Arquivo do blog

DEGOLEMOS AO CAPITALISMO E A SÚA CENSURA!

https://www.youtube.com/watch?v=JR7AXXDrEAA

Esta escena é da película “A quimera do ouro” de Charles Chaplin, onde amosa a dolorosa vida dos mineiros. Para tentar por un bocado de humor nun proxecto onde houbo de todo menos gargalladas. Porén, iremos neste post retroceder aínda máis. Voltaremos á época dos romanos.

Xa na antigua Roma existía a adición ao ouro. Leváronno todo. A xente chegou a perder a vida por este metal dourado. O científico e naturista Caius Plinius (23-79 d.C.) –máis coñecido como Plinio o Vello- escribiu o único testimonio direito que podemos atopar sobre as Médulas durante a súa época de explotación. Estos coñecementos áchanse na súa obra Naturalis Historia, no libro XXXIII (Tratado dos metais e a súa natureza) afirma:

“Deste modo dicen que as zonas de Asturias, Galiza e Lusitania proporcionan, nun ano, vinte mil libras de peso en ouro. Nesta produción a de Asturias é a maior parte. Non hai en ningunha parte un exemplo deste tipo de fecundidade, seguido durante tantos séculos”.

Concluimos pois que se unha libra son máis ou menos 327 gramos, esta xente sacaba máis de 6 toneladas e media de ouro ao ano, hai dous mil anos. É dicir, a maior parte do ouro foi extraido séculos atrás. Agora formulamos unha pregunta para Edgewater, goberno e calquera outra empresa:

Queredes cortarlle a gorxa a nosa terra a cambio de que? Xa vos contestamos nós, a cambio dunha ridícula cantidade de ouro.

Plataforma Salvemos Cabana

Plataforma Salvemos Cabana

Cambiando de tema. Adxúntovos un documento da páxina da Unión Sindical Obrera para que entendades parte das pedras coas que nos topamos ao longo deste proxecto.

Nota de prensa USO (1)

Supónse que nunha democracia, as institucións deben ser transparentes e facilitar as informacións aos cidadáns. E senón que llo digan á nosa compañeira Ana Rial, que hai un par de semanas a piques estivo de tolear para que a Xunta lle respondese a un mísero cuestionario. Unha resposta que tivo forma de carta breve e argumentos dignos dun contestador automático. E así foi a dinámica da Xunta en todo o que durou este traballo. Se falamos de Edgewater, o caso aínda é peor. A empresa si se preocupou pola comunicación… Pola comunicación coa Xunta claro, porque coa cidadanía… Cero. E logo está o baile de cifras entre as dúas. Que se daba mil e pico postos de traballo, que se daba cincocentos… Unha proba da cada vez máis habitual colaboración entre a empresa privada e o Estado que se da no noso país.

Deberiamos ser conscientes tamén de que todo o que está a acontecer en Corcoesto non é cousa dun ano como acostumamos a pensar. E é que o conflto da minaría en Cabana de Bergantiños comezou xa nos primeiros meses do ano 2012, pero semella que a ninguén lle interesaba mediatizar o conflito, quizáis porque coñecían as consecuencias que traerían, e que trouxeron -si, estou a falar da paralización do proxecto-.

O proxecto foi avanzando, paseniño,  superando obstáculos, pero topou con un moi importante, alguén pensou en dar a coñecer o que ía pasar e concienciar á poboación. E o conseguiron. A publicación do vídeo para recadar firmas na plataforma Change.org  e a posterior movilización popular coa conseguinte mediatización conseguiron paralizar, de momento, o proxecto megamineiro de Corcoesto, como xa dixemos en anteriores posts.

https://www.youtube.com/watch?v=pQvms6lmYec

Esta é a última entrada, máis non a fin da nosa colaboración. Estamos a espera do regreso do noso compañeiro Pablo Portela de terras catalanas, para volver a Corcoesto. Hai moitas cousas que non puidemos contar polos motivos que xa sabedes, pero outras foron pola sintetización dos posts. Se queredes enterárvos de máis datos e toleiras deste circo, encantados pasarémosvos a nosa memoria cando a acabemos. Despedímonos cunha frase de José Luis Sampedro da que tanto gosta Ramón Varela –o xornalista ambiental que fixo posíbel este proxecto-.

