del Blog públicamente, sin embargo tengo que confesar que anula por completo todas mis capacidades comunicativas.

Es tener que publicar algo y me quedo totalmente bloqueada a pesar de haber tenido previamente en la cabeza todos los conceptos y todo el discurso ya hilvanado.

Supongo que por esta banda no he podido sacarle mucho partido al conjunto de la asignatura. Sin embargo, a través de trabajos y clases expositivas, he tenido la ocasión de hablar en público (como aquella vez que me tocó participar en un debate por grupos sobre un mapa conceptual) y de intercambiar ideas con compañeros y con Marcelo.

Respecto a los conceptos aprendidos considero que los hemos ido absorbiendo más a modo de experiencia que como concepto en sí. Ahora percibo a la clase como un ejemplo de comunidad en la que no tenemos jerarquías (ni siquiera contando a esos mandones del BCP) e incluso contamos con algo así como un medio comunitario: una página hecha por nosotros y para nosotros a través de la que intercambiamos fotos, noticias, eventos, curiosidades, etc de interés común.

Y más aún, hasta Marcelo se ha introducido (en mayor o menor medida) en esta mini comunidad desde el mismo escalón en el que estamos todos (a pesar de tener potestad para suspendernos). Pero es palpable un nivel de horizontalidad mucho mayor que en otros casos similares.

Las relaciones cara a cara y día a día son lo que yo procuro retener como conocimiento.

Por lo que sigo frustrada por ser incapaz de plasmar nada de valor para la clase en este blog, pero sé que en cualquier momento podremos compartir una conversación (en un contexto mucho más cercano que una red social) en la que sea quién de desenvolver mis capacidades y de valor añadido al acto comunicativo.

Troncoso Costas S3C T8B

FIN DEL TRAYECTO

Después de casi tres meses de colaboración con AGARESO toca decir adiós, y nos despedimos con un sabor de boca un tanto peculiar.

Escogimos colaborar con esta asociación de reporteros solidarios porque nos pareció la ocasión perfecta para profundizar en esta rama del periodismo que pasamos muy por encima a lo largo de nuestra carrera. Nuestras expectativas eran grandes, por eso nuestra mayor sorpresa fue ver que, de todas las posibilidades que nos podía brindar AGARESO, nos tocó colaborar en un seminario impartido en la facultad. Nuestra primera pregunta fue ¿qué podemos aportar a un seminario consistente en cuatro horas de clase extra?

Carmen, la organizadora del seminario de periodismo social y cooperación internacional, nos dio prácticamente toda la libertad posible para hacer dentro de esas cuatro paredes lo que quisiéramos. Así fue como, a pesar de que nuestra idea inicial nada tenía que ver con esto, decidimos aprovechar al máximo la oportunidad y dividimos nuestros roles. Unos nos encargamos de sacar fotos de cada sesión y compartir por las redes sociales lo que ocurría, las visitas que teníamos, los momentos más importantes etc. Otros, nos encargamos de entrevistar tanto a asistentes al seminario como a miembros de otras asociaciones o periodistas que pasaron a lo largo de las sesiones. Por último, nos encargamos de que llegara a vosotros un resumen en forma de podcast de todo lo realizado a lo largo de las intensas cuatro horas que pasamos en la facultad cada martes.

Conocimos a gente muy interesante y supimos muchas labores sociales y humanitarias que se llevan a cabo en nuestro país, sin embargo, no es todo lo que queríamos desde un principio. El hecho de colaborar con un seminario cerrado y no poder aportar mucha ayuda hizo que no nos sintiéramos tan realizamos como otros proT. Esa es la pena con la que despedimos este proyecto, no haber sido tan útiles como era nuestro objetivo.

T8B

ERASMUS: Punto…e final?

Esta semana foi particularmente intensa para o S3F porque, logo de moitas tentativas e de que nos “desen por saco” un par de veces conseguimos facer a actividade central do noso proxecto: un Grupo de Discusión con estudantes de programas de intercambio.

Na casa de Silvia Troncoso (perfectamente ordenada PARA A OCASIÓN) déronse cita Marcela Tatarska (de polonia), Rauan Danabayeva (de Casaquistán) e Francisco Rego (natural de Arzúa pero que, na actualidade, está de Séneca na nosa facultade). Dos tres puidemos coñecer o avance que foron experimentando para integrarse na comunidade que constituía a súa clase. Na maioría dos casos pasan de relacionarse coa xente da súa zona xeográfica a compartir tempo cos galegos (dos que dixeron que eramos algo pechados) a medida que o seu castelán vai mellorando. Tamén nos fixeron ver como era o método de estudo noutras universidades europeas e españolas, e algunhas cousas máis que resultan sorprendentes e que vos invitamos a ver no documento que vai adxunto a esta publicación. Ademais, grazas á mediación de Daniel Viña, teredes acceso ao mesmo documento de conclusións e á gravación da conversa moderada por Jacobo Fariña neste mesmo blogue.

