Arquivo do blog

SEPIU: Mirando atrás

Chegamos ao final do noso camiño e, despois do traballo que levamos realizado nestes meses para o SEPIU, chega o momento de botar a vista atrás e reflexionar sobre este percorrido que fixemos polo voluntariado.
O máis importante que temos destacar é o complicadísimo que resulta implicar a persoas externas para que participen en determinadas actividades (no noso caso, a gravación dunha peza audiovisual). Os compromisos, os horarios… pero tamén a falta de ganas ou de motivación fixeron que só puideramos lograr que dúas voluntarias participaran connosco para visibilizar máis o servizo. Toda unha odisea que seguro que nos servirá como experiencia no futuro.
Pero esta foi unha experiencia moi positiva para todos os membros do grupo. Polo noso xeito de traballar e a motivación de sacar o proxecto adiante acadamos un resultado bastante satisfactorio no noso proxecto e, especialmente, reforzamos os lazos de colaboración entre nós que xa había ao ter traballado xuntos antes.
Ao final, temos que valorar moi positivamente o ter realizado este traballo: non só melloramos as nosas capacidades para gravar, editar, etc. senón que puidemos coñecer a xente que realiza unha labor incrible e que foron o suficientemente amables para colaborar connosco. Pese a algunhas pedras no camiño e problemas que comentamos no noso post anterior, mereceu a pena. E, se logramos que vós tomarades contacto cun servizo que non coñeciades ou incluso decidirades facervos voluntarios, mellor que mellor.
Deixámosvos co resultado do traballo:



T8A.

SEPIU: Vuelva usted manaña

“Ah sí, muy bien, ya si eso lo miro en otro momento” como respuesta a nuestro trabajo en el plan de promoción del SEPIU. Como explica Lucía en su último post, este martes acudimos a la oficina del Servicio de Participación e Integración Universitaria para mostrarle a los coordinadores del servicio el material audiovisual que os anunciamos en este blog y en el que varios colaborasteis.

A todo el grupo nos supo bastante mal esa respuesta, pues no es muy alentador, motivador o cuantos adjetivos queráis poner, al hecho de llevar varios meses implicados y trabajando en un proyecto que ni sus propios responsables han sabido tener en cuenta. Todavía no le encontramos una razón a esta actitud, quizá pecamos de demasiado inocentes pensando que todo el mundo se implica en su trabajo y que no solo les importa cobrar un sueldo a fin de mes, pero así parece que funcionan las cosas.

A pesar de toda esta negatividad que ronda por el ambiente del SEPIU, hemos aprendido bastantes cosas, entre ellas la lección de que a veces uno puede implicarse más en lo ajeno que su propio “dueño”. Pero no solo nos quedamos con este “pequeño” detalle, sino que también hemos desarrollado aptitudes muy provechosas en cuanto a temas técnicos y de contacto de fuentes, y sobre todo, hemos interiorizado bastantes aspectos sobre el voluntariado que hasta el momento desconocíamos.

Si nos preguntan si vemos factible que nuevas generaciones que cursen esta asignatura en años próximos colaboren con esta entidad, la respuesta – de la gran mayoría de los integrantes del grupo- es que sí estamos de acuerdo, siempre y cuando la actitud de los coordinadores se torne un poco más hacia la implicación y el compromiso ya no con ellos mismos, sino con los demás, que al fin y al cabo son para quienes trabajan.

T8A.

SEPIU: Vídeos

Presentámosvos os vídeos de promoción que fixemos para o Servizo de Participación e Integración Universitaria da USC. Temos que agradecervos a todos os compañeiros que participáchedes neles a vosa colaboración, e tamén a Julia e a Violeta, as dúas voluntarias que moi amablemente charlaron diantes das nosas cámaras sobre a súa experiencia.




T8A.