“Somos naturaleza. Poner al dinero como bien supremo nos conduce a la catástrofe”.

 

143 B00

Sin resposta

503249120bb21-268217_399964120050847_447151178_n

Plataforma en Defensa de Corcoesto

Despois da visita a Corcoesto para coñecer de primeira man a posición dos veciños respecto ao conflicto mineiro, tocaba contactar coa outra parte. Neste caso: a Xunta. Tentamos poñernos en contacto telefónicamente, pero foi imposible atopar con algunha resposta para as nosas preguntas. Contactamos coa Consellería de Medio Ambiente, coa Consellería de Industrias, co Servizo de Calidade e Natureza, con Enerxía e Minas,… Pero nada, ninguén nos sabía responder, ou mais ben, non querían responder. En moitos casos o que facían era pasarnos cos responsables de prensa de cada departamento e unha vez que falábamos con eles dicíannos que mellor lle enviásemos un correo coas nosas dúbidas e que se encargarían de contestarnos o máis rápido posible. De feito, a semana pasada enviámoslle un correo ao gabinete de prensa da Consellería de Medio Ambiente e dixéronnos que tardarían en dar resposta como moito un día. Pasaban os días e a nosa bandexa de entrada continuaba baleira. Foi entón cando decidimos volver a chamar e contestaron que non responderan ao correo porque finalmente non é competencia deles senón de Industrias, e así continuamente. Polo tanto, non temos información de primeira man da Xunta sobre cal é a súa posición no conflicto. Coma sempre, as institucións públicas tan a servizo do pobo… Pero isto non queda aquí e continuaremos insistindo porque como di o refrán: “el que la sigue, la consigue”. Ademais, seguiremos recadando máis información sobre o tema e vendo as novas noticias publicadas sobre o mesmo.

Finalmente, sinalar que o pasado venres a Administración galega anunciou a paralización do proxecto mineiro. Así o notificou o director xeral de Enerxía e Minas, Ángel Bernardo Tahoces, nunha carta na que dita a resolución de denegación definitiva do proxecto da mina de ouro de Corcoesto. A noticia foi celebrada pola plataforma Salvemos Cabana, aínda que con cautela ata que non se coñeza se a anulación da mina é definitiva e irreversible.

Esta é a carta na que se anuncia a paralización da mina:

5323267f2a33b-1965072_10203097134930217_1732009674_n

Plataforma en Defensa de Corcoesto

Aquí vos deixamos algunhas publicacións que recollen a noticia:

http://praza.com/movementos-sociais/6733/a-presion-social-paraliza-de-vez-a-mina-de-corcoesto/

http://www.elcorreogallego.es/galicia/ecg/salvemos-cabana-celebra-la-cancelacion-de-la-mina-de-corcoesto/idEdicion-2014-03-15/idNoticia-858245/

http://www.laopinioncoruna.es/galicia/2014/03/16/salvemos-cabana-celebra-cancelacion-mina/821413.html

143 B00

“Yo no digo ni SI ni NO, pero estoy a favor”

El miércoles pasado como os habíamos anunciado decidimos ir a Corcoesto. Por fin empezamos a hablar con los protagonistas de esta escabrosa historia.