Noutra orde de cousas, tamén continuamos coa recompilación de materiais dos alumnos que están fóra de Erasmus. Se no anterior post mostrabamos algunhas imaxes de  compañeiros que están noutras universidades, esta semana remitimos ao BCP tres textos (polo de agora) que contan as experiencias que viven estes rapaces e rapazas que decidiron solicitar programas de mobilidade. Nos post hai anécdotas e consellos para salvar as dificultades que, ao principio, poidades ter.

Polo de agora, ofrecemos os textos de Claudia Cid, Uxía Prieto e Cristina Knight. Agardamos que vos axuden ou vos animen a ir de Erasmus!

Isto é todo o que vos ofrece o S3F. Agardamos que os nosos post  fosen amenos e vos servisen de algo as nosas aportacións. Unha aperta de Raquel Pérez, Sara Rodríguez, Silvia Troncoso e Ángel Vizoso!

Análisis Focus Group

DSC_0677

S3F

Agareso: ¿Qué é a igualdade?

O tempo non se para a esperar e o Seminario de Cooperación Internacional e Xornalismo Social sobrepasou o meridiano que divide o comezo  e o fin. Nesta metade de percorrido quedan atrás momentos non descritos. Zuriñe Amaia López baixaba á realidade a definición heroica que temos algúns do “xornalista de guerra”, vía Skype, describíanos dende Londres as imaxes cotiás do conflicto bélico, percibidas na súa presenza, as orellas soportaron frases como<<nenos mortos nos brazos das nais>>, <<cans comendo cadáveres>>. Carma Mayugo, membro da empresa http://www.teleduca.org/. introducíamos no mundo dos medios comunitarios como sistema de desenvolvemento social e de mediación, para afrontar,solucionar e mostrar ás problemáticas e virtudes das pequenas comunidades, sempre mediante a presenza a pé de rúa, como entes sensibilizados, deixando atrás calquera interés político. Aínda que poidan parecer interesantes os contidos o nosos traballo non é completo. Convértese nunha estampa rutinaria, ás veces absurda, dunha hora tirando fotos, tuiteando ou recoller testimonios para un podcast. Aínda así, e cambiando de bando, está semana os asistentes viviron unha experiencia curiosa, asistiron ó estudo de radio para participar na grabación do programa “Rompendo barreiras”que realiza Agareso en colaboración con Cogami, os alumnos tiveron oportunudade de realizar alguna pregunta ás persoas discapacitadas sentadas ó carón dos micrófonos. Como non, a lata da “igualdade e integración” volveuse a abrir, dando como resultado un amplo debate. ¿Qué é a igualdade?, ¿Por qué insisten as organización como Cogami ou ONCE na terminiloxía que utiliza a prensa cara os seus colectivos (incluso teñen un libro de estilo)?, ¿non tería que ser a propia persoa que escollera como a definisen?, ¿Por qué defenden tanto a “discriminación positiva”?¿acaso non é tamén discriminación? ¿os campamentos exclusivamente para discapacitados non é un exercico oposto á integración?¿porque non se aposta por unha completa formación ?. As veces sorpréndeste de cómo a opinión dunha persoa con alguna discapacitade queda moi distante do que proclaman as organizacións que dín representalos, organizacións que son empresas, e como empresas que son teñen que obter certo beneficio para invertir e pagar nóminas, con supulentas facturación anuais que ( Cogami facturou no 2011 sobre 40 millóns de euros), e creando ou comprando parte de novas empresas para. Tal vez, como dí algún, a palabra “lucro” tería que borrarse da frase que se pon na cabeceira “ organización sen animo de…”

T8B

ERASMUS: Fotografías dos nosos compañeiros (I)

O prometido é débeda e, tal e como anunciamos nos nosos primeiros posts, unha das nosas asctividades será mostrar a vida dos estudantes que e están fóra de intercambio da nosa universidade mediante o seu propio ollo. Para tal fin, ímonos servir das fotografías que toman nos lugares onde están de festa…queremos dicir, onde están estudando.

Non hai demasiadas imaxes de clases ou profesores explicando a lección mais si que poderedes observar que os nosos compañeiros non tardaron en facer grupo con estudantes españois, estudantes de ERASMUS  ou os nativos do lugar no que se atopan.