Invidentes: Conclusións

Xa rematou o camiño neste longo proceso polo ámbito da invidencia e o sistema educativo. Pode que a proxeción do tema nun principio poidese levar unha máscara de monotonía e aburrimento pero a decir verdade, a medida que íbamos coloncado as pezas descubrimos unha serie de elementos que nos sorprenderon, e que contradicen  esas queixas ás que estivemos expostos das asociacións desta índole cara a prensa.

Conclusións:

–  Os discapacitados visuais, son persoas con unha abundate autonomía cando chegan á educación superior.Por iso non necesitan de ningún servizo especial.

-O servizo da universidade (SEPIU) funciona na medida da necesidade que considere  o discapacitado.

-A arquitectura da facultade non está completamente adaptada para as persoas discapacitadas

-As organizacións que dín representar a persoas con algunha discapacidade ofrecen un discurso ás veces contradictorio con respeto ó colectivo que representan. Por exemplo, na denuncia da terminoloxía. Ningún dos entrevistados manifestou a súa incomodidade ante palabras como<<cego>>, <<discapacitado>> e incluso<<minusválido>>, fixeron referencia máis ó contido dunha noticia que a esa palabrería.

-As persoas invidentes coas que tratamos non aceptan a discriminación positiva, todo o contrario. Para o noso asombro, non creen que as subencións, a reservas de plazas e a exención de matriculas favoreza a igualdade. Están en contra disto. Algo a ter moi en conta.

– Abrironos unha porta paralela para entender as asociacións, unha porta escura. Fixeronos entender doutra maneira a imaxe de “ente benefactor” deste tipo de organizacións. Por exemplo, a ONCE, creen que as veces é un organismo mais desintegrador que integrador, o 90% dos afiliados apenas ten formación e traballa vendendo cupóns, o que fai ser dependente dunha organización para traballar.

Para rematar, dar as gracias a todos que sen ningunha pega estiveron dispostos a colaborar, a pesar de que as veces pode soar a un tema delicado, a todos eles, porque nos sorprenderon cos seus feitos, co seu día a día, e porque nos acercaron a un concepto de igualdade moi afastado do que nos pensábamos. Gracias.

S3G

INVIDENTES: EXPERIENCIAS (DIARIO DE)

A semana escollida para a realización deste diario de experiencias foi a primeira semana do mes de abril (do 1 ao 5). Nesta semana entrevistamos a Toni, Ana respostounos á entrevista vía mail e presentámonos, fartos de agardar unha chamada, na ONCE. Subimos un post relacionado coa experiencia vivida por Emma Mayo, que a entrevistaramos semanas atrás, transcribimos a entrevista de María Muñoz e intentamos contactar, sen éxito, co CERMI.

Foi a semana máis humana de todas. As entrevistas realizadas a Ana, unha alumna de 1º Xornalismo, e a Toni, doctorado pola en Xornalismo que traballa en Radio Galega, foron do máis enriquecedor. As súas testemuñas valéronnos para formarnos a nosa opinión persoal sobre determinadas cousas.

Demostráronnos que a forza vital é imprescindible. O peor inimigo, dicía Toni, é un mesmo. As maiores barreiras que existen son as que se autoimpón unha persoa. “Nunca digas non podo, ti proba”.

Aprendimos que igualdade ás veces non é senón discriminación positiva. Igualdade non son as cuotas para entrar na Universidade para o alumnado con discapacidade. Por que unha persoa con discapacidade visual vai ter que entrar por un número de prazas reservadas? Para a integración e adaptación o único preciso é sentido común.

Decidimos ir até a ONCE en vista de que, a pesares de que dixeron que nos chamarían, non o fixeron. As grandes organizacións como a ONCE son organizacións moi ben plantexadas, con múltiples servizos gratuitos para os seus afiliados, pero á vez promoven unha dependencia moi forte dos seus usuarios, o que dificulta a auténtica inclusión social. Era algo que en todo o temo que levamos con este traballo nin sequera se nos pasara pola cabeza, mais a conversa con Toni axudounos a ver máis aló do discurso das asociacións.