Después de una hora de carretera llegamos a nuestro destino -dudamos al principio ya que al llegar tan solo nos encontramos con cuatro casas-. Nuestra primera parada fue con una vecina -no mencionaremos su nombre ya que no quería facilitarnos sus datos ni que nadie supiese que habló con nosotros-. “Eu claro que estou a favor, dalle traballo os meu fillo e o meu marido que están en paro”. ¿Pero la contaminación? ¿El impacto ambiental que puede acarrear? “Iso é todo mentira, din que contaminan un río pero nada… é un regato”. Sus argumentos eran exiguos, exceptuando la necesidad de encontrar trabajo para su familia. Tras hablar con aquella mujer, decidimos timbrar justo en la puerta de al lado. Un señor y su mujer nos atendieron con una gran amabilidad, permitiéndonos grabarle –al final del proyecto intentaremos publicar todas las grabaciones en un pequeño reportaje-. Esta familia, justo la que vivía más cerca del lugar donde querían construir la mina, fue la única que concienciada y rotundamente nos dijo NO a la mina. En sus caras notamos una fuerte preocupación por sus tierras.

Continuamos nuestro trayecto. Nos detuvimos en la panadería, bastante oportuno por nuestra parte ya que las agujas del reloj marcaban las dos y media de la tarde, hora punta de todo galego para comer. Aun así un chico –aunque aparentemente nos trataba como si fuese un señor mayor, consecuencia de la mentalidad y el físico desgastados por haber trabajado en el campo-. Este chico/señor nos afirmó que obviamente estaba a favor de la mina –una vez más se negaron a que tomásemos declaraciones con la cámara que tanto nos había costado conseguir en la facultad-. Con él otra vez confirmamos que los puestos de trabajo volvían a ganarle la guerrilla a la naturaleza.

Nuestros pies continuaron la marcha hasta otra pequeña casa ya más alejada de Corcoesto. Allí un señor nos habló con una agradecida cercanía de su visión del conflicto. Como todos no quería dejar constancia de su opinión, probablemente por lo confuso que estaba. Al inicio no quería posicionarse, pero acabó reconociendo implícitamente que estaría a favor. Nos comentó las charlas a las que acudió de ambos bandos, el pobre hombre con angustia nos aseguró que le llegaron a afirmar que “as vacas poden chegar a abortar”. Habló de cómo durante un tiempo les bombardearon de información por ambos bandos. Información que al final no consiguieron entender o retener.

La última conversación y más larga fue con un hombre y una mujer que en todo momento quisieron dejar constancia de su supuesta “neutralidad”. Pero frases como “1500 euros por un trabajo al lado de casa, que más se puede pedir”, o la curiosa conclusión del hombre cuando alegó que “yo no digo ni SI ni NO, pero estoy a favor”. Una vez más se negaron a hablarle a la cámara.

Conclusiones:

1º Corcoesto es más pequeño de lo que pensábamos.

2º La única persona que confirmó su posición ante el conflicto fue la del NO a la mina. Aunque realmente se podía percibir una gran confusión entre todos, nadie conocía los motivos ni los peligros con seguridad.

3º En el camino nos perdimos y si de algo nos sirvieron esas dos horas inútiles por una carretera totalmente desconocida fue para comprobar la maravilla que tenemos bajo nuestros pies.

Plataforma Salvemos Cabana

Plataforma Salvemos Cabana

 

“Do teu verdor cinguido

e de benignos astros

confín dos verdes castros

e valeroso chán,

non dés á esquencemento

da inxurxia o rudo encono;

desperta do teu sono,

fogar de Breogán…”

143 B00

Falemos das consecuencias

Estamos a falar continuamente da contaminación que se podería dar co proxecto da mina de Corcoesto. E para reflectir o que pode chegar a pasar vou poñer como exemplo outro proxecto mineiro que se levou a cabo entre 1974 e 1988.

Non me vou ir moi lonxe, é máis, non fai falla saír da provincia da Coruña para encontrar esta mina. Trátase da mina de cobre de Touro, municipio coruñés, a uns 20 km de Santiago, aproximadamente. Esta mina, que cesou a súa actividade hai 25 anos, foi explotada pola empresa Rio Tinto.

Unha mina que, despois da explotación, non foi dotada de ningún sistema de recuperación, ata hai ben pouco. Os materiais da mina produciron a acidificación do solo e mesmo dos ríos cercanos, afluentes do Ulla.

