Arquivo do blog

El hombre de al lado

el-hombre-de-al-lado- 0

En esta película tenemos a dos personajes, por un lado Leandro, un diseñador que vive en una buena casa, tiene una buena posición y finge ser feliz junto a su mujer y a su hija que no quiere saber nada de él. Por el otro lado está Víctor, un hombre bastante fuerte, vendedor de coches y se podría decir que con bastante morro y poca educación.

Víctor comienza unas obras en su casa y esto enfadará muchísimo a Leandro, veremos como en toda la película negocian entre los dos, que por otra parte es otra manera de comunicación, y también observaremos como a veces las clases sociales también influyen, ya que son dos personajes muy diferentes que vienen de mundos muy distintos.

Ángela Villanueva Míguez  3SA T8B

Encuentros tan iguales y tan diferentes a la vez

In-the-Mood-for-Lovein-the-mood-for-love-02-g
Dos películas que parece que no tienen nada que ver, dos historias muy diferentes, una de ellas, Following, podíamos catalogarla como una trama y la otra In the mood of love como un drama pero si nos paramos a analizarlas realmente tienen más en común de lo que nos podemos imaginar.

En la primera de ellas, Bill un escritor que intenta escapar de su rutina y conoce a Coob, un ladrón un poco peculiar que se adentra en la casa de los demás para conocer como son las personas, este es un claro ejemplo que viendo un objeto, o el simple hecho de como dejan la casa o de que vino beben, se puede analizar a una persona y saber mucho sobre ella, estas situaciones a Bill le apasionan y junto a Coob vivirá varias experiencias que no lo dejarán indiferente.

En la segunda de ellas, Chow y Su que siguen una rutina todos los días, del trabajo para casa y de casa para el trabajo, sus respectivas parejas nunca están porque les engañan y esto les lleva a ellos a entablar una relación a escondidas de los demás, aquí juega también un papel muy importante el nerviosismo a que “los pillen”, que por otra parte también lo observamos en la película de following.

Son dos historias con muchos rasgos en común, siguen un mismo intinerario, son encuentros fortuitos y la única diferencia es que se dan en una situación diferente.

following1

Ángela Villanueva Míguez S3A T8B

Fin de trayecto

camino

Ya hemos llegado al final de esta asignatura, una asigantura que a más de uno al principio nos ha dado un quebradero de cabeza.

Recuerdo los primeros correos que llegaban en los que apenas entendía nada y me volvía loca hasta que poco a poco comencé a trabajar en los grupos ts y prot y todo fue más fácil, aunque tengo que reconocer que al principio no me gustaba mucho la idea de ir una hora a la semana a cubrir un seminario ,como era mi caso, ya que resultaba un poco aburrido, pero al final le saqué su parte buena y gracias a hacer ese trabajo pude conocer a mucha gente interesante y el trabajo de muchas asociaciones y ONGS.

Estas últimas semanas he disfrutado muchísimo con todos los trabajos de mis compañeros, con las presentaciones, las conferencias y los videos, gracias a todo ese trabajo y a sus post  he podido colarme un poquito en la vida de los demás, pero lo más importante es que he conocido a muchas personas gracias a ellos.

Ángela Villanueva Míguez

FIN DEL TRAYECTO

Después de casi tres meses de colaboración con AGARESO toca decir adiós, y nos despedimos con un sabor de boca un tanto peculiar.

Escogimos colaborar con esta asociación de reporteros solidarios porque nos pareció la ocasión perfecta para profundizar en esta rama del periodismo que pasamos muy por encima a lo largo de nuestra carrera. Nuestras expectativas eran grandes, por eso nuestra mayor sorpresa fue ver que, de todas las posibilidades que nos podía brindar AGARESO, nos tocó colaborar en un seminario impartido en la facultad. Nuestra primera pregunta fue ¿qué podemos aportar a un seminario consistente en cuatro horas de clase extra?

Carmen, la organizadora del seminario de periodismo social y cooperación internacional, nos dio prácticamente toda la libertad posible para hacer dentro de esas cuatro paredes lo que quisiéramos. Así fue como, a pesar de que nuestra idea inicial nada tenía que ver con esto, decidimos aprovechar al máximo la oportunidad y dividimos nuestros roles. Unos nos encargamos de sacar fotos de cada sesión y compartir por las redes sociales lo que ocurría, las visitas que teníamos, los momentos más importantes etc. Otros, nos encargamos de entrevistar tanto a asistentes al seminario como a miembros de otras asociaciones o periodistas que pasaron a lo largo de las sesiones. Por último, nos encargamos de que llegara a vosotros un resumen en forma de podcast de todo lo realizado a lo largo de las intensas cuatro horas que pasamos en la facultad cada martes.