Brea Ledo, Paloma

Tomé Piñeiro, Abel

Velasco Taboada, Lucía

S3G

Invidentes: Entrevistas + Diario de experiencias

Las siguientes entrevistas fueron la mayor fuente de información para la realización del trabajo. A pesar de que consultamos también otras fuentes, hablar con profesores especializados o con quienes sufren el problema en primera persona fue lo más enriquecedor y con lo que más aprendimos.

Finalmente pudimos realizar seis entrevistas. Javier Agrafojo, María Muñoz, Ana García, Toni López, Sandra López y Emma Mayo nos atendieron muy amablemente y nos hablaron sobre un tema que apenas conocíamos, ayudándonos, también, a formarnos una opinión personal sobre muchas cosas relacionadas con la discapacidad y la Universidad.

Se adjunta también el diario de experiencias. Para la realización del mismo escogimos la primera semana de abril.

Entrevista a Ana García.

Entrevista Sandra López.

Entrevista a Emma Mayo.

Entrevista a María Muñoz Cadavid.

Entrevista a Javier Agrafojo.

Entrevista a Toni López.

Diario de experiencias.

SEPIU: Non es ti só, tamén están os demais

Queremos comezar este post agradecendo a colaboración de todos os que participáchedes, nesta semana tan axeteadra (ou polo menos para nós foino), nos vídeos que creamos para promocionar o SEPIU: Xiana, Raquel, Álvaro, Virxinia, Laura, Silvia, Mario, Amara, Alejandro, Julia e Violeta (que, sen ser da clase, participaron moi activamente connosco).

Por fin, despois dos problemas que tivemos para poder cordinar cos voluntarios e para ter acceso ao material que necesitabamos, logramos gravar o pequeno spot que queríamos para poder darlle visibilidade ao servizo e unha pequena charla entre dúas voluntarias para que compartiran as súas experiencias co resto de nós e tratar de animar aos universitarios a participar no voluntariado.

Os vídeos serán colgados seguramente o xoves que vén, cando vaiamos ata as oficinas do servizo para falar cos responsables e crear unha conta de YouTube onde poder subir non só estas pezas, senón outras que poidan ser creadas no futuro. Por suposto, en canto as teñamos serán subidos ao blog para que os desfrutedes.

O noso maior problema foi a coordinación de tantas persoas con horarios tan distintos, como xa temos contado (e, de feito, á gravación do pequeno debate entre voluntarios faltaron dous que nos dixeran que ían acudir), pero despois de tanto traballo a verdade é que resulta satisfactorio ver que con esforzo e ganas de facer as cousas pódense acadar os obxectivos (aínda que sexan humildes, como os nosos).

T8A.

INVIDENTES: UN EJEMPLO DE SUPERACIÓN

Emma Mayo se quedó ciega cuando cursaba segundo de medicina. Abandonó la carrera y tiempo después se matriculó en psicología. Se licenció en 2005. Envió varios currículum, pero debido a la ausencia de respuestas, decidió hacer el doctorado, que finalizó en 2010. Desde hace año y medio tiene su propio gabinete de psicología y trabaja como profesor ayudante doctor de la Universidad Internacional de La Rioja.

A continuación, algunas de sus experiencias, recogidas de la entrevista que mantuvimos con ella.

“Los primeros meses fueron complicados, mis compañeros no hablaban conmigo, sólo la chica que se sentaba a mi lado. Luego, cuando empezamos con prácticas, al tener que ir organizando grupos, la cosa fue cambiando y con el paso del tiempo nos reímos, porque mis compañeros pensaban que la chica que se sentaba a mi lado era una persona de la ONCE que venía a cogerme los apuntes”

“Con los profesores hubo de todo. Muy buenas experiencias y facilidades y también hubo problemas en otros casos, pero en general la experiencia fue buena”