No vídeo anterior pódese observar o estado dos ríos cercanos á antiga explotación.

Os únicos intentos por restaurar os solos comezáronse a levar a cabo hai poucos anos mediante técnicas pioneiras, pero como se pode observar no vídeo, foron pouco efectivas.

Despois da explotación mineira, fálase de Touro como unha paisaxe marciana.

Paisajes-marcianos

Esta mina continúa dando que falar, xa que a finais do ano pasado, a Plataforma Salvemos Cabana presentou unha denuncia na Oficina del Defensor del Pueblo, mediante a cal se abriu unha investigación sobre a restauración do terreo explotado, ademáis da falta de control por parte da Xunta.

Salvemos Cabana sinala á mina de Touro como un exemplo a non seguir.

Esta explotación, moito menor que a de Corcoesto, fai saltar as alarmas, xa que denota que a Xunta exerceu no seu día un nulo control da contaminación e non se preocupou en absoluto pola mina e as súas nefasta consecuencias medioambientais.

Todo isto podémolo extrapolar ao proxecto de Corcoesto e pensar no desastre medioambiental que pode causar se non se controla debidamente. Por outra parte, alégrame pensar que, hoxe en día, a cidadanía está moito máis concienciada que hai 25 anos e que este tipo de decisións non se toman tan á lixeira.

Ulla Villanueva, Oscar 143 B05

Culturas en contrapunto

Estamos acostumbrados a escoitar case a diario historias de xente que non lle queda máis remedio que buscarse a vida lonxe da súa terra, lonxe do seu fogar e inmiscuirse nunha nova cultura, en ocasións, completamente diferente á súa.

Estas persoas sempre tentan adaptarse á cultura do seu novo lugar de residencia, pero non por iso queren alonxarse da cultura da súa comunidade. Esto pode ser un problema cando observamos como os medios de comunicación xeralistas atenden ás esixencias das maiorías, deixando un pouco de lado a estas comunidades de emigrantes.

immigrants

Sempre se quere dar esa imaxe de lugar idílico onde conviven todas as culturas por iguais, pero parándonos a pensar un pouco, decatámonos de que esas pequenas minorías apenas teñen voz nos medios e, en ocasións, quedan apartados das axendas dos medios. Quedan relegados ante uns medios que se deixan influenciar polas maiorías, olvidándose do resto.

Pero estas minorías atopan solución acudindo, por exemplo, a xornais locais ou independentes, nos que as informacións minoritarias acaparan algún espazo máis ca na prensa xeralista. Aínda que un dos medios máis utilizados por estes grupos minoritarios, para manteren ao día aos membros da súa comunidade, son os medios web.

Ulla Villanueva, Oscar 143 B05

Los quehaceres del día

Insurrección, revolución, levantamento, sublevación, rebelión…

Todos estes termos fan referencia ao xerme do cambio, a eses primeiros pasos que fagan mutar o sistema establecido cara un sistema mellor, que se adecue ás necesidades dos cidadáns.

Esas necesidades son resumidas por Gustavo Esteva en 5: alimentación, educación, sanidade, intercambio e hábitat. 5 pilares básicos para construir unha comunidade que funcione ou dicíndoo doutro modo: para crear o Estado de Benestar.

Un tipo de Estado do que cada vez nos afastamos máis. Asistimos nestes días aos recortes en materia de educación e sanidade , xustamente dous deses pilares nos que se sustenta a idea de benestar. Son moitas as protestas que levantan estes recortes, pero Esteva fala doutra forma de revolución neste aspecto. Trátase, no caso da educación das chamadas “free school” ou das comunidades de aprendizaxe (“learning communities”), comunidades que se afastan dos sistemas educativos establecidos para formar o que Esteva denomina como “nuevos centros de producción de conocimiento fuera de los centros de investigación públicos o privados”.

gustavo-estava-bw

Pero Esteva tamén adica unhas palabras a eses movementos revolucionarios que marcan á sociedade, tanto do país como do resto do mundo. No seu texto refírese á ocupación de Wall Street, pero isto tamén se pode extrapolar, por exemplo, ao movemento 15-M. Un movemento que traspasou fronteiras servindo de exemplo ao resto do mundo.