Conocimos a gente muy interesante y supimos muchas labores sociales y humanitarias que se llevan a cabo en nuestro país, sin embargo, no es todo lo que queríamos desde un principio. El hecho de colaborar con un seminario cerrado y no poder aportar mucha ayuda hizo que no nos sintiéramos tan realizamos como otros proT. Esa es la pena con la que despedimos este proyecto, no haber sido tan útiles como era nuestro objetivo.

T8B

Following

descargaCansado de hacer día tras día lo mismo y ver que todo te sale mal, que ya no tienes ganas de nada decides cambiar tu rutina. Esto es lo que hacen algunas personas que por algún motivo están pasando un mal momento en su vida o simplemente porque ya están aburridos  de lo que hacen y necesitan un cambio, y si aún por encima descubres algo que te hace sentir bien empiezas a conocer a gente nueva mejor todavía.

Pero a veces esta no es la solución a todos sus males y puede traer graves consecuencias, porque la gente que está a tu alrededor y que realmente piensas que eran tus amigos te pueden fallar cuando menos te lo esperas, muchas veces me he preguntado el por qué, y pienso que en los momentos bajos eres mucho mas susceptible a todo, más atrevido a experimentar cosas nuevas que antes ni se te habían pasado por la cabeza y que pueden traer consecuencias gordas. hay muchas personas que se aprovechan de otras por el simple hecho de que están pasando un mal momento, es increíble esa manera de engañar que tienen a los demás y cuando se dan cuenta es demasiado tarde porque te han descontrolado tu vida y volver a tomar las riendas quizás resulte bastante difícil.

Angela Villanueva Míguez

Amores imposibles

In-the-Mood-for-LoveMuchas veces nos enamoramos de la persona que no debemos, eso nos hace sentirnos mal, frágiles, idiotas, pero a la vez también nos acabamos convirtiendo en personas más frías y mas duras, personas que “quizás” dejemos pasar el verdadero amor de nuestra vida por miedo a que nos vuelvan a hacer lo mismo.

Eso fue lo que me transmitió esta película, un amor que estaba tan cerca y a la vez tan lejos, alguien que ha pasado o esta pasando por lo mismo que tu, ¿quién te va a entender mejor? Pero nos empecinamos en que no, en que nuestra vida así ya es muy fácil, ¿para que nos vamos a complicar? Nos dejamos llevar , pero realmente cuando nos ponen contra la espada y la pared nos entra el miedo y muchas veces preferimos seguir con lo que ya conocemos y hacer la vista gorda a arriesgarnos y realmente sentir y vivir un amor, el amor de verdad.

Ángela Villanueva Míguez

Comunicación: conclusións

No noso traballo, sobre as diferenzas de comunicación e relación entre as persoas dependendo do ambiente no que estean (na aldea ou na cidade, no traballo ou cos amigos…), a actividade que máis nos axudou a ir formando a nosa propia conclusión foron sen dúbida as entrevistas. Neste post expoñeremos de xeito resumido algunhas das conclusións sobre as diferenzas entre a cidade e as aldeas. Realmente, son diferenzas obvias, pero que cómpre analizar.

Como comentaba uns dos nosos entrevistados, David, “son simplemente dous tipos distintos de protocolo: o da vila é máis achegado e o da cidade é máis ou menos formal”. Por todas as persoas coas que temos falado, ratificamos o feito de que a relación que hai no medio rural entre a xente é unha relación moito máis próxima, influíndo nisto o feito de que as persoas do rural coñécense moito máis entre elas que as do urbano. Na cidade as identidades son moito máis anónimas, non existe aquilo de coñecer a todos polos alcumes da familia, por exemplo. Así, as relacións na cidade vólvense, polo xeral, máis distantes, con máis formalismos. Outro detalle no que se reflicte este feito é o xeito de falar: as variacións dialectais son moi patentes nas aldeas, máis nas cidades, aínda que existen certas “jergas”, abunda máis un rexistro formal. O tema do idioma tamén é un factor a ter en conta: por todos é sabido que o galego é máis falado nas aldeas que na cidade.