Estas dúas imaxes pertencen ao mesmo rapaz: Manuel Domínguez Rodríguez, de 20 anos e natural de Ourense. Manuel estuda Xornalismo en Málaga, xa que é un dos derradeiros beneficiarios do programa Séneca e, como vemos, non perde un minuto. Na primeira imaxe vémolo nunha escapada de fin de semana á mesquita de Córdoba na que parece pedirlle a Alá sorte para os exames.

A segunda das fotografías mostra unha noite de festa do mesmo Manuel con compañeiros de clase que comparten o programa Séneca.

Imaxe Erasmus 1Imaxe Erasmus 2

Viaxamos agora a París, onde Diego Mariño Román, natural de Vigo,  tamén de 20 anos e estudante de Xornalismo celebra o Halloween co resto de ERASMUS do seu grupo (españois e do resto de Europa). Como se pode observar, pásano de medo!!!! Igual é o empurrón que precisades para pedir o programa o ano próximo. Como apreciaredes, a festa non vos vai faltar 😉Imaxe Erasmus 3

A derradeira parada desta viaxe está en Tours, lugar de nacemento de Honoré de Balzac e onde Claudia Cid (Verín, 1992) estivo de ERASMUS no primeiro cuadrimestre deste curso.

A primeira imaxe mostra a “zona de cañas” de Tours nevada neste frío inverno do que acabamos de saír. A segunda das fotografías recolle unha das viaxes que Claudia e os seus compañeiros da Universidade François-Rebelais realizaron. Desta volta atópanse no Château de Cheverny, ao igual que na terceira instantánea na que Claudia (no centro) posa xunto a dúas compeñeiras de ERASMUS (unha delas española). Finalmente, e como non podía ser doutra maneira, unha imaxe de celebración. Nela podemos ver a Claudia con compañeiras francesas, italianas e españolas de cea. Que ben viven os nosos ERASMUS!!!

Imaxe Erasmus 4

Imaxe Erasmus 5

Imaxe Erasmus 6

Imaxe Erasmus 7

PD: Rezade por nós (como facía Manuel) para que os estudantes que chegaron á nosa facultade poidan poñerse de acordo nun día e así facer o Focus Group. Por favoooor!

S3F

ERASMUS: Focus Group, seguro que non sabedes que é

Seguramente moitos de vós descoñecedes totalmente o que é un Focus Group  ou un grupo de discusión, se o traemos ao galego. Ao S3F pasáballe o mesmo até que, o outro día, mentres elaborabamos unha serie de cuestionarios para difundir entre todos vós (e tamén entre os compañeiros que chegan á nosa facultade grazas aos programas de mobilidade) o profesor (Pedraio por estes lares) nos falou desta técnica que ten como obxectivo analizar os comportamentos dos individuos a través dunha conversa da que se extraen unha serie de conclusións.

Unha breve explicación sobre o Focus Group  é que debe reunir a un grupo de entre tres e seis persoas aos que se lles plantexan unha serie de cuestións (arredor de seis) que analizarán e comentarán nun tempo dunha hora nun espazo sen ruídos externos e que resulte cómodo para eles. A tertulia conta cun moderador que se encargará de distribuír os turnos de fala (deben ser iguais para todos) e a conversa  queda gravada para a súa posterior análise por unha persoa externa ao grupo de análise que se servirá tamén de apuntamentos tomados por un membro do equipo (que non debe intervir na conversa, nin tan sequera para preguntar por unha frase que se lle esqueceu anotar).

Focus Group  é, en definitiva, o que tentaremos empregar como espello da vida dos estudantes que chegan doutras Universidades a Ciencias da Comunicación. Esperamos que todo o que obteñamos desta experiencia sirva para complementar as outras iniciativas que recolle o noso proxecto (como a publicación de imaxes da vida dos nosos compañeiros que están fóra ou dos estudantes que chegan de “moi moi” lonxe).

S3F

AGARESO: Avance do noso traballo

Seguindo a liña do informe DAFO, presentado nas pasadas titorías, aproveitaremos este post para expoñer o avance das nosas actividades de grupo ProT.

Na tarefa de cubrir o III Seminario “Xornalismo social e cooperación internacional” organizado por AGARESO, o noso grupo organizase en roles claramente diferenciados: Jesús Silva e Abel Tomé (inscritos no seminario) son os encargados de realizar as crónicas das sesisóns e facer entrevistas aos asistentes. Angela Villanueva e Paula Varela dedícanse a cubrir o evento facendo fotografías e publicando nas redes sociais da asociación. Silvia Troncoso, a partires das entrevistas anteriormente sinaladas, elabora podcast multimedia para subir a Radio AGARESO.