En definitiva, Esteva nos mostra diferentes formas de insurrección e como estas deberían servir para cambiar a forma actual de gobernar, iso que el chama “combatir las ilusiones democráticas”, chegar a un modelo de Estado de Benestar que para moitos chega a parecer utópico.

Ulla  Villanueva 143 B05

Frost/Nixon

Unha entrevista asémellase a un combate de boxeo. Un combate de desgaste no que, aínda que pareza que se teña todo baixo control, no último momento pódese perder. Uns breves instantes serven para que o rival colla folgos e lance ese gancho que deixe ao rival completamente noqueado, sen saída.

Hai combates máis importantes ca outros, e este era o caso. O entrevistador cara a cara cunha persoa que tivo na súa man o maior poder ao que se pode ter acceso. Dous poderes enfrontados: Xornalismo contra Política. Nada máis e nada menos que o combate polo campionato mundial dos pesados.

el_desafio_frost_contra_nixon

Os políticos son sempre vistos como os poderosos. Esas persoas que controlan os fíos dos estados. Eses que deciden o futuro de millóns de persoas. Vistos case como intocables.

Frost conseguiu o inaudito. Conseguiu noquear a todo un expresidente dos Estados Unidos de América. Foi capaz de tumbar ao campión a pesares de levar todo o combate en desvantaxe.

Isto faime pensar no verdadeiro poder que pode ter un entrevistador e, en definitiva, un xornalista. Frost demostrou este poder. Como, a pesares da desvantaxe, da presión das masas, do posible fracaso que acechaba o seu traballo e da propia presión que exercía Nixon coas súas respostas; foi capaz de desmontar todo o traballo do gabinete do expresidente no último asalto.

David Frost foi capaz de controlar a última parte da entrevista de forma que obtivera exactamente iso que ninguén máis foi capaz de conseguir: Noquear ó expresidente. Foi capaz de mostrar ante as cámaras a un Nixon completamente abatido que pedía perdón polos seus erros. Un Nixon sucumbido ante un entrevistador que soubo facer fronte a un dos maiores retos que se lle poder propor a un profesional do xornalismo.

Esa entrevista con Nixon supuxo unha revolución neste xénero xornalístico. Frost conseguía xusto o que quería con preguntas simples. Inmiscuía ao entrevistado nunha charla trivial para despois asestarlle o golpe que o deixaría KO e co que conseguía toda a información que quería.

“Aunque sus preguntas siempre son corteses, consigue montañas de información” Tony Blair.

Ulla  Villanueva 143 B05

Algúns homes honrados

Como primeiro post grupal queremos resumir as nosas vivencias en torno ao análise da cobertura mediática que tivo este suceso.

Cabe destacar que a mellor cobertura do suceso tivéronno os medios galegos, tales como Sermos Galiza, La Voz de Galicia e Praza Pública. Aínda que tamén salienta o tratamento deste asunto por xornais de tirada nacional como El País e El Mundo.

Xa analizamos o papel no que se posicionou La Voz de Galicia noutros posts individuais. Asi que neste trataremos doutros xornais máis ben a nivel nacional.

Primeiro destacar o papel que tivo El País, que foron dos primeiros en denunciar a catástrofe medioambiental que derivaría deste proxecto megamineiro. Tivemos a sorte de falar cun xornalista deste medio, Ramón Varela, que nos está a asesorar sobre o tema.

No caso de El Mundo, non afondan demasiado no tema, pero sorprendentemente amosan unha cobertura asimétrica dándolle máis voz ás vítimas (a través das plataformas como Salvemos Cabana) que aos poderosos (Xunta de Galicia e Edgewater). A diferencia doutros xornais de corte estatal amosan preocupación por informarse, é dicir por contrastar a súa información.