En canto á relación dentro das familias, pensamos que ao núcleo familiar (pais e fillos) non ten por que afectarlle en primeira instancia o ambiente; pero é certo que máis alá (tíos, avós, primos…) as tarefas do campo favorecen unha maior proximidade, posto que evento como as matanzas, a sementación, etc, requiren de axuda por parte de todos.

S3A

Agareso: ¿Qué é a igualdade?

O tempo non se para a esperar e o Seminario de Cooperación Internacional e Xornalismo Social sobrepasou o meridiano que divide o comezo  e o fin. Nesta metade de percorrido quedan atrás momentos non descritos. Zuriñe Amaia López baixaba á realidade a definición heroica que temos algúns do “xornalista de guerra”, vía Skype, describíanos dende Londres as imaxes cotiás do conflicto bélico, percibidas na súa presenza, as orellas soportaron frases como<<nenos mortos nos brazos das nais>>, <<cans comendo cadáveres>>. Carma Mayugo, membro da empresa http://www.teleduca.org/. introducíamos no mundo dos medios comunitarios como sistema de desenvolvemento social e de mediación, para afrontar,solucionar e mostrar ás problemáticas e virtudes das pequenas comunidades, sempre mediante a presenza a pé de rúa, como entes sensibilizados, deixando atrás calquera interés político. Aínda que poidan parecer interesantes os contidos o nosos traballo non é completo. Convértese nunha estampa rutinaria, ás veces absurda, dunha hora tirando fotos, tuiteando ou recoller testimonios para un podcast. Aínda así, e cambiando de bando, está semana os asistentes viviron unha experiencia curiosa, asistiron ó estudo de radio para participar na grabación do programa “Rompendo barreiras”que realiza Agareso en colaboración con Cogami, os alumnos tiveron oportunudade de realizar alguna pregunta ás persoas discapacitadas sentadas ó carón dos micrófonos. Como non, a lata da “igualdade e integración” volveuse a abrir, dando como resultado un amplo debate. ¿Qué é a igualdade?, ¿Por qué insisten as organización como Cogami ou ONCE na terminiloxía que utiliza a prensa cara os seus colectivos (incluso teñen un libro de estilo)?, ¿non tería que ser a propia persoa que escollera como a definisen?, ¿Por qué defenden tanto a “discriminación positiva”?¿acaso non é tamén discriminación? ¿os campamentos exclusivamente para discapacitados non é un exercico oposto á integración?¿porque non se aposta por unha completa formación ?. As veces sorpréndeste de cómo a opinión dunha persoa con alguna discapacitade queda moi distante do que proclaman as organizacións que dín representalos, organizacións que son empresas, e como empresas que son teñen que obter certo beneficio para invertir e pagar nóminas, con supulentas facturación anuais que ( Cogami facturou no 2011 sobre 40 millóns de euros), e creando ou comprando parte de novas empresas para. Tal vez, como dí algún, a palabra “lucro” tería que borrarse da frase que se pon na cabeceira “ organización sen animo de…”

T8B

Comunicación: a figura do xefe

Esta semana imos falar da relación que teñen os xefes cos seus empregados, e os empregados cos seus xefes.

 Para iso o noso grupo TS visitou unha empresa moi coñecida e entrevistouse co  seu responsable e máis con dous dos seus traballadores. Estas son algunhas das cousas que o responsable nos contou sobre a relación que ten con seus traballadores: ”é moi cordial, levámonos moi ben entre nós, porque conseguimos ter unha gran confianza. Facemos un bo equipo.”

Está moi ben a frase de que “facemos un bo equipo” para animar aos seus traballadores e que se sintan ben na empresa, ¿non vos parece?

 A resposta dos traballadores en cambio foi algo diferente…: “témoslle moito respecto e tal como están as cousas… como para pedirlle algo ou traerlle unha baixa”.

Comparando estas dúas respostas hai algo que nos chama a atención, e é que o traballador de hoxe en día tenlle moito respecto á figura do xefe, ¿quizais  veña isto dado polos tempos que corren, ou simplemente porque a figura do xefe de por si xa impón á hora de entablar una relación? Obviamente dependerá da personalidade de cada persoa, pero falando en termos xeiras, nós cremos que a figura do xefe sempre impuxo, el é a persoa que “manda”, e seguramente por isto a relación con el sexa moito máis fría que entre os propios traballadores ¿Que opinades vós?

T6A

Comunicación: a figura dos avós

Como inciden os nosos avós na educación que lles dan aos netos?

Os avós seguen a ser imprescindibles para retransmitirnos os seus sabios coñecementos e, ademais, proporciónannos un sentido de patrimonio familiar.