“Las diferencias en el formato de la evaluación: mis compañeros hacían exámenes tipo test y yo de redactar. Para estudiar fue todo a través de síntesis de voz (audio)”

emmmi

 “No sé si hacen falta más organismos, pero sí más concienciación y más conocimiento, más visibilidad y más NORMALIDAD”

“Mis compañeros venían desde Monte da Condesa a recogerme al Colegio Mayor Fonseca para que yo no subiese sola a la Facultad y eso no hay como pagarlo (no porque yo no fuese capaz, sino por el simple hecho de ir hablando y acompañada)”

“La palabra discriminación me parece muy fuerte, pero sí se echan de menos muchas cosas, como no tener un ordenador adaptado para poder hacer las prácticas de laboratorio, la ausencia de medios para poder acceder a los fondos documentales…”

S3G

Brea Ledo, Paloma; Tomé Piñeiro, Abel; Velasco Taboada, Lucía

SEPIU: Pedras no camiño

Xa sabedes que, no noso proxecto ProT, temos previsto gravar un par de pezas audiovisuais para dar a coñecer o SEPIU e intentar incrementar o número de voluntarios que se apuntan ao servizo. A verdade é que estamos a ir un pouco retrasados con respecto ao noso planning inicial debido aos problemas que estamos a ter para cadrar axendas cos nosos contactos (e para que nos contesten).

Esta experiencia estanos a valer para comprobar que a fase máis complicada dun proxecto non é planificalo ou sacar ideas sobre a temática, senón lograr involucrar ás persoas para que queiran colaborar: mentres algúns móstranse moi predispostos, hai quen non é tan colaborativo –algo totalmente comprensible, xa que ningúen está obrigado a querer axudarnos–, e esta está a ser a maior barreira coa que nos enfrontamos nestes momentos, porque o tempo esgótase e non parecemos acadar o obxectivo: hai que seguir loitando.

Por outra banda, o que si parece que está a funcionar para o SEPIU é a páxina de Facebook que creamos e que, nestas dúas semanas que leva funcionando, xa leva unhas cantas decenas de likes, ese medidor contemporáneo da popularidade, superando a barreira dos 1500. ¡Non esquezades darlle a «Gústame» se aínda non o fixéchedes!

¿Estades vós a ter algún problema parecido coa colaboración de persoas para o voso proxecto? ¿Lográchedes solucionalo?

T8A

INVIDENTES: UNIVERSIDAD INCLUSIVA

Seguimos explorando la comunidad universitaria para conocer la experiencia de los estudiantes con discapacidad visual. Esta semana hemos hablado con la profesora María Muñoz Cadavid, de la Facultad de Ciencias de la Educación de Santiago de Compostela.

Mery, que así se hace llamar, es una profesional entusiasmada y afirmó disfrutar del continuo aprendizaje que supone trabajar con personas con discapacidad. Se definió desde un principio como una gran defensora de un modelo pedagógico igualitario y democrático, enfocado a la plena inclusión del alumnado con discapacidad en la universidad.

No se trata de elaborar planes específicos para los alumnos con discapacidad, sino de elaborar un plan universal, que tenga en cuenta las necesidades del conjunto del alumnado, y disponer de unos servicios de apoyo específicos para aquellas personas que los precisen y soliciten. La verdadera inclusión consiste en alcanzar la igualdad a través de la atención a la diversidad.

La inclusión de las personas con discapacidad visual o de cualquier otro tipo en la comunidad universitaria, no implicaría sólo la mejora de la calidad de vida de esas personas, sino de todos.

Los diversos entornos sociales han de adaptarse a la diversidad del género humano, tanto a nuestra evolución como a las limitaciones que en un momento determinado pueden condicionar nuestra vida. Cualquier persona sin discapacidad podría verse de la noche a la mañana en una silla de ruedas,   sordo, ciego, mudo…y una persona con alguna de estas características podría curarse, liberándose de su discapacidad. El mundo ha de estar hecho a nuestra medida, y como somos diferentes, ha de estar preparado para abarcar la diversidad, un mundo universal con caminos para todos.