As debilidades do noso traballo son evidentes: ao tratarse dun seminario o abanico de posibilidades é bastante reducido, polo que tratamos de sacarlle o máximo partido ás nosas actividades. Por sorte apenas atopamos obstáculos, pois dende a organización agradecen a nosa presenza e, polo xeral, confían en nós. Non hai presión por parte de AGARESO e nunca nos esixiron máis do que nós estiveramos dispostos a facer.

En canto ás fortalezas e vantaxes, o que realmente nos aporta o noso traballo no seminario, debemos falar en termos moito máis subxectivos e individuais. En primeiro lugar, somos afortunados por ter a posiblidade de aprender moito sobre unha especialidade do xornalismo que apenas se toca na carreira. Pero isto vese condicionado polo interese que o tema suscita en cada un de nós. Mentras que aos dous membros do grupo que se inscribiron no seminario lles resulta atractivo o tema, os demáis integrantes teñen opinións máis dispares, incluso negativas nalgúns casos.

De todos xeitos, intentaremos aproveitar ao máximo este traballo, pois somos conscientes de que se trata dunha oportunidade única. Dun xeito ou de outro, a todos nos reporta algún tipo de beneficio, polo que a cobertura do seminario segue adiante sen contratempos.

T8B

Erasmus: Atenas, Rennes e Eskisehir.

Como sabedes, o S3F está a traballar na análise dos grupos e do xeito en que se comunican os estudantes de ERASMUS (e outros programas de mobilidade). No post de hoxe trataremos o que lles espera aos nosos compañeiros. Neste caso Loreto, Óscar e Paula (que o ano próximo serán beneficiarios destes programas) van dicir “catro cousiñas” que esperan atopar nos seus lugares de destino así como as dificultades que creen que van atopar e as oportunidades que se lles presentan polo mundo adiante. Con eles quedades:

Loreto Barbón Concha
¿Qué esperas del Erasmus? Viajar a un país al que nunca fui, conocer gente nueva, moverme en una cultura un poco diferente a la española… Básicamente, aprender y disfrutar.

¿Por qué Atenas? Atenas era mi segunda opción. Grecia me parece un país lleno de historia. Estudié latín y griego en el bachillerato; visité Italia y no quiero quedarme sin conocer Grecia.

¿Dificultades? Aunque conozco el alfabeto griego, sólo di clases de griego antiguo; ir a un país con un idioma y un alfabeto diferentes me asusta, pero aun así, creo que con el inglés me puedo defender.

¿Oportunidades? Desde luego será una etapa imborrable en mi vida, ¡estoy muy ilusionada! Voy a conocer y aprender un montón de cosas diferentes que pueden enriquecer tanto mi vida profesional como personal.

Paula Quintás López
Do ERASMUS espero obter unha experiencia inesquecible, desas que serven para contar anécdotas dende nas ceas familiares até cos teus amigos. Non busco unha viaxe como tal (como a que faría de vacacións, por exemplo), pois son consciente de que vou estudar e o meu obxectivo é vir con todo aprobado de Rennes. Pero ademais de ir cursar fora o terceiro curso de xornalismo, con todo o que esto pode repercutir no meu expediente e mesmo no curriculum (cunha pouca sorte, poderei dar as clases en inglés e ter vida en francés, co cal adquiriría unha boa competencia en ambos idiomas), pretendo aprender a desenvolverme mellor nun país estranxeiro e así gañar confianza. Coñecer novos lugares coas súas particulares costumes e ter a oportunidade de viaxar un pouco polos arredores é algo que nos enriquece de xeito indubidable, polo que lle da un valor engadido ao ERASMUS en si mesmo. Medramos pasando de curso e medramos aprendendo a desenvolvernos.

Óscar Barreiro Manzano
Por que collín o programa ERASMUS? Sinceramente, véxoo como unha opción de coñecer e mergullarme en culturas distintas á miña e de desfrutar á vez que poño en práctica e reforzo o meu inglés. Por outra parte, a elección do meu destino ERASMUS (Eskisehir, Turquía) dende o primeiro momento estaba entre as miñas preferidas, tralas universidades gregas. A parte, permíteme viaxar aos Balcáns, rexión que me apaixona. O que máis me preocupa de facer un ERASMUS en Turquía é que, en xeral, se ten unha imaxe bastante negativa do país. Eu prefiro non ir con prexuízos e desfrutar do que me depare a experiencia!