Creo que a relación cos avós é especialmente positiva para ambas as dúas partes, xa que os netos coñecen toda a experiencia dos seus antepasados, mentres que os avós senten mellorar a súa propia autoestima e realízanse a través dos netos, cumprindo ao mesmo tempo unha misión interxeneracional que consiste en influír no proceso de identidade dos mozos.

Quen dixo que a mellor educación é a que dan os pais?

Eu creo que non é un factor imprescindible, xa que moitos nenos foron educados polos avós e gozan de igual ou mellor educación que os que foron adoutrinados polos seus pais. O que si que é verdade é que a educación ten que ser complementada ca dos pais.

A convivencia das tres xeracións posibilita e fai preciso á súa vez o entendemento e os pactos entre as diferentes etapas vitais representadas. É recomendable a práctica da comunicación para conseguir unha boa educación . Deben estar presentes os nenos, os pais e os avós.

A relación avós-netos é unha gratificante e frutífera experiencia humana. Por un lado, os avós representan unha fonte de transmisión de saberes do pasado de forma directa e en vivo. Ademais, os vínculos cos descendentes de distintas idades son decisivos para forxar o carácter e cultivar os rasgos máis esenciais da nosa personalidade.

S3A

AGARESO: Avance do noso traballo

Seguindo a liña do informe DAFO, presentado nas pasadas titorías, aproveitaremos este post para expoñer o avance das nosas actividades de grupo ProT.

Na tarefa de cubrir o III Seminario “Xornalismo social e cooperación internacional” organizado por AGARESO, o noso grupo organizase en roles claramente diferenciados: Jesús Silva e Abel Tomé (inscritos no seminario) son os encargados de realizar as crónicas das sesisóns e facer entrevistas aos asistentes. Angela Villanueva e Paula Varela dedícanse a cubrir o evento facendo fotografías e publicando nas redes sociais da asociación. Silvia Troncoso, a partires das entrevistas anteriormente sinaladas, elabora podcast multimedia para subir a Radio AGARESO.

As debilidades do noso traballo son evidentes: ao tratarse dun seminario o abanico de posibilidades é bastante reducido, polo que tratamos de sacarlle o máximo partido ás nosas actividades. Por sorte apenas atopamos obstáculos, pois dende a organización agradecen a nosa presenza e, polo xeral, confían en nós. Non hai presión por parte de AGARESO e nunca nos esixiron máis do que nós estiveramos dispostos a facer.

En canto ás fortalezas e vantaxes, o que realmente nos aporta o noso traballo no seminario, debemos falar en termos moito máis subxectivos e individuais. En primeiro lugar, somos afortunados por ter a posiblidade de aprender moito sobre unha especialidade do xornalismo que apenas se toca na carreira. Pero isto vese condicionado polo interese que o tema suscita en cada un de nós. Mentras que aos dous membros do grupo que se inscribiron no seminario lles resulta atractivo o tema, os demáis integrantes teñen opinións máis dispares, incluso negativas nalgúns casos.

De todos xeitos, intentaremos aproveitar ao máximo este traballo, pois somos conscientes de que se trata dunha oportunidade única. Dun xeito ou de outro, a todos nos reporta algún tipo de beneficio, polo que a cobertura do seminario segue adiante sen contratempos.

T8B

Comunicación: cando se unen o mundo laboral e o familiar

A primeira parte do noso proxecto TS implica a observación da comunicación entre as persoas segundo os distintos ámbitos. Neste post poñeremos un exemplo que une relación familiar e laboral. Se vos animades, podedes  darnos a vosa opinión e contarnos algún outro exemplo parecido a este que coñezades.

Sergio levántase todos os días ás 7 da mañá para ir traballar á empresa familiar. Leva con esta rutina xa máis de dezaseis anos.

Na empresa de Sergio son oito traballadores, ademais de el e a súa nai, que son os encargados. Entre eles, a comunicación non é moi fluída porque cada un ten unha maneira moi diferente de facer as cousas, a pesar da confianza familiar que os une. Neste caso particular atopámonos con que a relación familiar non se reforza en absoluto por pasar o tempo laboral xuntos: ao saír do traballo, os temas de conversa seguen a ser os mesmos, e Sergio e a súa nai non pasan a ter unha relación máis estreita nin conseguir unha maior confianza en temas persoais.

Obviamente, non estamos suxerindo que todas as relacións deste tipo teñan a mesma consecuencia. Por isto, podedes compartir aquí as anécdotas que recordedes, para que poidamos comparar diferentes situacións.