S3G: Brea Ledo, Tomé Piñeiro, Velasco Taboada.

SEPIU: Privacidade mesmo no voluntariado

Como xa adiantamos no noso último post, durante estas semanas o noso grupo dedicouse a mellorar a comunicación que o SEPIU leva a cabo nas redes sociais a través da súa conta de Facebook, e que pensamos que estaba mal orientada ao funcionar como un “perfil” igual ao que a maioría de nós temos nesta rede social.
Isto provocou que houbera algunhas queixas con respecto á privacidade dos usuarios que se facían “amigos” do servizo, e aos que non lles gustaba demasiado a idea de que traballadores da Universidade puideran acceder ás fotos da súa última noite de festa.
O que fixemos foi explicarlles como poderían transformar o seu perfil nunha páxina e explicarlles que vantaxes tiña:

  • Eliminamos a barreira da privacidade, xa que coa páxina só se pode acceder á información que o usuario decida facer pública, co que contamos con menos reticencias para que lle dea a “gústame”. Tamén é máis sinxelo para os administradores, que non teñen que estar aceptando peticións de amizade.
  • Aínda que non sexan fans da páxina, a información que publiquen no SEPIU será pública para calquera que entre, co que melloramos a penetración das informacións que compartan.
  • O que a eles máis lles interesou foi o feito de poder coñocer o número de lecturas das súas publicacións que foron feitas desde o seu muro e cales foron lidas nos muros dos seus seguidores por outras persoas alleas, axudando tamén á penetracion e a estudar como mellorar a estratexia de comunicación.

Por outra banda, estamos comezando cunha ronda de contactos entre diferentes voluntarios e responsables de varias asociacións para gravar o spot e o vídeo para motivar o voluntariado do que falamos no post anterior, agardamos poder gravar esta semana ou a próxima e dalos a coñecer, por suposto, na nova páxina do SEPIU.
Xa que moitos de vós estades a traballar con asociacións nas que colaboran voluntarios, ¿credes que algún de vós ou alguén que coñezades estarían dispostos a saír no vídeo ou facer unha entrevista? ¿Que vos parece a páxina de Facebook como estratexia de comunicación nas redes sociais? A páxina podedes vela aquí, e non vos esquezades de darlle a “Gústame”.
T8A.

Invidentes: “A invidencia non é unha discapacidade…”

Nos primeiros pasos polo camiño que nos leva á vida do invidente na Universidade, quixemos percorrer o casco vello ata chegar á porta de Javier Agrafojo, Coordinador do SEPIU e responsable da área de integración universitaria, para que rachase, de certa maneira, coas dúbidas  que comezamos a andaina do noso traballo.

Imaxinemos que un alumno invidente vai facer a matrícula na USC, dentro do documento ten algún apartado que se refira a súa discapacidade?

Non en concreto, pero sí á discapacidade en xeral. Unha vez feita, se é una persoa cun nivel de autonomía alto, e o decide, non precisará de máis apoio. Se o precisa, no apartado de estudantes da USC accede ó noso servizo e inícianse os trámites das posibles adaptacións.

Por tanto, todo dependerá da súa autonomía e capacidade de decisión

É unha persoa maior de idade que ten que ter unha autonomía, entón nos debeemos ofrecelle as cousas de maneira que sexa capaz de pedir o que necesita e non tutélalo demáis.

Como son as facilidades que se prestan no SEPIU?

A invidencia non é unha discapacidade que esté resultando moi incapacitante para o que é a vida diaria na Universidade. Un alumno chamounos para ver se lle conseguíamos un balón con cascabeis para xogar ó fútbol ,noutro caso, unha estudante solicitaba que puxéramos unhas pegatinas reservándolle os espazos dianteiros da clase

Conséguese todo o que solicitan?

Inténtase conseguir na medida en que entendemos que é responsabilidade nosa e que van ser materiais ou solucións que quedarán de xeito permanente na universidade. A nivel particular non se lle merca a ninguén un ordenador nin se lle compra un programa de lectura de software.