Isto último pode parecer curioso ou raro, pero é necesario citalo cando nos movemos por outros xornais como ABC e La Razón. É bastante curioso ver como nestes xornais se cometen erros bastante preocupantes que mostran o pouco interese polo tema. Como exemplo pódenos servir  os erros ao citar a Plataforma Salvemos Cabana, este tipo de erros sérvenos como exemplo do pouco contraste, debido ao pouco interese no tema, nestes xornais.

Imagen

Outros xornais como pode ser Público fixéronse eco do posible desastre medioambiental en Galicia e tomaron como partícipes aos afectados, ademáis de facerse eco das protestas.

Así pois, vemos como as estructuras de poder e dominación reflíctense de xeito diferente no discurso de cada xornal, isto vén dado fundamentalmente pola liña ideolóxica de cada medio e tamén polo grao de submisión aos determinados poderes implicados no suceso. Podemos observar, que ningún medio preocupouse por actuar como escenario público do conflito, é dicir, houbo medios que lle deron voz a un bando e outros que lle deron voz ao outro, pero ningún presentou a loita de intereses dun xeito imparcial, tal como o faría o espectador dun combate de boxeo. A opinión dos veciños de toda unha comarca viuse monopolizada por unha ou dúas paltaformas (cando as voces eran contrarias) ou pola Xunta e Edgewater no caso de que esas voces fosen favorables.

Os nosos seguintes pasos están destinados á contrastación de todas estas informacións achegándonos ao lugar afectado para falar cos veciños e nos mostren cales son as verdadeiras consecuencias, tanto positivas como negativas, deste proxecto mineiro que leva a cabo a empresa canadiense Edgewater.

 143 B00

La Voz de la Mina

Tomo prestado o nome deste blog (La Voz de la Mina) para continuar analizando o tratamento do xornal La Voz de Galicia con respecto da Mina de Corcoesto.

Este xornal postulouse do lado dos partidarios da mina e móstrano nas súas páxinas redactando noticias, relacionadas cos grupos contrarios á mina, como se foran notas de prensa, mentres que podemos observar como as novas que aportan datos favorables sobre a explotación mineira, son desarrolladas con normalidade. Podemos ver, por exemplo, como o Colegio Oficial de Geólogos e os seus eloxios á mina chegan a ocupar o plano principal dalgunhas noticias, mentres que asociacións ecoloxistas, como Verdegaia, ven disminuido o seu protagonismo a un mero nomeamento no final dunha noticia.

Imagen

E se eses exemplos non serviran, sempre podemos recrearnos cas palabras do Presidente da Confederación de Autónomos e Profesionales de España, Eliseo Calviño, neste xornal (Sempre en Galicia). Neste artigo, Eliseo, fala dos detractores do proxecto mineiro de Corcoesto como “los cuatro de siempre” que “viven del cuento y de embaucar a los de mente débil”. Fala de queixas absurdas sobre danos procedentes da explotación, alegando que son os mesmos que o do resto de explotacións mineiras do mundo e, incluso, fala de que estes danos medioambientais vénse recompensados polos postos de traballo que derivan da mina.

Neste xornal podemos observar como os termos “gran riqueza”, “beneficios” ou “numerosos puestos de trabajo” antepóñense a outros tales como “danos medioambientais” ou “desastre ecolóxico”. Para as asociacións ecolóxicas ou para as plataformas detractoras da mina, este proxecto significaría un dano irreparable para o ecosistema de Cabana de Bergantiños, mentres os partidarios do proxecto, como Eliseo, escriben que o dano irreparable sería “entorpecer centenares de puestos de trabajo”.

La Voz de Galicia postúlase como partidaria do proxecto megamineiro de Corcoesto, e a nós tócanos seguir a indagar se esta é unha postura acertada ou non.

Ulla Villanueva, Oscar 143 B05