S3A

Agareso: Periodismo Social e Cooperación Internacional

Paco deixou voar a pregunta, en certa maneira para rachar o silencio que mantiñan as nosas bocas. ¿Qué é a cooperación?, ¿e o desenrolo?. A lingua dos asistentes empezouse a soltar, posiblemente ó lembrar as palabras de Alejandro (delegado en Galicia da Asamblea de Cooperación pola Paz) no comezo da presentación<<quen máis participe, máis posibilidades ten de ser elixido pra viaxe>>. E que Tanxer e Nador é o perfecto escaparate para un “proxecto” de xornalista. As respostas ás preguntas empezaron a soar na inmensidade da aula <<eu penso que cooperar e isto, eu que é estoutro…>> definicións técnicas que parecían ser arrincadas da RAE, binómios de palabras como “mellora económica”, “evoución cultural”, “beneficio propio”…dentro deses resultados, ás veces demasiado materialistas, nas cales unhas respostas ían ampliando e completando as anteriores, daba comezo o Seminario.

O III Seminario de Xornalismo Social e Cooperación Internacional, organizado pola Asociación Galega de Reporteiros Solidarios(AGARESO) púxose en marcha o pasado Martes 26, o decano da facultade de xornalismo, J.Pereiro, dou unha benvida fugaz ós asistentes. Un amplo ábano de participantes que a pesar da súa heteroxeneidade, alumnos de xornalismo, licenciados en políticas, ex empregados do País, fotoxornalistas que publicaron no New York Times, sindicalistas…todos compartián un motivo común pra estar nese mesmo ambiente, o súa afiliación a un espíritu solidario, cooperante e pacífico, ou polo menos así o deixaron ver.

Entre presentacións e apalusos, experiencias en Marrocos e máis aplausos, Francisco Rey “Paco”, membro da Asamblea de Cooperación pola Paz, comezou o concepto teórico rogando sempre a participación e a interrupción, como unha longa charla entre amigos, alonxándose da rixidade que pode levar consigo a etiqueta “impartir un Seminario”. A cada “click” unha nova imaxe do Power Point, dende o motivo e fundación orixinal da Cruz Vermella ata a nova socialdemocracia, conceptos que se entrelazaban a pesares de que, aparentemente, non saíran do mesmo ventre, Guerra de Biafra, Bretton Woods, Maio do 68, Acción contra a Fame, Cáritas, levantamento do LSLN en Nicaragua, primeira oleada de ONG…unha espiral de feitos que se retroalimentaban entre sí.

O noso grupo, cubrirá cada martes o dito, debatido e aclarado nesa aula 5 da facultade, onde o Seminario, para algúns descoñecido, será o escenario de partida cara un camiño onde a cooperación, o interese pola problemática e denuncia social, por entender e comprender aquelas situacións que non aparecen nas cabeceiras televisivas pero que existen, por axudar sen ánimo de lucrarse, por compartir, por solidarizarse… intentará mergullarnos na súa pel para facernos, xa non millores xornalistas, senón millores persoas.

T8B

Diferenzas na comunicación

Comportádesvos na casa, cos vosos pais, do mesmo xeito que o facedes cando vos atopades cos vosos amigos? Falades da mesma maneira? E cando tratades cos vosos xefes? Considerades que hai diferenzas entre como se comunican as persoas que viven no medio rural e as que viven no medio urbano?

No noso proxecto para o TS, intentaremos ilustrar estas situacións, dar mostra e exemplificar como todo o mundo cambia os seus rexistros á hora de comunicarse cunhas persoas ou con outras, dependendo de moitas variantes. Por exemplo, todo o mundo fala dun xeito moito máis coloquial e liberado cos seus amigos, utilizando tacos, usando palabras comodín… vaia, exercendo a confianza que permite a relación; e cambia inmediatamente de rexistro se ten que falar co seu profesor.

Durante a realización do noso traballo observaremos o comportamento de diferentes persoas tendo en conta o seu ámbito: no traballo, na facultade, no medio rural, na familia, cos amigos, etc. e iremos confeccionando unha memoria na que arquivaremos os diferentes patróns de conduta condicionados polos diferentes ambientes.

Convidámosvos tamén a que expoñades, se queredes, as vosas experiencias e anécdotas con relación a todo isto. Algunha vez vos sentíchedes incómodos ao atoparvos en medio dos vosos amigos estando os vosos pais diante?

S3A