O Sol xa se ocultaba tralos vellos edificos do casco antigo de Santiago cando nos despedimos de Javier, e aínda que a charla deu para máis dúbidas e respostas, saímoscunha imaxe nítida para seguir paseniños cara a meta do noso tema.

S3G

SEPIU: Intentando comunicar

Como Ángel (nesta entrada) e Lucía (nesta outra) xa deixaron caer nos seus respectivos posts persoais, no noso grupo ProT estamos a pensar en como podemos dar a coñecer un pouco máis o Servizo de Participación e Integración Universitaria, que a USC ten algo esquecido.

Para completar esa presentación inicial das tarefas que temos pensado realizar, imos explicar as principais formas que a nós se nos ocorreron para poder promocionar este servizo e que foron, fundamentalmente, tres:

  • Transformar o perfil persoal de Facebook co que ata o de agora estaban a traballar nunha páxina, simplificando o proceso e sen a posible percepción por parte dos seguidores de instromisións na súa intimidade (os responsables comentáronnos que recibiron algunhas queixas neste sentido).
  • Elaborar un par de pezas audiovisuais: unha que sexa unha especie de spot, algo curto e impactante que quede na memoria do receptor. A outra trataríase dunha conversa entre voluntarios onde expresen as súas experiencias, as cousas que lle aportou a súa acción, por que pensa que é importante o voluntariado…
  • Concursos: pensamos que ese spot audiovisual podería saír dunha competición, ao igual que algún cartel que servira tamén como promoción. No SEPIU comentáronos que tal vez poderían buscar algún patrocinador para os pemios.
  • Crear un boletín electrónico cuadrimestral onde se recollan entrevistas con voluntarios, se explique o traballo que se leva a cabo nas diferentes asociacións e a súa aportación na sociedade e tamén se promocionen novidades no servizo como cursos, programas, etc.

¿Que vos parecen a vós estas iniciativas? ¿Pensades que imos polo bo camiño? ¿Botades algo en falta? ¿Pensades que servirá para motivar á xente? ¡Deixade os vosos comentarios!

T8A

INVIDENTES: SU VIDA EN LA UNIVERSIDAD

ciego20baston1“La relación profesor-alumno, junto al apoyo que proceda del exterior, se revela como herramienta muy eficaz en el ámbito universitario. Cada profesor tiene su propia metodología, recursos, técnicas y procedimientos que tendría que hacer accesibles al estudiante con discapacidad visual” (Felisa Álvarez Gámez, Profesional de Referencia de la ONCE para el apoyo a estudiantes universitarios  con discapacidad visual en la Comunidad de Madrid)

¿Creéis que en la vida real las personas con discapacidad visual no encuentran problemas a la hora de desarrollar su formación académica en una Universidad? ¿Nunca os habéis preguntado cómo llevan a a cabo sus tareas y de qué modo se desenvuelven estas personas que, de vez en cuando, nos cruzamos por los pasillos? ¿Se sienten integrados entre sus compañeros? ¿Qué tipo de facilidades le proporcionan los docentes? ¿Existe algún organismo específico de la USC que se encargue de ofrecerles ayuda?

El tema que abordaremos en la realización de nuestro TS será la relación que existe entre las personas con discapacidad visual y su formación en la Universidad. Para ello hablaremos con la ONCE, con distintos profesores expertos en la materia y con otros que impartan clase a estas personas. Y lo más importante, nos pondremos en contacto con las propias personas que sufren esta discapacidad y estudian en nuestra Facultad para que nos muestren cómo es su día a día.

Aquí dejamos el enlace de un vídeo relacionado con el tema que trataremos en nuestro TS. Gennet es la primera persona sordociega en España que consigue obtener un título universitario.

http://www.rtve.es/alacarta/videos/telediario/gennet-primera-persona-sordociega-aprobar-carrera-universitaria-espana/1451271/

S3G