S3F

Agareso: Periodismo Social e Cooperación Internacional

Paco deixou voar a pregunta, en certa maneira para rachar o silencio que mantiñan as nosas bocas. ¿Qué é a cooperación?, ¿e o desenrolo?. A lingua dos asistentes empezouse a soltar, posiblemente ó lembrar as palabras de Alejandro (delegado en Galicia da Asamblea de Cooperación pola Paz) no comezo da presentación<<quen máis participe, máis posibilidades ten de ser elixido pra viaxe>>. E que Tanxer e Nador é o perfecto escaparate para un “proxecto” de xornalista. As respostas ás preguntas empezaron a soar na inmensidade da aula <<eu penso que cooperar e isto, eu que é estoutro…>> definicións técnicas que parecían ser arrincadas da RAE, binómios de palabras como “mellora económica”, “evoución cultural”, “beneficio propio”…dentro deses resultados, ás veces demasiado materialistas, nas cales unhas respostas ían ampliando e completando as anteriores, daba comezo o Seminario.

O III Seminario de Xornalismo Social e Cooperación Internacional, organizado pola Asociación Galega de Reporteiros Solidarios(AGARESO) púxose en marcha o pasado Martes 26, o decano da facultade de xornalismo, J.Pereiro, dou unha benvida fugaz ós asistentes. Un amplo ábano de participantes que a pesar da súa heteroxeneidade, alumnos de xornalismo, licenciados en políticas, ex empregados do País, fotoxornalistas que publicaron no New York Times, sindicalistas…todos compartián un motivo común pra estar nese mesmo ambiente, o súa afiliación a un espíritu solidario, cooperante e pacífico, ou polo menos así o deixaron ver.

Entre presentacións e apalusos, experiencias en Marrocos e máis aplausos, Francisco Rey “Paco”, membro da Asamblea de Cooperación pola Paz, comezou o concepto teórico rogando sempre a participación e a interrupción, como unha longa charla entre amigos, alonxándose da rixidade que pode levar consigo a etiqueta “impartir un Seminario”. A cada “click” unha nova imaxe do Power Point, dende o motivo e fundación orixinal da Cruz Vermella ata a nova socialdemocracia, conceptos que se entrelazaban a pesares de que, aparentemente, non saíran do mesmo ventre, Guerra de Biafra, Bretton Woods, Maio do 68, Acción contra a Fame, Cáritas, levantamento do LSLN en Nicaragua, primeira oleada de ONG…unha espiral de feitos que se retroalimentaban entre sí.

O noso grupo, cubrirá cada martes o dito, debatido e aclarado nesa aula 5 da facultade, onde o Seminario, para algúns descoñecido, será o escenario de partida cara un camiño onde a cooperación, o interese pola problemática e denuncia social, por entender e comprender aquelas situacións que non aparecen nas cabeceiras televisivas pero que existen, por axudar sen ánimo de lucrarse, por compartir, por solidarizarse… intentará mergullarnos na súa pel para facernos, xa non millores xornalistas, senón millores persoas.

T8B

ERASMUS: Orgasmus

En este primer post, el grupo S3F quiere situaros en la tarea que desenvolveremos a lo largo de las próximas semanas: el análisis del comportamiento de los alumnos beneficiarios de los programas de movilidad en lo que respecta a nuestra Facultad (tanto los que llegan como los que se marchan a otras Universidades). [Ángel Vizoso]

¿Qué pretendemos con este trabajo? Saber las opiniones de alumnos que tienen la beca Erasmus en la USC, saber cómo se sienten, si están cómodos, si les gusta y qué les parece esta oportunidad. También contactaremos con alumnos que ya participaron en este intercambio para que nos cuenten su experiencia y poder valorar si es o no una buena idea. [Sara Rodríguez]

Por otro lado vamos a indagar en el descontento que ha causado la desaparición de las becas Séneca. Daremos voz a aquellos que han tenido la suerte de disfrutarla. ¿Qué tipo de relación han establecido quienes han llegado de otros puntos de España este curso? ¿Se han sentido integrados con los estudiantes locales? ¿Se han sentido más integrados entre ellos? [Silvia Troncoso]

Tal vez uno de los puntos fuertes del sistema educativo sean esta clase de becas. Teniendo en cuenta el coste que supone mantener a un hijo/a fuera de casa daban la oportunidad a los estudiantes de explorar otros países. Averiguar cómo se imparte su campo de estudio en otras universidades.
Estas experiencias pueden empobrecerse ante los problemas de comunicación de los recién llegados. Ya sea por timidez, escaso conocimiento del idioma o falta de integración Estaría bien averiguar formas de mejorar en estos aspectos. [Raquel Pérez]

Esperamos que sea un tema atractivo para vosotros, ya que muchos estáis pensando en ser parte de estos programas. Ojalá que con nuestras publicaciones consigáis haceros una mejor idea de vuestra vida el próximo año.

S3F